Τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017 Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, είναι κάποιος που σαπίζει από τις μολύνσεις που κατασπαράζουν το σώμα του λόγω της πείνας και της βρόμας, και υπάρχει άλλος που τρώει χειροποίητη τσιαπάτα με κόκκινη ρόκα, σιτάκε μανιτάρια και μπριζολίτσα βουβαλιού Νέας Ζηλανδίας με μια λεπτή στρώση τυρί φιλαντέλφια πασπαλισμένη με αλάτι Ιμαλαίων κι ένα διπλό μέτριο machiato, decaf με stevia και νεράκι Fiji.


Μην βλέπεις το γκρι, κοίτα εδώ, εδώ που σε θέλω εγώ να βλέπεις το μαύρο και το άσπρο!

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017 Category : , , , , , , , , , 0

του Σταύρου Κατσούλη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά, είμαι σαν την γάτα που όταν πετάξεις νερό πάνω της, τρελαίνεται και χοροπηδά μη ανεχόμενη το νερό υπό κανέναν απολύτως όρο. Στην δικιά μου περίπτωση βέβαια δεν έχω δυσανεξία στο νερό, αλλά στην εκμετάλλευση και την χειραγώγηση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό το παραθέτω ως αξίωμα, για ό,τι ακολουθήσει παρακάτω, διότι κατά την γνώμη μου, τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την ελευθερία (προσωπική και συλλογική). Και μια και ο σκοπός ΔΕΝ αγιάζει τα μέσα σε καμία περίπτωση, καμιά ανθρώπινη ασχολία ή κατόρθωμα δεν εκλαμβάνει αξία εάν δεν πηγάζει από την ελεύθερη βούληση της ανθρωπότητας.

Κι εδώ, μετά την αναγκαία διευκρίνηση, έρχεται το ζήτημα που συνεχώς απασχολεί:

Το πιό "χαζό" εξωκοινοβουλευτικό μαγαζάκι στην Ελλάδα

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017 Category : , , , , , , , 0



Ένας πολιτικάντης γνωστού κόμματος μαζί με έναν φίλο του, περιμένουν στο μαγαζάκι τους.

Κάποια στιγμή, μπαίνει μέσα στο μαγαζάκι ένας πολίτης.


- Κοίταξε να δεις πόσο ηλίθιος είναι ο κόσμος, λέει ο πολιτικάντης στον φίλο του.

Λέει λοιπόν ο πολιτικάντης στον πολίτη:
- Έχω να σου πω ένα παραμύθι και μια ιστορία.Το παραμύθι αφορά το πως εμείς μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο για σένα. Η ιστορία μιλά για το πως μπορείς εσύ να αλλάξεις τον κόσμο. Η πρώτη ιστορία, είναι τελείως δωρεάν. Η άλλη, θα σου κοστίσει πάρα, μα πάρα πολύ ακριβά και δεν ξέρω αν θα το αντέξεις.

- Παρακαλώ πέστε μου την πρώτη και θα ξανάρθω για την δεύτερη σε λίγο καιρό, λέει ο πολίτης.

Ο πολιτικάντης του λέει το πρώτο παραμύθι του και διώχνει τον πολίτη να πάει στο καλό.
Τότε ο πολιτικάντης λέει στον φίλο του:

- Τι σου είπα; Βλέπεις πόσο ηλίθιοι είναι;

- Όχι, δεν το κατάλαβα. Εσύ του πούλησες την παραμύθα και τον απέτρεψες από ν' ακούσει την αλήθεια, με αυτά που του είπες για μεγάλο κόστος!
λέει ο φίλος του.


- Βρε χαζέ,
 του λέει ο πολιτικάντης,
- Τη μέρα που θα μου ζητήσει να του πω την δεύτερη ιστορία, ΚΑΙ θα κλείσει το μαγαζάκι μας, ΚΑΙ αυτός δεν θα έχει τρόπο να δικαιολογήσει την απραξία του!

Σ.Κ.

Πενθούμε, αλλά δεν θρηνούμε!

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017 Category : 0


Τελικά Μανώλη, τι ακριβώς ήταν εκείνο το άγγελμα, ξημερώματα της 13ης Ιανουαρίου του 2017;

Μια συνταρακτική είδηση στην ανατολή μιας – όσο ποτέ άλλοτε- δύσκολης χρονιάς;


Μήπως ήταν ένα «χωρατό» σαν εκείνα στα οποία μας είχες συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια της συμπόρευσής μας;


Ή μήπως μια τυπική «αναγγελία θανάτου» όπως τόσες και τόσες άλλες;


Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ηταν απλώς μια συγκλονιστική στιγμή της πορείας ενός συνανθρώπου μας που εντάχθηκε, ψυχή τε και σώματι, στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας μας και τη δημοκρατία. Ενός έντιμου, αταλάντευτου και πείσμονα αγωνιστή του λαού μας!


Ηταν μια συγκλονιστική στιγμή της δικής σου ξεκάθαρης και κρυστάλλινης πορείας, στον δρόμο του αγώνα για τον λαό και τους συνανθρώπους σου. Μιας πορείας απολύτως εναρμονισμένης με το πρότυπο που σου δίδαξαν με τις πράξεις τους, από το πρώτο σου γάλα, οι πατριώτες και αγωνιστές γονείς σου!


Θα θέλαμε να σου πούμε πολλά τούτη την ώρα. Όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ποτέ δεν ήσουν θιασώτης των πολλών λέξεων, αλλά εραστής των σημαντικών πράξεων.

Όπως τότε στο Πολυτεχνείο, που αγωνίστηκες από την πρώτη στιγμή με τους συμφοιτητές σου, για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία. Κυνηγήθηκες, διώχτηκες, αλλά επέλεξες να συνταχθείς μ’ εκείνους που αποφάσισαν να τιμήσουν τη γενιά τους και όχι να την ατιμάσουν εισπράττοντας αργότερα τα «τριάκοντα αργύρια» της προδοσίας!


Και μετά από λίγο, όταν οι συνάδελφοί σου αρχιτέκτονες αποφάσισαν να σου αναθέσουν την ευθύνη να τους εκπροσωπείς, επέλεξες να σταθείς όρθιος και με το κεφάλι ψηλά, στα μετερίζια του μαχόμενου συνδικαλισμού και όχι «κυρτωμένος» και ατιμασμένος, στα σαλόνια του κυβερνώντος συνδικαλισμού.


Φίλε, συναγωνιστή και συνοδοιπόρε, Μανώλη.

Με τη στάση σου, κατόρθωσες να εμπλουτίσεις τις έννοιες της αγωνιστικότητας, της αυταπάρνησης, της ενότητας, της ανιδιοτέλειας και της αλληλεγγύης.


Πίστευες πως «το κύριο πρόβλημα της χώρας μας είναι η ξένη επικυριαρχία». Κι ότι είναι ένα πρόβλημα «που υπάρχει από την αρχή της σύστασης του σύγχρονου ελληνικού κράτους». Και μας έλεγες πως «ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία θα είναι ταυτόχρονα και εθνικοαπελευθερωτικός». Σ’ αυτόν τον αγώνα είχαμε την τιμή να συμπορευτούμε μαζί σου. Και διδαχτήκαμε πολλά από σένα!


Με το πηγαίο και αιχμηρό χιούμορ σου, άλλοτε ως επίχρισμα βαθειάς θλίψης και έντονης αγανάκτησης, άλλοτε ως απόρροια αληθινής σοφίας και άλλοτε πάλι, με την εκδοχή του έντονου αυτοσαρκασμού, μας δίδαξες πώς μπορεί ο κάθε άνθρωπος να αντιμάχεται έξυπνα και αποτελεσματικά τις κακοτοπιές.


Με την πραότητά σου και τον ενωτικό πολιτικό λόγο σου, μας έδειξες ότι δεν έχει κανένα νόημα να στεκόμαστε απέναντι στους συνανθρώπους μας, αλλά δίπλα τους. Από την πρώτη στιγμή, αντιληφθήκαμε ότι το «εμείς» δεν ήταν για σένα ένα σύνθημα που θα προσέφερε προσωρινό ίδιον όφελος, αλλά μια αδιαπραγμάτευτη και ειλικρινής στάση ζωής.


Ως αμετανόητα δια βίου μαθητής, ποτέ δεν καλοέβλεπες τους επίδοξους «διδάκτορες» της καθ’ έδρας διδασκαλίας.


Αιώνιος έφηβος, με μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά και ένα πλατύ λαμπερό χαμόγελο, που φώτιζε τις ψυχές των συνανθρώπων σου. Ανυπότακτος, περήφανος και λεβέντης!

Η ύπαρξή σου κοσμούσε την κοινωνία και έδινε το αληθινό νόημα στη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ !


Η ψυχή μας σκίζεται, αδελφέ μας, συνειδητοποιώντας ότι θα στερηθούμε τη φυσική παρουσία σου. Σ’ αγαπούμε τόσο πολύ και γι’ αυτό ο πόνος μας είναι μεγάλος και διαρκής… Πενθούμε!


Όμως, δεν θρηνούμε! Διότι:

«η δική μας φτιασιά δεν θρηνεί,
είν' φτιαγμένη απ' ανθρωπιά
ζυμωμένη με φωτιά και σίδερο,
δεν κλαίει,
παρά ολοένα κι ανοίγει μετερίζια
και κουβαλά μπαρουτόβολα...»

όπως μας είπε ο ποιητής.


Τώρα Μανώλη μπορείς να ξεκουραστείς. Και να ‘σαι βέβαιος ότι εμείς που μείναμε πίσω θα μοιράσουμε τα δικά σου μπαρουτόβολα, στις δικές μας πλάτες! Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτή είναι η κληρονομιά μας από σένα… Και θα τα κουβαλήσουμε αγόγγυστα… ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ! Ο πόνος θα γίνει δύναμη και το πένθος θα γίνει όρκος τιμής!


Γιατί ο δρόμος που χαράξαμε μαζί, είναι δύσκολος αλλά είναι ανοιχτός. Για σένα, ποτέ δεν ήταν καλή επιλογή ο εύκολος δρόμος! Ούτε και για μας άλλωστε. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο που συναντηθήκαμε σ’ έναν δρόμο ανοιχτό, χωρίς επιστροφή. Σ’ αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέχρι την τελική νίκη του λαού μας. Αυτού του λαού που αγάπησες με πάθος. Και σ' εκείνη τη μεγάλη γιορτή, θα 'σαι και συ μαζί μας!


Οι συναγωνιστές σου


Στην ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ «ΔΡΟΜΟΣ ΑΝΟΙΧΤΟΣ»

12 λόγοι που οι άνθρωποι παραμένουν σε σέκτες με πολιτικά/θρησκευτικά χαρακτηριστικά

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017 Category : , , , , , 0

του Σταύρου Κατσούλη

Πολλοί άνθρωποι παραμένουν σε σέκτες με θρησκευτικά χαρακτηριστικά (Δείτε εδώ αν είστε μέλος μιας από αυτών) - ακόμη κι όταν είναι καταφανές ότι έχουν διολισθήσει σε άρρωστα μονοπάτια - και αισθάνονται ότι δε μπορούν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο.

Δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό που τους κρατάει δέσμιους του αυταρχισμού, της κοροϊδίας και της απόλυτης χειραγώγησης, οπότε δε ξέρουν και πώς ακριβώς να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση. Όταν όμως αντιληφθεί κανείς τον βασικό λόγο ή τους βασικούς λόγους για τους οποίους παραμένει σε μια τέτοια σέκτα, μπορεί κανείς να σχεδιάσει την έξοδό του από αυτή και την έναρξη μιας πραγματικά αποτελεσματικής δράσης, όπως του αξίζει, εφ όσον οι προθέσεις για τις οποίες ξεκίνησε αρχικά την πορεία του ήταν πράγματι καθαροί.

Παρακάτω παρατίθενται οι λόγοι. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι λόγο αυτοί δεν είναι ανάγκη να ισχύουν όλοι συγχρόνως σε κάθε περίπτωση, αλλά σίγουρα ισχύει πάντα ένα σημαντικό μέρος τους, όταν ένα άτομο παραμένει σε μια συλλογικότητα η οποία έχει μετατραπεί σε σέκτα:

Ευρωπαϊσμός ίσον Σκοταδισμός.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016 Category : , , , , , , , 0

του Σταύρου Κατσούλη
Οι αναφορές του τυπικού ευρωπαϊστή, κινούνται πλέον μόνο γύρω από ανούσια θέματα. Ανούσια, εάν σκεφθεί κανείς την γεωπολιτική κόλαση και την κατάρρευση που συντελείται και είναι πλέον φανερή, μια και όλα τα σημάδια της είναι καθαρά και ξάστερα.

Κι όσο ερχόμαστε όλο και πιό κοντά στην κατάρρευση των μεγαλύτερων χωρών και οργανισμών της Δύσης, αυτοί ασχολούνται, λες και δεν τρέχει κάστανο, με την λεγόμενη "ελεύθερη διακίνηση" μέσα στην Ε.Ε., τις "ευκαιρίες του ΕΣΠΑ" κλπ, γελοίες αναφορές σε μεταρρυθμίσεις και εξυγειάνσεις, τον περίφημο "εξορθολογισμό του κράτους" και άλλα παρόμοια, λες και αυτό είναι προτεραιότητα ή μπορεί κανείς να κάνει το οτιδήποτε γι αυτό όταν έχει παραδώσει ήδη πλήρως Γη, Ύδωρ και Εξουσία στους δανειστές.

«Ο Θεωρητικοί»

Category : , 0


«Ο Θεωρητικοί»

Δες κόσμε, πως οι τυφλοί,
οδηγούν τους τυφλούς
Θεωρητικοί που γνωρίζουν τόσα πολλά
για το απόλυτο τίποτα


Ιδέες κάτω από σκιές, για λίγους
και θεωρίες υψηλές, που μιλούν για τους πολλούς
Γίνονται ρηχές και κοντοπίθαρες
μόλις τις ξεστομίσουν οι θεωρητικοί


Το κριτήριο: «Ενδιαφέρον», «εκπληκτικό»,
«ακαδημαϊκά ελκυστικό», «δυσεύρετο»
κι αν είναι δυνατόν, «περιθωριακό»
Με βάση αυτά, επιλέγουν το ναρκωτικό τους


Κηρύττουν το πως πρέπει να είσαι,
κι όμως δεν γνωρίζουν ποιος είσαι
Απεχθάνονται τα χνώτα μας,
και αποστρέφονται την ζωή μας


Θέλουν να ξυπνήσουν τον πόθο για έρωτα,
αυτο-ικανοποιούμενοι μονάχοι τους
Θέλουν την δόξα απ όλους για τα λόγια τους,
χωρίς να κατανοήσει κανείς τις πράξεις τους


Οι μόνες μάχες που γνωρίζουν,
είναι η πολεμική του σαρκασμού
Σταυρώνουν ανθρώπους με αόρατη γνώση
Η λεκτική αποτέφρωση είναι γι αυτούς, έμμονη ιδέα


Δείτε άνθρωποι, πως οι τυφλοί,
οδηγούν τους τυφλούς
Θεωρητικοί που γνωρίζουν τόσα πολλά
για το απόλυτο τίποτα


Σ.Κ.

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.