Εξοντωτική επίθεση κατά των ελεύθερων επαγγελματιών

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 Category : , , , , , , 0

του Σταύρου Κατσούλη

Πολλοί συμπολίτες μας δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες, διότι πιθανώς να είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή μισθωτοί ή άνεργοι. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες βρίσκονται υπό υπαρξιακό κίνδυνο αφού είναι προφανές ότι αποτελούν περισσότερο απ’ όλους τους άλλους κλάδους, στόχο για τους δανειστές.

Δεν πρόκειται για αστείο, ούτε για υπερβολική εκτίμηση, διότι όπως θα δούμε, οι ίδιοι οι αριθμοί αποκαλύπτουν εύκολα την απάνθρωπη και μισάνθρωπη πολιτική που εφαρμόζεται. Είναι σίγουρο ότι η συγκεκριμένη ομάδα να είναι η υψηλότερα φορολογούμενη απ’ όλες, σε σημείο να έχει προ πολλού φτάσει σε αβάσταχτα επίπεδα, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων οι οποίες επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στους ελεύθερους επαγγελματίες και τα φορολογικά βάρη τους, δεν μιλάμε απλά για μια περίπτωση σαν τις όλες άλλες της «κρίσης» και των μνημονίων όπου εφαρμόζεται η πολιτική της υπερφορολόγησης που δυσκολεύει την ζωή μας, αλλά για μια ολοκληρωτική επίθεση εξόντωσης, η οποία προφανώς έχει ως στόχο την εξαφάνιση κάθε ανεξάρτητου εργαζόμενου.

«Θανατονομία»

Category : , , , 0

Αργά και ύπουλα ήρθε η μετάλλαξη της οικονομίας
σε μια διαστροφή της, με όνομα προφανούς ετυμολογίας

Τα Τσακάλια γελούν, οι Τσάροι γλεντούν, τα Κοράκια τρων
από το θυσιαστήριο της

Κρυμμένες ατζέντες ατρόμητων εταιρειών
Κράτη-τέρατα, προστάτες-στύλοι-θεμέλια της

Τα έθνη ξεδιπλώνονται αργά σαν κοιμισμένα
θύματα του γλυκού υπνωτικού της

Ξυπνήστε, πιείτε το αθάνατο νερό της ελευθερίας
Εξουδετερώστε το φαρμάκι της

Δικάστε το Κράτος της τυραννικής απάτης
Όπου κι αν κρύβονται, συλλάβετε τα στελέχη της

Διαφυγή για κανέναν τους δεν πρέπει να υπάρξει
γιατί είναι υπόδικοι χειρίστης προδοσίας

Φυλάκιση δια παντός, είναι η μόνη καταδίκη
Για το έγκλημά της

Η αλαζονεία τους σφράγισε τη μοίρα, εμείς πρέπει τα κελιά τους
Κανείς ας μην περιμένει άλλο, ας έλθει η απαρχή του τέλους της...

«Θανατονομίας»

Περί πίστης

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017 Category : , , 0

του Σταύρου Κατσούλη
Ποιός άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι πάντα σε όλα και για όλα απολύτως αντικειμενικός βασιζόμενος στην πλήρη γνώση και κατανόηση των πάτων; Κανένας, διότι ούτε άπειρη μνήμη και γνώση έχουμε, ούτε άπειρη κατανόηση, ούτε άπειρη πειθαρχία. Αντιθέτως, είμαστε απείθαρχοι και πολλές φορές - σχεδόν πάντα - αψηφούμε την πραγματικότητα, για να δώσουμε ζωή στις επιθυμίες και στόχους μας.
Ποιοί από μας είναι απαισιόδοξοι ή αισιόδοξοι ανάλογα με το πιό θέμα μας απασχολεί εκείνη την στιγμή; Όλοι μας, εκτός κι αν μας αρέσει να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Συνεπώς, όλοι μας ανά πάσα στιγμή πιστεύουμε διάφορα πράγματα, χωρίς αποδείξεις, χωρίς στοιχεία, χωρίς να το καλοσκεφτούμε, χωρίς να λαμβάνομε υπ όψιν την πραγματικότητα ή την εμπειρία των άλλων.
Ειδικά αυτός που ισχυρίζεται ότι ο ίδιος σκέπτεται και πράττει λογικά και με βάση την απόλυτη κατανόηση της πραγματικότητας πάντα και παντού: Διότι αυτός είναι εξαιρετικά αισιόδοξος για τον ευατό του.
Πολύ πιο αντικειμενικός είναι αυτός που παραδέχεται ότι σε μεγάλο βαθμό δρά και σκέπτεται υποκειμενικά κι ως εκ τούτου, ότι κάποια πράγματα τα πιστέυει, κι αν μην έχει αποδείξεις.
Το να πιστέυεις δεν είναι κακό εξ ορισμού. Διότι χωρίς την πίστη, κανένας δεν θα τολμούσε να σηκώσει το πνεύμα του και να κάνει έστω κι ένα βήμα έξω από τον υποκειμενικό κόσμο του εαυτού του, στο και προς το άγνωστο. Γίνεται όμως κακό εάν πιστέψεις ότι δεν έχεις ελπίδες και διεξόδους, αγνοώντας όλες τις προσφερόμενες δυνατότητες και διεξόδους.
Η πίστη δεν είναι κάτι το βλακώδες, όπως πολλοί ισχυρίζονται. Πίστη είναι μέρος της φύσης μας, αυταπόδεικτα. Την ασκούμε κάθε στιγμή που ζούμε. Χωρίς αυτήν, θα είμαστε όλοι ντετερμινιστικά αυτόματα, έχοντες πλήρη ανελευθερία όντες μέσα σε ένα σύμπαν το οποίο επιβάλλεται στην σκέψη μας.
Η πίστη σπάει τους κανόνες. Παραβιάζει ακόμη και τους νόμους της φύσης. Ξεχαρβαλώνει στο μυαλό μας ακόμη και τις πιο εμπεριστατωμένες απόψεις, ξεγλιστρά και από τις πιο ισχυρές μέγγενες της ύλης ή του πνεύματος. Η πίστη ενδυναμώνει εκεί που με βάση κάθε διαθέσιμο στοιχείο δεν μπορεί να υπάρξει δύναμη.
Πίστη εν τέλη, είναι η πρώτη και κύρια μεγαλειώδης έκφραση της ελευθερίας μας. Κι αν το αναλύσει κανείς, είναι ίσως η μοναδική. Ακόμη κι αν ενίοτε είναι λάθος.
Το να απολέσει κανείς κάθε μορφή πίστης, θεωρητικά βέβαια διότι εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον, σημαίνει ότι έχασες την ανθρώπινη φύση σου.
Κι εδώ έχουμε το οξύμωρο, εκ πρώτης όψεως: «Πιστεύουμε», ότι όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο πιο λογικοί γινόμαστε.
Κι όμως...
Απώλεσε την πίστη σου - και ειδικά αυτή που εναντιώνεται στην κοινά ή ατομικά αποδεκτή πραγματικότητα- και πλήρωσε το τίμημα:
Γίνε μηχανή και ανελεύθερο ζώο χωρίς λογική.

ΕΚΤΑΚΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΝΕΟ!

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017 0

του Σταύρου Κατσούλη
Επιστήμονες στο CERN, ανακάλυψαν σήμερα ένα νέο σωματίδιο, τελείως άγνωστο στην επιστήμη μέχρι τώρα. Λέγεται Ανθρωπόνιο. Απ ότι γνωρίζουν οι επιστήμονες μέχρι στιγμής, το σωματίδιο αυτό εκτός από τα χαρακτηριστικά της μάζας και του φορτίου, έχει και κάποια νέα, τα οποία ονόμασαν χρησιμοποιώντας τις μακροκοσμικές έννοιες "ευημερία" και "πόνος", δύο ιδιότητες που είναι πρωτοφανείς στο κβαντικό επίπεδο.

Μια σελίδα από κάποια τυχαία ιστορική ανάλυση του μέλλοντος

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017 Category : , , , , , , , 0

του Σταυρου Κατσούλη

Ο 20ος αιώνας καθώς και η αρχή του 21ου ήταν άνευ επιφυλάξεως ο αιώνας της ψεύτικης δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, των ψεμάτων, των σκόπιμων διαφοροποιήσεων με στόχο τον έλεγχο, των μονοπωλίων, του σοσιαλισμού και της πνευματικής ανελευθερίας. Οι άνθρωποι τότε ζούσαν σε κατάσταση άγνοιας και αγραμματοσύνης και αναγκάζονταν από τη κυβερνώσα τάξη να ψηφίζουν μεταξύ μιας ή δύο φραξιών του ιδίου κόμματος που αποτελούσε την φανερή πλευρά του συστήματος εκμετάλλευσης.

Ήταν ο αιώνας του μεγάλου και βαθύτατου σοσιαλιστικού γραφειοκρατικού κράτους που ήθελε να ελέγξει τα πάντα, από την οικονομία μέχρι την παιδεία και την διατροφή των μαζών. Σήμερα είναι αυταπόδεικτο ότι τελικά δεν υπήρχε κανένα κράτος στον πλανήτη που είχε σκαρφαλώσει με κόπο και αίμα από την εποχή του φεουδαλισμού, που να μην συμμορφώθηκε με αυτό το νέο δόγμα διακυβέρνησης το οποίο στον πυρήνα του είχε το δόγμα της κεντρικής κρατικής διαχείρισης, αντί για την διαχείριση στο πλαίσιο ενός ήπιου, δημοκρατικού εθνικού κράτους.

Ουαί κι αλίμονο

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017 Category : 0

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που κλωσσά αυγά δράκων της κόλασης, ελπίζοντας ότι θα γεννήσουν αγγέλους.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που απλώνει το χέρι της ελεύθερα για να της πάρει αίμα ο κάθε βρυκόλακας.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που πιστεύει ότι αρκεί ένα περιοδικό προσκύνημα και τυπική θυσία στον ναό της κάλπης, για να εξυλεωθεί και να κατευνάσει τις άγριες ορέξεις των μισάνθρωπων «θεών» της.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που παραδίδει χωρις όρους το αμείλικτο βάρος της ύπαρξής της, στην ελαφρότητα μιας αφηρημένης ιδέας.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που έχει αφήσει να την κυβερνά μια φαντασία η οποία παραδίδει κολάσεις, υποσχόμενη ουτοπίες.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που πιστεύει πανέμορφα ψέματα και αγνοεί επιδεικτικά κακάσχημες αλήθειες.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που έχει παραδώσει την θέλησή της σε αρχομανή κτήνη.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που επιτρέπει στο κράτος όλα τα εγκλήματα που δεν θα επέτρεπε σε απολύτως κανέναν άλλον, ομάδα ή άτομο.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκέινη που δικαιολογεί και στην συνέχεια υπηρετόντας το κράτος, κάνει σε άλλες κοινωνίες, αυτά που δεν θα δεχόταν ποτέ να της κάνουν άλλα κράτη.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που θεωρεί ότι η ευημερία της είναι μαγικό δώρο κάποιων αδυσώπητων φοροσυλλεκτών και νομοθετών, αντί της δικιάς της εργασίας και σοφίας.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκέινη που επιτρέπει σε αυτόν που ορίζει τι είναι δίκαιο, να το αποδίδει.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που επιτρέπει στους αντιπροσώπους της να διαπραγματεύονται το οτιδήποτε για λογαριασμό της, στο σκοτάδι.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκέινη η οποία μετέτρεψε σε εξουσιαστές της, αυτούς που διόρισε και οφείλουν να είναι οι πιστοί υπηρέτες της.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη η οποία άφησε χωρίς αμείλικτη τιμωρία υπηρέτη της να την αψηφίσει ή να την ατιμάσει.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που έχει αποδεχθεί ότι της πρέπει να υπάρχει μια μικροσκοπική ομάδα γραφειοκρατών χωρίς καμιά χειροπιαστή εμπειρία, για να προοδεύσει.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που αφηγείται ψέματα στον εαυτό της.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία εκείνη που αποδέχεται και δικαιολογεί τα εγκλήματα τυρράνων, ελπίζοντας ότι έτσι δεν θα πάθει και αυτή τα ίδια.

Ουαί κι αλίμονο στην κοινωνία που θέλει να παραδώσει αμετάκλητα την ελευθερία της για οποιαδήποτε άλλη ιδέα, ιδανικό, υλική ή πνευματική αξία, γιατί η ελευθερία είναι αυτή που δίνει αξία σε όλες τις άλλες.

Το απίστευτα λανθασμένο υπόβαθρο του δίπολου των κλασσικών ιδεολογιών, για το οποίο δεν μιλά κανένας

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017 Category : , , , 0

Υπάρχει ένα θέμα ταμπού στους προοδευτικούς αλλά και συντηρητικούς χώρους που ισχυρίζονται ότι έχουν την λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας στο τσεπάκι Είναι κάτι που είναι τόσο ανατρεπτικό ώστε ο μόνος τρόπος που μπορεί να αντιμετωπιστεί είναι η φανατική, απόλυτη και χωρίς επιχειρήματα δαιμονοποίηση των εκφραστών του.

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.