Home > Μαρτίου 2013

Μαρτίου 2013

Ας μην φοβόμαστε να σηκώνουμε τα Λάβαρα της Πατρίδας παντού και πάντα!

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013 Category : 0

Παραθέτω μιά ανοιχτή επιστολή προς όλους τους συναγωνιστές μου.

Παρακάτω, αναφέρω την προσωπική γνώμη μου για το θέμα του εάν πρέπει ή όχι να λέμε στον κόσμο ότι είμαστε ΕΠΑΜήτες, ή τουλάχιστον το εάν πρέπει να αναφερόμαστε στα προτάγματά μας αλλά και την πολυαγαπημένη Πατρίδα μας που δέχεται πλέον εξουθενωτικές και συνεχής επιθέσεις από παντού:
  


Χθες, λόγω της νέας μου εργασίας δεν μπόρεσα να πάω στην εφορία της Γλυφάδας όπου γίνονται κάθε τόσο δράσεις από Επιτροπές Κατοίκων, αλλά με πήρε τηλέφωνο ένας συναγωνιστής και μου είπε τα εξής:

Αποφάσισαν οι πυρήνες των 3Β να πάνε αυτήν την φορά να μην συμμετέχουν απλά ως κάτοικοι/μέλη των επιτροπών ή πολίτες, αλλά αυτήν την φορά να έχουν τις κονκάρδες του ΕΠΑΜ και ανοιχτά πλέον να λένε ότι είναι ΕΠΑΜ. Μου ανέφερε και ότι διάβασε τα πρακτικά του δικού μας πυρήνα, όπου ανέφερα ότι καλό είναι να "βγαίνουμε έξω" ως ΕΠΑΜίτες πλέον και να προβάλλουμε τις θέσεις μας και ότι είδα καλό αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με αυτά που μου είπε ο συναγωνιστής., το αποτέλεσμα ήταν άνευ προηγουμένου: Ο κόσμος έλεγα πράγματα όπως (παραφράζοντας τον συναγωνιστή μου) "έτσι! εσάς θέλουμε εδώ", "μπράβο στο ΕΠΑΜ" κλπ κλπ. Η αποδοχή του ΕΠΑΜ από τον κόσμο ήταν πάρα πολύ καλή και υπήρχαν και επιτόπιες εγγραφές! Έτσι, επιβεβαιώνεται και πάλι, ότι ο κόσμος έχει πράγματι αρχίσει σε κάποιον ορατό βαθμό να σκέπτεται τουλάχιστον σε γενικές γραμμές, με βάση τα προτάγματά μας, αλλά και γενικότερα στις άλλες πάγιες θέσεις μας, που είναι η άρνηση πληρωμών, η Γενική Πολιτική Απεργία κλπ.

Έτσι λοιπόν, προτείνω τα εξής:

1) Σε όσες δράσεις πάμε, να μην κρύβουμε ότι είμαστε ΕΠΑΜίτες, ή τουλάχιστον να μην ντρεπόμαστε να μιλάμε ανοιχτά για τα βασικά μας προτάγματα, που είναι επίκαιρα όσο ποτέ, όπως είναι η έξοδος από το Ευρώ και την ΕΕ κλπ. Εξαιρέσεις μπορεί να υπάρχουν, όπως αυτές που αναφέρθηκαν στην πυρήνα αλλά αυτές είναι λίγες.

2) Όμως, ακόμα και αν για κάποιον λόγο δεν μπορούμε ή "δεν είναι πρέπον" να αναφέρουμε το ΕΠΑΜ, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να βρούμε τρόπο ως απλοί πολίτες πλέον, να μιλάμε στις καρδιές των συμπατριωτών μας, και να τους αφυπνίζουμε βάζοντας φωτιά στις καρδιές τους, με τις αναφορές μας στην Πατρίδα και το Έθνος μας, τις ιερές ιδέες δηλαδή που κάτω από τις οποίες πρέπει να καλούμε ο Λαός να ενωθεί. Είναι ο μόνος δρόμος προς την αφύπνιση.

3) Να καταλάβουμε ότι οι συμπολίτες μας ΔΕΝ ακούν πουθενά πλέον ατόφιο και καθαρό πατριωτικό λόγο. Οι περισσότεροι βλέπουν το κάλπικο και ψεύτικο "πατριωτικό λόγο" από την άκρα δεξιά, όπως και βλέπουν τον στείρο αριστερό λόγο, από την "άλλη" πλευρά. Οι αυθεντικές αναφορές μας στην Πατρίδα, αποτελούν μια πραγματική όαση στη έρημο του Χάους και τις απελπισίας που μας έχει κατακλύσει, για αυτούς που δεν τον ακούν πλέον πουθενά.

3) Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ΔΕΝ υπάρχει αυτήν την στιγμή καμία απολύτως άλλη αξία και ιδανικό, εκτός από το Συλλογικό μας Εθνικό και Πατριωτικό συμφέρον που να είναι ικανή να λύσει το πρόβλημά μας. Δεν υπάρχει καμιά άλλη ιδέα που να μπορεί να αναστήσει θερμότατα δημοκρατικά και γενικότερα άλλα υγιή αισθήματα ευρύτερης Δικαιοσύνης μέσα στον απλό Λαό, που έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι χωρίς Πατρίδα, χωρίς Χώρα και χωρίς κυριαρχία, δεν έχει νόημα να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο, ακόμα και αν αυτό το "άλλο" είναι κάποια "κατά τα άλλα θεμιτή" ιδεολογία, όποια και να είναι αυτή.

4) Να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ο απώτερος σκοπός μας δεν είναι απλά η "ψυχρή" υλοποίηση των προταγμάτων μας, μέσω της Γενικής Πολιτικής Απεργίας και συντακτικής εθνοσυνέλευσης, αλλά είναι η βοήθειά μας στην πραγματική ενδυνάμωση και ουσιαστική χειραφέτηση του Λαού μέσω της προσωπικής του αφύπνισης. Καλούμαστε δηλαδή να βάλουμε το λιθαράκι μας με αγάπη και να προκαλέσουμε αυτήν την ποθητή αλλαγή, με το να δώσουμε να καταλάβουν οι συμπολίτες μας έναν προς έναν ότι η δύναμη είναι σε αυτόν, και η πηγή αυτής, είναι στην ουσία η Αγάπη μας προς αυτήν την Πατρίδα, που αφήσαμε να αποδυναμωθεί.  Εάν το καταφέρουμε αυτό, και πάντα αναφέρουμε τα προτάγματα δημόσια μας αλλά και τις αξίες της Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης ζωντανές, τα υπόλοιπα θα έρθουν αυτόματα.

5) Το κίνητρό μας είναι η αγάπη μας προς αυτήν την δικιά μας Πατρίδα και τον Λαό του. Έτσι λοιπόν:

  • Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι εμείς πρέπει να είμαστε οι κατ εξοχήν υπηρέτες του Λαού και όχι ύπουλοι χειραγωγοί του. 

  • Δεν δουλεύουμε υποχθόνια, ούτε περιμένουμε την ευκαιρία να πάρουμε τα ινία της χώρας στα χέρια μας ως ΕΠΑΜ και μόνο. 

  • Δεν προσπαθούμε με επικοινωνιακά, ψυχολογικά και άλλα τεχνάσματα και εξαπατήσεις, να τον κάνουμε, άθελα ή χωρίς την επίγνωση του να κάνει το οτιδήποτε. 

  • Δεν θεωρούμε τον Λαό υποκείμενο μας, κάτι δηλαδή που καλούμαστε να υποκινήσουμε χωρίς την θέλησή του να κάνει κάτι. 

  • Το χρέος μας είναι να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί πνευματικά, ψυχικά και φυσικά, με το να δείχνουμε, με λόγια και με πράξεις ότι οι πραγματικές και θεμελιώδεις αξίες, όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει, αλλά είναι τόσο επίκαιρες και επιτακτικές όσο ποτέ άλλοτε. 

  • Το να στεκόμαστε όρθιοι, παντού και πάντα (και όχι μόνο σε διαδηλώσεις) σηκώνοντας τα λάβαρα του, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι αυτόν τον Λαό, τώρα που μας έχει ανάγκη. 

Αυτά, τα λίγα,

Καλή Λευτεριά!

Σταύρος Κατσούλης 

ΕΚΤΑΚΤΟ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΡΑ! Όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για να τρομάξουμε την κατοχή και στην συνέχεια να ανορθώσουμε την Πατρίδα μας.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013 Category : , , , 0



Τι ακριβώς είναι αυτό το κείμενο;


Το κείμενο αυτό, αποτελεί μια προσπάθεια να απαντηθούν πολλά από τα ερωτήματα που γίνονται από αυτούς που νοιώθουν ότι πρέπει να οργανωθούν για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα, αλλά δεν ξέρουν γιατί ακριβώς πρόκειται, και πως να αρχίσει κανείς.

Είδαμε και βλέπουμε τα καλέσματα για ενημέρωση, για κινητοποίηση, ανατροπή και για αντίσταση. Όμως, πολλές φορές ξεχνάμε να καταλάβουμε το προφανές. Τι σημαίνουν όλα αυτά τα καλέσματα πρακτικά; Σημαίνουν μία, ή μάλλον, τρεις και μόνο λέξεις: ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ.

Ρωτήστε τον εαυτό σας:


  • Θέλετε να επιβιώσετε;
  • Θέλετε να πέσει επιτέλους η Χούντα;
  • Θέλετε επιτέλους δικαιοσύνη;
  • Θέλετε να δικαστούν οι δωσίλογοι;
  • Θέλετε να αλλάξουν τα πράγματα;
  • Θέλετε πραγματική Δημοκρατία;
  • Θέλετε μια Νέα Ελλάδα;
  • Θέλετε να γίνει Γενική Πολιτική Απεργία;

Εάν ναι, τότε να ξέρετε τα εξής: Η απελευθέρωση της Πατρίδας μας και η αναγέννησή της, περνά αναγκαστικά και αυτή από την οργάνωση. Γιατί;

  • Γιατί Επιβίωση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Ενημέρωση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Προετοιμασία στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Αντίσταση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Γενική Πολιτική Απεργία στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Δημοκρατία σημαίνει στην πράξη Οργάνωση!
  • κ.ο.κ.

Ήρθε η ώρα να δούμε όλοι μας το θέμα της Οργάνωσης σοβαρότατα. Όλοι μας το γνωρίζουμε, όλοι μας το νοιώθουμε, ότι δεν υπάρχει πιο θεμελιώδης αλήθεια που σχετίζεται με τον απελευθερωτικό αγώνα. Πολλοί από εμάς τρομάζουμε στην ιδέα της μεγάλης οργανωτικής δουλειάς που πρέπει να κάνουμε και έτσι τραβιόμαστε πίσω. Για να βοηθηθούμε και να μειώσουμε σημαντικά τον φόβο αυτόν, καλό είναι να ξέρουμε για ποια ακριβώς πράγματα μιλάμε όταν λέμε οργάνωση. Δηλαδή, να ξέρουμε τι είναι, τι θα χρειαστεί, πως το κάνουμε, ποιες μορφές έχει κλπ. Η γνώση αυτή και μόνο, θα μας μετατρέψει σε γνώστες των βασικών τουλάχιστον του αντικειμένου, και θα μας κάνει φανερές πλέον τις ευκαιρίες που υπάρχουν παντού γύρω μας, για να την κάνουμε πραγματικότητα.

Γι' αυτό λοιπόν, είναι άκρως επιτακτικό, να περάσουμε ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ, από το στάδιο της αγανάκτησης, κατάθλιψης η ακόμα και της ενημέρωσης, στην ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Θα μπορούσε κανείς να κάνει τον εξής συσχετισμό:

Αντίσταση, ανατροπή και η ολοκληρωμένη λύση στα προβλήματα μας, έρχεται ΜΟΝΟ στον βαθμό που εμείς οργανωνόμαστε.
Ας μην περιμένουμε άλλο λοιπόν
τους "υπεύθυνους" στις διάφορες κορυφές να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς!




Ποιος είναι ο χαρακτήρας της οργάνωσης ενός απελευθερωτικού αγώνα από τα κάτω;


Η οργάνωση που ο Λαός πρέπει να καταφέρει, έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Αυτός ο χαρακτήρας δεν έχει ως βάση του κάποια συγκεκριμένη κομματική ή άλλη ιδεολογία που διαχωρίζει, αλλά βρίσκεται υπέρ άνω αυτών. Ο αγώνας αυτός στην ουσία είναι η οργάνωση για την ανάκτηση ενός ευνομούμενου περιβάλλοντος, όπου οι προσωπικές η άλλες ιδεολογίες θα έχουν και πάλι κάποιο πρακτικό νόημα και πιθανότητα εφαρμογής.  Οι αξίες στις οποίες στηρίζεται η οργάνωση αποτελούν το σύνολο των αξιών που δίνουν αξία στον άνθρωπο και τα δικαιώματά του. Ο χαρακτήρας της οργάνωσης του Λαού πρέπει να είναι τέτοιος που να κάνει πραγματικότητα τις αξίες στις οποίες στηρίζεται, ακόμα και κατά την διάρκεια του αγώνα όπου ο πειρασμός του να καταλυθούν θα είναι μεγάλος. Το αποτέλεσμα της οργάνωσης, δεν θα είναι η εφαρμογή μια συγκεκριμένης ιδεολογίας, αλλά η εγκαθίδρυση ενός πολιτεύματος και θεσμών, που θα κάνει δυνατή την διαχρονική επιλογή του εκάστοτε συστήματος διακυβέρνησης από τον Λαό.

Ο στόχος των καταστροφέων μας, είναι ξεκάθαρα πλέον η ολοκληρωτική υποδούλωση σε διεθνείς και μη θεσμικές δυνάμεις, όπως είναι οι Κεντρικές Τράπεζες και οι διάφορες ελίτ που συσχετίζονται με αυτές. Ο πρωταρχικός στόχος τους δηλαδή, για να φτάσουν στο αποτέλεσμα που θέλουν, είναι η πλήρης κατάργηση οποιασδήποτε αξίας, που έχει την δύναμη να κρατήσει συγκροτημένα τις χώρες ως αυτοτελείς και αυτόνομες οντότητες. Αυτή η δύναμη, είναι ο Πατριωτισμός των Λαών και οι Πατρίδες τους. Ο στόχος τους, που έχει ήδη προχωρήσει σε έναν βαθμό, είναι η εξαφάνιση της οποιαδήποτε Εθνικής συνείδησης, πάσα θυσία.  Δεν τους ενδιαφέρει αν κάποιος έχει οποιαδήποτε άλλη συνείδηση, είτε ταξική είναι αυτή, η οποιαδήποτε άλλη. Αυτό που τους ενδιαφέρει, είναι να χαθεί οτιδήποτε θα μπορέσει να αποτελέσει λόγο αντίστασης στην επερχόμενη παγκοσμιοποίηση.

Είναι λοιπόν λογικό ότι και η αντίστασή μας θα πρέπει να έχει σαν θεμέλιο της, το αντίπαλο δέος. Η μόνη δυνατή και αποτελεσματική αντίσταση δηλαδή, είναι ξεκάθαρα πλέον η αντιστροφή των στόχων των επικυρίαρχων, αρχίζοντας από τα πιο βασικά και θεμελιώδη πράγματα. Το αντίπαλο δέος αυτό, είναι οι αξίες της Πατρίδας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης με βάση την Εθνική συνείδηση μας.

Το ένα και μοναδικό ικανό επιχείρημα ενάντια στην κατοχή που όλοι μας βλέπουμε σήμερα,είναι το εξής:
Είμαστε Έλληνες, είμαστε Δημοκράτες, θέλουμε πραγματική Δικαιοσύνη, αγαπάμε την Πατρίδα μας, τις παραδόσεις της και την Ιστορία της και γι αυτό, ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΑΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ. Θέλουμε να διατηρήσουμε αυτά που μας χαρακτηρίζουν ως Έθνος, ΟΛΑ ΜΑΖΙ και γι αυτό δεν πρόκειται να ενδώσουμε στα σχέδιά σας!

Την χρονική στιγμή αυτή , δεν υπάρχει κανένα άλλο επιχείρημα, καμιά άλλη θεώρηση και καμιά άλλη ιδεολογία που μπορεί να έχει το ποθητό αποτέλεσμα. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις, οποιοδήποτε άλλο επιχείρημα, δεν είναι απλά ανούσιο, αλλά είναι μέρος του προβλήματος.

Έτσι λοιπόν, η Οργάνωση για την οποία μιλάμε, στηρίζεται διαρκώς και επιμελώς πάνω σε αυτές τις αρχές και καμία άλλη, και έτσι της δίνουν και έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσης, που κάνουν ξεκάθαρο και τον χαρακτήρα της είναι τα εξής:

  •  Οργάνωση με βασικό πυλώνα την υπεράσπιση της Πατρίδας και του Έθνους μπροστά στην απειλή της απόλυτης εξαφάνισής των. 
  •  Οργάνωση με στόχο την ανάκτηση των βασικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων ολόκληρου του Λαού, 
  •  Οργάνωση που από την πρώτη στιγμή, θα γαλουχεί τους συμμετέχοντες να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες, οι οποίοι δρουν για το κοινό καλό.
  •  Οργάνωση που κάνει κατανοητό ότι οι επιμέρους ιδεολογίες είναι βασικό δικαίωμα και ότι δεν πρέπει ποτέ να αποτελούν λόγο μη συμμετοχής στην διεκδίκηση του κοινού συμφέροντος  
  •  Οργάνωση από τα κάτω, δηλαδή με πρωτοβουλία του Λαού, και όχι οργάνωση με κεντρικό έλεγχο, κάτι το οποίο εγγυμονεί πολλούς κινδύνους.
  •  Ενωμένη και συλλογική οργάνωση και όχι ιδιωτική. Η όποια ιδιωτική ή ακόμα και κλαδική ή εργατική διεκδίκηση όσο οργανωμένη και δίκαιη και να είναι, δεν αρκεί για να λυθεί το πρόβλημα μας.  
  •  Οργάνωση με βάση τα θεμελιώδη και κοινά συμφέροντα ολόκληρου του Λαού. 
  •  Οργάνωση από τώρα με δημοκρατικούς τρόπους, διασφαλίζοντας έτσι την υγιή πρόοδο προς ένα βέλτιστο κράτος και την ηθική νομιμοποίηση του αγώνα.




Τι εννοούμε όταν λέμε οργάνωση, στην σημερινή κατάσταση;


Μέσα στην σημερινή κρίση, αντιμετωπίζουμε πλέον όχι μόνο την κατάλυση των κλαδικών/εργασιακών μας δικαιωμάτων, αλλά την ολοκληρωτική διάλυση της κοινωνίας. Η κοινωνική κατολίσθηση και συμπίεση των κοινωνικών στρωμάτων, έχει ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση των αδύναμων και την ισοπέδωση των υπολοίπων, στον ίδιο βαθμό απαξίωσης και εξαθλίωσης. Η εξαθλίωση αυτή έχει τέτοια εκτεταμένη εφαρμογή, που πλέον πλήττεται ολόκληρη η Χώρα, και γενικότερα ολόκληρα Έθνη, με εξαίρεση αυτούς που πάγια έχουν ξεπουλήσει τις αξίες τους, και συνεργάζονται με το καθεστώς. Η επίθεση που γίνεται, ή μάλλον ο πόλεμος, είναι λοιπόν ενάντια σε ολόκληρους Λαούς και χώρες. Αυτοί που δεν δέχονται επίθεση, είναι μόνο οι συνεργάτες των επικυρίαρχων καταστροφέων/εκμεταλλευτών. 

Οι υπόλοιποι, εμείς δηλαδή έχουμε ένα και μοναδικό κοινό συμφέρον: Πρέπει να εξασφαλίσουμε την ευημερία μας και την αξιοπρέπειά μας, ως Έθνος πλέον, και να απαιτήσουμε την ανόρθωση της Πατρίδας.  Η οργάνωση λοιπόν, έχει δύο κύριους σκοπούς. Την οργάνωση δράσεων, για να να σταματήσει αμέσως και τώρα η καταστροφή της Πατρίδας και την οργάνωση δράσεων για την αναγέννηση του Κράτους. 

Στην σημερινή κρίση, καμιά άλλη οργάνωση και κανένα άλλο συμφέρον, δεν έχει την σημαντικότητα που έχει αυτή η έμπρακτη διεκδίκηση αυτών των βασικών απαιτήσεων ολόκληρου του Λαού, είτε μέρος του το αντιλαμβάνεται, είτε ένα άλλο μέρος του δεν το αντιλαμβάνεται ακόμα.

Η οργάνωση στην οποία αναφερόμαστε δηλαδή, είναι το σύνολο των προγραμματισμών, των συλλογικών δράσεων που θα επιφέρουν το ποθητό αποτέλεσμα της άμεσης αναστολής της καταστροφής αλλά και την ανόρθωση του Κράτους στην συνέχεια.
Η οργάνωση αυτή έχει συγκεκριμένους στόχους και μεθόδους με τις οποίες θα εφαρμόσει τις δράσεις της και σε κάθε περίπτωση ο χαρακτήρας και η φύση της πρέπει να έχει ήδη κάνει πράξη τις αξίες για τις οποίες μαχόμαστε, που είναι μεταξύ άλλων η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη.




Ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι της Οργάνωσης;


Η οργάνωση που απαιτείται έχει δύο σημαντικά στάδια που βασίζονται στα κύρια συμφέροντα του Λαού που αναφέρθηκαν παραπάνω. Το ένα έχει άμεσο χαρακτήρα, και το άλλο έχει μεσοπρόθεσμο χαρακτήρα:

Άμεσος στόχος:  Σταμάτημα της καταστροφής της Πατρίδας και των καταστροφικών μέτρων που εκτελεί το καθεστώς εδώ και τώρα και τερματισμός/ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.
Οι άμεσοι στόχοι περιλαμβάνουν:

  • Την εκτέλεση μιάς Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, όσο πιο σύντομα μπορεί να γίνει, οργανωμένα και για όσο χρειαστεί  (Δείτε αναλυτικά εδώ)
  • Την άμεση έξοδο και διαχωρισμό μας από τους θεσμούς που μας έφεραν ως εδώ, δηλαδή την ΕΕ και την Ευρωζώνη.
  • Την άμεση άρνηση πληρωμής των παράνομων δανείων, που έχουν σχεδιαστεί και προγραμματιστεί  έτσι ώστε να μην μείνει τίποτε όρθιο στην χώρα μας. 
  • Την κατάρρευση του υπάρχοντος καθεστώτος που αποτελείται από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και ολόκληρου του πολιτικού προσωπικού, που αν μη τι άλλο, νομιμοποιούν ένα εντελώς και απολύτως σάπιο σύστημα. 
  • Την απονομή της δικαιοσύνης σε όσους έχουν με τις πράξεις τους συμβάλει στην καταστροφή της χώρας, από την μεταπολίτευση και μετά.

Μεσοπρόθεσμος στόχος: Αναγέννηση και ανόρθωση του Πολιτεύματος αλλά και των βασικών θεσμών του Κράτους.
Οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι περιλαμβάνουν:

  • Την εγκατάσταση πραγματικής Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης μέσω τις θέσπισης από τον Λαό ενός νέου Συντάγματος και πολιτεύματος.
  • Την ίδρυση υγιών θεσμών που θα προστατεύουν τα κοινά αγαθά και εργαλεία του κράτους, που είναι κύρια το νόμισμα και η Κεντρική της Τράπεζα, αλλά και τα υπόλοιπα βασικά αγαθά που δικαιούται να έχει ο Λαός. 




Ποιο βασικό αίσθημα βρίσκεται πίσω από την ανάγκη να οργανωθούμε;


Ας δούμε πρώτα μια φαινομενικά άσχετη ερώτηση: Υπάρχει κάτι χειρότερο από το μίσος; Ας την απαντήσουμε, για να δούμε στην συνέχεια και την σημασία της οργάνωσης.

Είδαμε όλοι την εν μία νυκτί και άνευ επιστροφής εκτέλεση και καταστροφή του Κυπριακού Τραπεζικού Συστήματος - άσχετα με το αν τελικά το κοινοβούλιο αποδεχθεί ή όχι την ληστεία των ιδιωτικών καταθέσεων.  Μπορεί κανείς να πει εύκολα ότι βλέπει ξεκάθαρα πλέον το άσπονδο μίσος να εκφράζεται προς εμάς από τους εκμεταλλευτές μας, δηλαδή τις Τράπεζες και τις Διεθνείς κρυφές και φανερές δυνάμεις, την ΕΕ και την ΕΚΤ κλπ. Και προφανώς, βλέπουμε αυτό το μίσος ως κάτι το χείριστο.

Όμως μια ανάλυση του τι γίνεται στην πραγματικότητα θα μας δείξει ότι δεν πρόκειται απλά για μια έκφραση μίσους. Αυτό που γίνεται στην ουσία, είναι το αποτέλεσμα κάποιων πράξεων, με βάση κάποιους στόχους, συνδυασμένο με πλήρη ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, για το τι μέλει γενέσθαι στους Λαούς και Έθνη στους οποίους τα εφαρμόζουν. Το χείριστο κακό που βλέπουμε να διογκώνεται σήμερα δηλαδή, δεν είναι απλά μίσος. Είναι απόλυτη αδιαφορία. Τι κι αν αυτοκτονούν άνθρωποι καθημερινά και αποδεκατίζεται εκ προοιμίου η επόμενη γενιά; Τι κι αν αυτό αποτελεί γενοκτονία; Οι επικυρίαρχοι ούτε γελούν ούτε και χαίρονται για αυτά που μας κάνουν. Αυτοί, απλά παραμερίζουν το χάος που μας φέρνουν, το αγνοούν.  Αδιαφορούν δηλαδή. Εάν και όποτε γελούν, γελούν για τα κέρδη και την εξουσία που έχουν. Το κακό που μας βρήκε δεν είναι λοιπόν απλά και μόνο το αποτέλεσμα ενός μίσους από κάποιους τρίτους. Δεν προσπαθώ να ανατρέψω την κοινή αποδοχή, βεβαίως υπάρχει μίσος από πολλούς. Όμως το σύστημα σύσσωμο και συνολικά, δεν δείχνει αυτό. Το σύστημα, δείχνει πρωταρχικά αδιαφορία προς εμάς και όχι μίσος.
Στο ερώτημα λοιπόν: Υπάρχει κάτι χειρότερο από το μίσος; Η απάντηση είναι: Ναι, υπάρχει, και είναι η αδιαφορία...

Πιο είναι λοιπόν το αντίδοτο σε όλα αυτά; Η απάντηση είναι προφανής: Το ενδιαφέρον μας (στον βαθμό αγάπης) για την Πατρίδα και τον Λαό του. Και επειδή η λύση είναι η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα, το επίπεδο του ενδιαφέροντος μας αυτό, μεταφράζεται στο ανάλογο επίπεδο οργάνωσης.  

Ο βασικός λόγος ή αν θέλετε ώθηση που θα μας κάνει να οργανωθούμε, είναι το πραγματικό και ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη μας για την Πατρίδα που χάνεται. Όποιος λοιπόν δεν καταλαβαίνει την επιτακτική ανάγκη για οργάνωση, θα πρέπει να συλλογιστεί και να "δουλέψει" με τον εαυτό του έτσι ώστε να αναπτύξει το πραγματικό ενδιαφέρον και αγάπη που αρμόζει σε έναν Πατριώτη για την Πατρίδα μας και τον Λαό του, και να μην μένει σε ταμπέλες και στα λόγια.

Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι όσο πιο διακαής και μεγάλη γίνεται η ανάγκη για οργάνωση μέσα μας, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στα ιδανικά  ενός πραγματικού Πατριώτη.




Ποια βασική αρχή βρίσκεται πίσω από τον τρόπο οργάνωσης από τα κάτω;


Η βασική και θεμελιώδης αρχή που βρίσκεται πίσω από την ιδέα της οργάνωσης από τα κάτω, είναι ότι ο μόνος Δημοκρατικός εκφραστής των δίκαιων απαιτήσεων και δικαιούχος αυτής της Πατρίδας είναι ο Λαός στο σύνολό του. Ως εκ τούτου, αυτός που έχει το αίτημα για δημοκρατία δικαιοσύνη και ευημερία, είναι και ο κατά φύση και κατ εξοχήν υπεύθυνος για την οργάνωση δράσεων που θα κάνουν αυτά τα αιτήματα πραγματικότητα.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αναφέρουμε εδώ, ότι άσχετα με το τι προσπαθούν να μας πείσουν διάφορες ομάδες που συμπορεύονται με το σημερινό καθεστώς νομιμοποιώντας το, η αλήθεια είναι ότι καμιά απολύτως ομάδα ή μεμονωμένα άτομα, δεν έχει την ηθική νομιμοποίηση να το παρέχει τα απαιτούμενα, από μόνη της, στο όνομα του Λαού. Ακόμα και εάν αυτά φαινομενικά συμπίπτουν με αυτά που απαιτεί ο Λαός, και ασχέτως της όποιας ιδεολογίας τους, και άσχετα αν προσφέρονται να το καταφέρουν με όπλα είτε με άλλες μεθόδους. 


Η μόνη οργάνωση που μπορεί να έχει τελική αποδοχή από τον Λαό και δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω προβλήματα, είναι αυτή που θα αναλάβει ο ίδιος ο Λαός από την βάση του, με ή χωρίς την βοήθεια των ήδη οργανωμένων ομάδων. Όποια ομάδα, κόμμα ή οργάνωση που φέρεται να θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον Λαό αυτήν την τραγική χρονική στιγμή, οφείλει να υποταχθεί στις συνολική θέληση του Λαού που υποφέρει και θέλει ριζική αλλαγή στα πράγματα.

Η αρχή αυτή υποδεικνύει και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο. Οι Δημοκρατικές διαδικασίες και η έκφραση του θελήματος του Λαού δεν αποτελούν στιγμιαίο γεγονός. Η θεμελιώδης αρχή που αναφέρουμε εδώ, εμμέσως πλην σαφώς, εννοείται ότι εφαρμόζεται σε συνεχή χρόνο. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορούν να ανακαλούνται ή να διορθώνονται πιθανές αστοχίες στο μέλλον.




Γιατί η οργάνωση ΔΕΝ πρέπει να αρχίσει από "τα πάνω"; (και γιατί πρέπει να είναι από "τα κάτω")


Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί. Ας δούμε τους πιο σημαντικούς:

1) Η οργάνωση "από τα πάνω", καταργεί εν δυνάμει τουλάχιστον, την Δημοκρατία.

Όταν ένα κάλεσμα και σχέδιο για οργάνωση επιβάλλεται από μία κορυφή, είτε αυτή είναι ένα πρόσωπο, ή ομάδα, τότε εκ των πραγμάτων, οι αποφάσεις για τα γενικότερα και τα επί μέρους θέματα και πρακτικές, πηγάζουν από αυτήν την κορυφή. Η γνώμη του απλού συμμετέχοντα, και ειδικότερα σε εποχές κρίσης όπου ο σκοπός μιας οποιασδήποτε οργάνωσης γίνεται επιτακτικός, τείνει εκ φύσεως να αγνοείται μπροστά στις επείγουσες καταστάσεις. Είναι λογικό λοιπόν, να υποθέσει κανείς, ότι οι Δημοκρατικές διαδικασίες θα καταλυθούν, έστω και παροδικά, όταν η οργάνωση πηγάζει από μία κορυφή προς τα κάτω. 


Πρέπει ανά πάσα στιγμή να καταλάβουμε ότι οι αξίες ενός αναγεννημένου Κράτους, δεν είναι πράγματα που μπορεί κανείς να παραβλέπει, να καταλύει ή να παρακάμπτει επειδή υπάρχουν ιδιαίτερες περιστάσεις. Η πρακτική αυτή ιστορικά, αποτελεί πολλές φορές το βασικό επιχείρημα για την εγκατάσταση ενός δικτατορικού καθεστώτος και την κατάλυση των βασικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Είναι λοιπόν υποχρέωσή μας, να προστατεύουμε το δίκαιο και τις αξίες ακόμα και σε περιστάσεις απόλυτου χάους. Θα θυμίσω εδώ, ότι και το τωρινό καθεστώς στην Πατρίδα μας, χρησιμοποίησε το ίδιο ακριβώς επιχείρημα (το επιχείρημα της εξαιρετικά ιδιαίτερης κατάστασης) για να εγκαταστήσει την δικτατορία των Τραπεζών και τοκογλύφων, παρακάμπτοντας ολοκληρωτικά την θέληση του Λαού.

2) Η οργάνωση "από τα πάνω", θα πρέπει να βασιστεί σε σάπιους θεσμούς.

Πολλοί περιμένουν από κάποιο κόμμα του λεγόμενου "Συνταγματικού Τόξου", δηλαδή οποιουδήποτε κόμματος που σήμερα νομιμοποιεί το σαπιο πολίτευμα, το κοινοβούλιο που βεβηλώνει κάθε έννοια Δημοκρατίας και εξουσίας του Λαού να "κηρύξει" την αρχή της επανάστασης ή να κάνει κάτι ώστε να λυθεί το πρόβλημα μας. Άσχετα με το ότι είναι προφανές πλέον ότι κανένα τους δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, ας δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι κάποιο από αυτά, κάνει την κίνηση αυτή. Αυτό που θα προτείνει, θα το κάνει μέσα στο υπάρχον πλαίσιο του πολιτεύματος και τα παρελκόμενα του, τους νόμους και την θέση μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 


Εφ όσον όμως, το πρόβλημά μας πηγάζει από όλα αυτά, πως είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα όταν καλούμαστε να το κάνουμε χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία που μας έφεραν ως εδώ; Δεν γίνεται, και δεν είναι λογική αντιμετώπιση, ακόμα και αν μας φοβίζει το γεγονός ότι πρέπει να διαχωριστούμε πλήρως από τους θεσμούς που έστω στοιχειωδώς στηρίζουν την καθημερινή μας ζωή. Πρέπει να έχουμε στην σκέψη μας ανά πάσα στιγμή, ότι πλέον δεν υπάρχει λύση μέσα στο υπάρχον καθεστώς και η μόνη μας διέξοδος είναι το χτίσιμο νέων θεσμών, όση εργασία και κόπο και να απαιτεί αυτό.

3) Η οργάνωση "από τα πάνω", δεν εγγυάται το κοινό συμφέρον του Λαού.

Όταν οι λύσεις έρχονται από "τα πάνω", είναι προφανές ότι οι λίγοι θα αποφασίζουν για τους πολλούς. Ένα φυσικό αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, είναι ότι εκτός από τα σημεία που αναφέρονται παραπάνω στο 1), δεν υπάρχει εγγύηση ότι η οργάνωση και ο σκοπός της, εγγυούνται όλα ή κάποια από τα κοινά συμφέροντα του Λαού. Και αυτό ισχύει, γιατί είτε ο πραγματικός σκοπός της οργάνωσης μπορεί να μην είναι καν γνωστός, ή γιατί πολύ απλά η κορυφή δεν έχει το απαιτούμενο ενδιαφέρον να κατακτήσει αυτά που πραγματικά θέλει η βάση. Ακόμα και αν αρχικά ή παροδικά όλα τα συμφέροντα του Λαού υποστηρίζονται από την κορυφή, αυτό δεν σημαίνει ότι θα συνεχίζεται γιά πάντα αυτή η υποστήριξη, όσο η βάση δεν έχει κανέναν έλεγχο στην κορυφή.

4) Η οργάνωση "από τα πάνω", στηρίζεται σε ηγέτες.

Εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε την θέση μας. Στις διάφορες δράσεις και υπό ομάδες της οργάνωσης από τα κάτω, πρέπει να υπάρχει συντονισμός, ενημέρωση, προγραμματισμός κλπ. Γι αυτό, θα χρειαστούν άτομα με σχετικές γνώσεις ή/και εμπειρία, για να αποτελέσουν τον "κόμβο" ή τον πυρήνα της συγκεκριμένης δράσεις, και να έχουν στα χέρια τους την διαχείριση αυτών των δράσεων. Αλλά στα πλαίσια μιας Δημοκρατικής διαδικασίας, όλα αυτά τα άτομα, είναι ανακλητά ανά πάσα στιγμή από την βάση, και κρίνονται σε συνεχή χρόνο για την αποτελεσματικότητά τους. Στην ουσία δηλαδή, αν και μπορεί να άρχονται περιστασιακά ή παροδικά σε κάποιες επί μέρους καταστάσεις ή δράσεις, δεν αποτελούν ηγέτες με την κλασική έννοια του όρου. Η δύναμη της εξουσίας και του λαμβάνειν αποφάσεων, παραμένει στην βάση.  Ο ηγέτης που "άρχεται" στον απελευθερωτικό αγώνα, με την έννοια που αναφέραμε παραπάνω, δεν εξουσιάζει την οργάνωση, αλλά οφείλει να ενδυναμώνει την δημοκρατική διαδικασία και να διαφυλάσσει ως κόρην οφθαλμού την εξουσία που βρίσκεται στα χέρια της βάσης.

Εφ όσον το ξεκαθαρίσαμε αυτό, ας έρθουμε στην κλασική έννοια του όρου "ηγέτης". Όταν ένας τέτοιος ηγέτης παίρνει τον έλεγχο του αγώνα και της οργάνωσης στα χέρια του, έχουμε όλα τα προβλήματα που αναφέρονται στο 1) παραπάνω. Αλλά επιπροσθέτως, έχουμε αμέσως εν δυνάμει, το πρόβλημα της συνέχισης του έργου του όταν αυτός αποχωρίσει με οποιονδήποτε τρόπο. Η υπερβολική εναπόθεση εξουσιών, και εμπιστοσύνης, ακόμα και εάν ο ηγέτης είναι καθ όλα σωστός, έχει ως φυσικό αποτέλεσμα την σταδιακή μείωση της αυτοεκτίμησης της βάσης και ως αποτέλεσμα του συντονισμού δράσεων από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Στο τέλος σε τέτοιες καταστάσεις, η αντικατάσταση του ηγέτη από άλλον που έχει τις ίδιες ικανότητες, καθίσταται αδύνατη, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τον εκφυλισμό της οργάνωσης.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ως συμμετέχοντες στην οργάνωση από τα κάτω για την απελευθέρωση και αναγέννηση της Πατρίδας έχουμε υποχρέωση να υπερβούμε  τον εαυτό μας, και να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας και να έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων που περνούν από τα χέρια μας, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη για κάποιον "ηγέτη" στον οποίο θα βασιζόμαστε δια παντός. 

5) Η οργάνωση "από τα πάνω", δεν απαιτεί την υπευθυνότητα τους πολίτη.

Όταν κανείς αναθέτει την οργάνωσή του ολοκληρωτικά σε κάποιον άλλον, τότε παραδίδει και ένα μέρος της υπευθυνότητας του. Όσο πιο πολύ αναθέτει τα πράγματα σε άλλους, τόσο περισσότερη υπευθυνότητα χάνει. Όμως, ο δρόμος προς την αναγέννηση  της Πατρίδας, θα καταλύξει και περνά και θα περνά πάντα μέσα από την Δημοκρατία. Η Δημοκρατία απαιτεί ο πολίτης να είναι υπεύθυνος. Όταν λοιπόν αναθέτουμε την οργάνωσή μας σε άλλους, τότε στην ουσία έχουμε ήδη προετοιμάσει το έδαφος για μια ελλειπή Δημοκρατία στην καλύτερη των περιπτώσεων, και την ολοκληρωτική της απουσία στην χειρότερη. 


Εαν θέλουμε πραγματικά Δημοκρατία, τότε επιβάλλεται να την θέλουμε και σήμερα. Και αν την θέλουμε σήμερα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι σήμερα. Η εγκατάλειψη της υπευθυνότητας, μέσω της ανάθεσης των ευθυνών μας σε εξουσίες που έρχονται από "τα πάνω",  αποτελεί την εγκατάλειψη της Δημοκρατίας τώρα, όσο και μετά. Η μόνη λύση στην διατήρηση της βάσης της Δημοκρατίας, που είναι η υπευθυνότητα, είναι η ανάληψη των ευθυνών μας τώρα, και ως εκ τούτου, η οργάνωση από τα κάτω, δηλαδή την βάση, που είναι ο Λαός.




Γιατί να οργανωθώ, δεν υπάρχει άλλος πιο εύκολος τρόπος;


Ας το δούμε αντίστροφα. Για να επιβιώσουμε, θα χρειαστεί να οργανωθούμε στην γειτονιά. Για να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα, θα πρέπει να οργανωθούμε με τους διπλανούς μας. Για να αντισταθούμε, θα χρειαστεί να είμαστε οργανωμένοι. Για να εγκαταστήσουμε Δημοκρατία και πάλι, θα πρέπει να είμαστε οργανωμένοι. Ως εκ τούτου, αν δεν οργανωθούμε τουλάχιστον στους τομείς αυτούς, τότε πολύ απλά, δεν θα υπάρξει επαρκής δυνατότητα επιβίωσης, προετοιμασίας και αντίστασης.

Η απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει άλλος τρόπος, είναι δηλαδή προφανής: ΌΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, γιατί:
Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος, ο όποιος πιθανός τρόπος που δεν συμπεριλαμβάνει μαζική οργάνωση από τα κάτω, βοηθά το καθεστώς να συνεχίζει την αποτέφρωση.




Αν δεν οργανωθώ εγώ, τότε "ποιος" θα "οργανωθεί";


Ένα πρόσθετο πρόβλημα που γεννάται από την έλλειψη οργάνωσης του Λαού, αλλά εξίσου σημαντικό, είναι και το εξής: Εάν δεν οργανωθούμε εμείς, οι Ελεύθεροι και Δημοκρατικοί πατριώτες πολίτες, τότε αφήνουμε τον χώρο ανοιχτό, για να οργανωθούν άλλες, μικρότερες ομάδες. Αυτές οι ομάδες είτε είναι "αναρχικές" ή "ακροαριστερές" είτε "ακροδεξιές", ΔΕΝ τιμούν τα ιδεώδη της Δημοκρατίας, ούτε και τον Λαό που υποφέρει. Τα μοναδικό ενδιαφέρον τους είναι να ανατρέψουν το καθεστώς, όχι βέβαια για το καλό της κοινωνίας και τα κοινά συμφέροντά του, αλλά για να εγκαταστήσουν την δική τους μινιμαλιστική "ουτοπία", που ως γνωστόν οδηγεί πάντα στον όλεθρο.

Μια άλλη ομάδα που επίσης μπορεί να δράσει "εκ μέρους" του Λαού, χωρίς τον Λαό, είναι τα διάφορα διεθνή συμφέροντα, τα οποία δεν έχουν σήμερα τα ηνία της χώρας μας. Αυτά μπορεί να είναι είτε άλλες χώρες και κράτη, είτε διεθνή συμφέροντα και εχθροί. Όσο η διάλυση της Ελλάδας συνεχίζεται, τόσο περισσότεροι "τρίτοι" περιμένουν την ευκαιρία να βάλουν χέρι στην διακυβέρνηση της χώρας μας.

Η μη οργάνωση δίνει το "εκ των πραγμάτων" - de facto δικαίωμα και ευκαιρία στις όποιες μικρές μειοψηφίες ή διεθνή συμφέροντα να "βγάλουν το φίδι από την τρύπα", με τις δικές τους μεθόδους και τους δικούς τους σκοπούς.  Και αυτό είναι το ίδιο σαν να παραδίδουμε τα όπλα από τον έναν επικυρίαρχο σε άλλον, παρακάμπτοντας τις Δημοκρατικές αξίες και την εξουσία της πλειοψηφίας του Λαού.

Πρέπει να ξέρουμε πάντα ότι ο μόνος αγώνας που έχει ηθική και άλλη νομιμοποίηση, είναι αυτός που θα διεξαχθεί από την πλειοψηφία του Λαού και με Δημοκρατικές διαδικασίες. Και εάν δεν κάνουμε εμείς το χρέος μας να προχωρήσουμε τα πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση, τότε το αποτέλεσμα θα είναι είτε η ολοκληρωτική μας καταστροφή, ή η επιβολή της εξουσίας από τρίτους, που περιμένουν στην σειρά για να γίνουν δυνάστες μας.




Ενημερώνομαι καθημερινά, και προσπαθώ να ενημερώσω και άλλους σε διάφορες συλλογικότητες. Φτάνει αυτό;


Αν δεν κάνουμε κάτι για να οργανωθούμε, τότε, άσχετα με το πόσο ενημερωμένοι είμαστε, άσχετα με το πόσο θέλουμε την ανατροπή και άσχετα με το πόσο Πατριώτες θεωρούμε τον εαυτό μας, είμαστε μέρος του προβλήματος και τα πράγματα μόνο θα επιδεινώνονται.  Γι' αυτόν τον απλό λόγο, πρέπει να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από μέρος του προβλήματος σε μέρος της λύσης. Δηλαδή πρέπει να οργανωθούμε τώρα αμέσως.

Η πικρή αλήθεια είναι, ότι η ενημέρωση από μόνη της, δεν θα μας απελευθερώσει, ούτε θα μας προστατεύσει από το εκτελεστικό απόσπασμα των επικυρίαρχων, μπροστά στο οποίο στεκόμαστε όλοι οι "Ευρωπαίοι" αλλά 
ειδικότερα και προφανέστατα πλέον, ολόκληρος ο Ελληνισμός στο σύνολό του. 

Διαβάζουμε άρθρα, ακούμε ομιλίες και συνεντεύξεις καθημερινά για την κρίση. Προσπαθούμε να ενημερωθούμε, να μάθουμε τις λεπτομέρειες. Πολλοί από εμάς διαβάζουν ή ξαναδιαβάζουν γνωστά κείμενα ή προσπαθούν να μάθουν περισσότερη Ιστορία για να καταλάβουν τι γίνεται σήμερα. Άλλοι, προσπαθούν εσπευσμένα να μάθουν οικονομικά, να εξοικειωθούν με μέχρι πρότινος άγνωστους όρους. Όλοι μας θέλουμε να έχουμε γνώση των λεπτομερειών της προδοσίας, τις αποφάσεις που μας έφεραν ως εδώ, τα ενδότερα των λιστών και των σκανδάλων.  Άλλοι πάλι, προετοιμάζονται με την συσσώρευση μικρής κλίμακας (ατομικώς ή οικογενειακώς) υλικών και υποδομών επιβίωσης. 


Καλά όλα αυτά. Αλλά κανένας μας δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί από το γεγονός, ότι καμιά από αυτές τις δράσεις δεν θα σώσουν την κοινωνία, αν δεν γίνουν μαζικά για την πλειοψηφία του Λαού. Στο κάτω κάτω, τι νόημα έχει να ζήσω εγώ και τα παιδιά μου, όταν η γειτονιά μου υποφέρει με τον χειρότερο βαθμό;

Μερικοί από εμάς, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, προσπαθούμε να γράψουμε άρθρα και κείμενα με αφηνιασμένο θυμωμένο, κριτικό η και σατιρικό ακόμα λόγο γεμάτο με καλέσματα για αντίσταση κλπ.  Μερικές φορές, παρουσιάζονται ως "έξυπνα" ή είναι πράγματι γεμάτο χρήσιμες πληροφορίες.  Αυτά αν μη τι άλλο μας βοηθούν να εκτονώσουμε την οργή και την αηδία που νοιώθουμε αλλά και ενίοτε βοηθούν έστω και λίγο στην κατανόηση του προβλήματος. Όμως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Όσα κείμενα, άρθρα και να γράψει ή/και να διαβάσει κανείς, όσα βίντεο, όσες εκπομπές και να παρακολουθήσει κανείς, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να λύσουμε το τρομακτικό μας πρόβλημα, μόνο με αυτά.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν, ακόμα και αν η ενημέρωση αυτή αποδειχθεί χρήσιμη, δεν έχουν καμία αξία αν δεν ρίξουμε το καθεστώς που αποτεφρώνει την Πατρίδα και το Έθνος μας. Για να το πούμε και λίγο πιο σκληρά, και αυτό ισχύει για τους περισσότερους από εμάς, τουλάχιστον πρόσκαιρα ως προειδοποίηση, η προσωπική μας ενημέρωση, ΔΕΝ είναι αγώνας.

Ο πραγματικός αγώνας και η πραγματική οργάνωση αρχίζει ακριβώς εκείνη την στιγμή, που θα κλείσουμε τις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές (και ακόμα και τα βιβλία...) και θα βγούμε έξω στον πραγματικό κόσμο, και συνεργαστούμε με έστω και έναν ακόμα συνάνθρωπό μας για να οργανωθούμε και να δράσουμε μαζί, για τον κοινό σκοπό, που πλέον είναι μόνο ένας: Η απελευθέρωση της Πατρίδας.

Θα σταματήσουμε ποτέ να ενημερωνόμαστε; Προφανώς όχι. Το θέμα είναι να προχωρήσουμε στα επόμενα στάδια, τώρα που είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Ο σκοπός λοιπόν, δεν είναι σε καμία περίπτωση να σταματήσει κανείς την προσωπική του εμπλοκή στην προσωπική μας και μόνο ενημέρωση. Αλλά είναι να μετατρέψουμε την ενέργεια και τις γνώσεις μας σε Οργάνωση. 


Έχει μείνει πλέον κανείς από εμάς στ' αλήθεια, που χρειάζεται περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση, για να καταλάβει τι έχει συτελεστεί και να κάνει το αυτονόητο; Προφανώς όχι. Ήρθε η ώρα να ρίξουμε το καθεστώς και να ξαναχτίσουμε την Πατρίδα μας.  Και τι θα ρίξει το καθεστώς; Πολλοί θα απαντήσουν, η Γενική Πολιτική Απεργία. Σωστά. Αλλά τι βρίσκεται πίσω από αυτήν; Η απάντηση όπως είπαμε ήδη πολλές φορές μπορεί να συμπιεστεί με μία λέξη και μόνο: ΟΡΓΑΝΩΣΗ!

Δείχνουμε ενδιαφέρον λοιπόν, μέσω της ενημέρωσής μας, αλλά και την ενημέρωση από μέρους μας, τρίτων. Όμως, όπως αναφέρεται και παραπάνω, η πικρή αλήθεια είναι ότι αν δεν οργανωθούμε, καμιά εμμονή στην ενημέρωση δεν θα μας λύσει το πρόβλημα. Δυστυχώς η ενημέρωση δεν οδηγεί αυτομάτως στην οργάνωση. Ναι μεν μπορεί να βοηθήσει σημαντικά, εφ' όσον αρχίσουμε την οργάνωση, αλλά δεν αποτελεί η ίδια η ενημέρωση οργάνωση. Το να μην οργανωνόμαστε εμείς, είναι και αυτό δυστυχώς μια έκφραση αδιαφορίας. Αν εμείς δεν οργανωθούμε, αν εμείς διστάζουμε ή περιμένουμε για να το κάνουμε, δυστυχώς είναι σαν να πέφτουμε και εμείς στο ίδιο κακό. Η αδιαφορία μας στο θέμα της οργάνωσης, που είναι και η έμπρακτη αντίσταση, μας κάνει δυστυχώς συμμάχους, έστω έμμεσα, με τους ίδιους τους καταστροφείς μας. 



Με ποιους συμπολίτες μου πρέπει να Οργανωθώ;

Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα συνεργαστούμε μαζί τους, οι αξίες μας και η κοινή λογική θα βοηθήσει στην κρίση μας. Είναι επιτακτικό ο κάθε συνεργαζόμενος να έχει έστω και βασική (αλλά καθαρή) γνώση και πίστη στις διαχρονικές αξίες όπως είναι η Δημοκρατία και η υπεράσπιση της Πατρίδα μας. Είναι επιτακτικό ο μέλλων συναγωνιστής μας, που το πιθανότερο δεν έχει ποτέ του ασχοληθεί με οργάνωση πολιτών, να νοιώσει ότι έρχεται ως ισότιμο μέλος στην προσπάθεια οργάνωσης και να καταλάβει ότι η όλη προσπάθεια γίνεται ανιδιοτελώς, και μόνο για το καλό της Πατρίδας και την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων που έρχονται. Στην οργάνωση που αναφερόμαστε, δεν υπάρχει χώρος για ελιτισμούς και πρακτικές που διχάζουν χωρίς απολύτως σοβαρότατο λόγο που έχει να κάνει με προδοσίες και δωσιλογισμούς. 

Θα υπάρξουν βεβαίως και συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν οργανωθεί πολιτικά στο παρελθόν ή έχουν πάγιες ιδεολογικές θέσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο στόχος πρέπει να είναι ο από κοινού ορισμός των κοινών στόχων όλων των πολιτών που δέχονται την επίθεση των επικυρίαρχων, και η ξεκάθαρη και έμπρακτη απόδειξη, ότι ο αγώνας δεν είναι ιδεολογικός με την κλασική έννοια, αλλά αγώνας για επιβίωση και την εγκατάσταση κοινών αποδεκτών αξιών και δικαιωμάτων. Δεχόμαστε σχεδόν οποιονδήποτε, μέσα σε αυτό το πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού και πάντα μέσα στην κοινη κατανόηση ότι ο Λαός ενωμένος κάτω από το Εθνικό συμφέρον πλεόν, πρέπει να οργανωθεί και να αντισταθεί σύσσωμος.

Εφ όσον έχουμε κάνει πραγματικότητα με πράξεις και με λόγια αυτόν τον αμοιβαίο σεβασμό, η συνεργασία είναι δυνατή με το μεγαλύτερο μέρος του Λαού. Εξ άλλου, να μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο επιχείρημα για τις θέσεις μας, είναι το πως δρούμε γενικά ως άτομα, σε περιόδους κρίσεων. Αν εμείς κάνουμε το χρέος μας και δείξουμε πραγματική και υγιή αγάπη προς τη Πατρίδα και τον Λαό της και αναδείξουμε πρακτικά την Δημοκρατία μεταξύ μας, τότε ο οποιοσδήποτε συνεργαζόμενος συμπολίτης μας θα δείξει και αυτός τον ανάλογο σεβασμό και θα συνεργαστεί για το κοινό καλό.


Σε ποιους τόπους/χώρους πρέπει να Οργανωθώ;


Δεδομένου ότι η κατοχική κυβέρνηση, λόγω του ανεξέλεγκτου δωσιλογισμού της, έχει ήδη ξεκινήσει την ολοκληρωτική καταστροφή της Πατρίδας μας αλλά και άλλων κρατών της Ευρώπης, αυτό που πρέπει να περιμένουμε είναι η περαιτέρω καταστροφή των κοινωνικών δομών και γενικότερα της παροχής οποιουδήποτε αγαθού, υλικού ή άυλου, προς τον Λαό. Η κατάσταση στο προσεχές μέλλον θα επιδεινωθεί σε όλους τους τομείς από μέτρια μέχρι και πολύ άσχημα. Βασικά πράγματα που σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα, όπως είναι η μετακίνηση, τα φάρμακα, η αγορά τροφίμων κλπ, είναι δυνατόν και πιθανότατα να έχουν έλλειψη, είτε λόγω απουσία οικονομικών πόρων, είτε γιατί πολύ απλά δεν θα είναι διαθέσιμα. 


Γι αυτόν τον λόγο, η Οργάνωσή μας, πρέπει να ξεκινήσει από τους ανθρώπους που είναι κοντά μας, με την κοινή γεωγραφική έννοια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ, να γνωριστούμε με τους ανθρώπους που ζουν κοντά μας, στην γειτονιά, και σε απόσταση τέτοια που η συλλογική εργασία και οργάνωση να είναι δυνατή ανά πάσα στιγμή. Αποστάσεις που απαιτούν μέσα μεταφοράς, μπορεί στο προσεχές μέλλον, να αποδειχθούν απαγορευτικές για οποιαδήποτε συνεχή μετακίνηση.

Η οργάνωση από τα κάτω αποτελεί πολυδιάστατη δράση, και ως εκ τούτου η εφαρμογή της από την αρχή μέχρι το τέλος, πρέπει να γίνεται παράλληλα σε πολλούς χώρους, τόπους και τομείς. Με βάση τις σημαντικές αλλαγές προς το χειρότερο που θα υποστεί η κοινωνία προσεχώς, οι χώροι που θα πρέπει να οργανωθούμε είναι τουλάχιστον οι εξής με σειρά προτεραιότητας:

  •   Οργάνωση στην γειτονιά
  •   Οργάνωση μέσω τοπικών  ομάδων και συλλογικότητων που υπάρχουν ήδη 
  •   Οργάνωση στον εργασιακό χώρο
  •   Οργάνωση μεταξύ των δικών μας ομάδων με αυτές που έχουν δημιουργηθεί ευρύτερα σε διπλανούς μας τόπους, για την ανάπτυξη επικοινωνίας και ευρύτερης συνεργασίας με το υπόλοιπο μέρος της κοινωνίας  




Ποιους τομείς έχει η Οργάνωση από τα κάτω;


Είναι προφανές ότι η οργάνωση για την απελευθέρωση της Πατρίδας έχει πολλές πτυχές, όλες αναγκαίες, και όλες σημαντικές. Οι περισσότερες από τις βασικές πτυχές αυτές γίνονται προφανείς όταν κανείς καθίσει και συλλογιστεί, τι θα χρειαστεί να γίνει για να καταφέρουμε ως Λαός να πετύχουμε τους δύο στόχους μας, που είναι το άμεσο σταμάτημα του πολέμου που δεχόμαστε και στην συνέχεια η αναγέννηση του Κράτους.  Με βάση αυτόν τον συλλογισμό, που λίγο πολύ θα συμπίπτει με τον δικό σας, ακολουθούν μερικές και μόνο πτυχές:
 
- Υιοθέτηση μιας ψυχολογίας γενικότερης ετοιμότητας

Πριν οργανωθεί οτιδήποτε, πρέπει να καταλάβουμε ότι το καθεστώς είναι ικανό να κάνει πλέον ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για να βλάψει τον Λαό και να υπερασπίσει τον εαυτό του. Πρέπει λοιπόν, σε ότι οργανώνουμε να συμπεριλαμβάνουμε αυτήν την ετοιμότητα με κάποιον τρόπο και να σχεδιάζουμε πάντα έχοντας στο μυαλό ότι το καθεστώς μπορεί με διάφορους τρόπους να προσπαθήσει να μας πλήξει. Σε όλα τα θέματα που αναφέρονται παρακάτω, πρέπει να ξέρουμε ότι το αίσθημα της ετοιμότητας αυτής που αναφέραμε, βρίσκεται και πρέπει να βρίσκεται συνεχώς και αδιάλειπτα παρόν ως σχεδιασμός πρακτικών και σχεδίων που έχουν την δυνατότητα να εκτελεστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες το καθεστώς πιθανόν να εφαρμόσει ενάντιά μας. Εναλλακτικές λύσεις και σχέδια που δεν εξαρτώνται από αγαθά ή και υποδομές που ελέγχει πλήρως το κατοχικό κράτος, πρέπει πάντα να προστίθενται σε οποιονδήποτε σχεδιασμό.

- Οργάνωση επικοινωνίας

Η επικοινωνία μεταξύ μας, είναι κάτι που πρέπει να διασφαλίσουμε πάση θυσία, γιατί αποτελεί το μέσο με το οποιο θα οργανωθεί η οποιαδήποτε άλλη δράση ή περαιτέρω οργάνωση. Στην οργάνωση της επικοινωνίας, πρέπει να διαθέσουμε διάφορα μέσα και να μην στηριζόμαστε μόνο στις υποδομές του τωρινού καθεστώτος. Ο Σχεδιασμός ενός πλάνου πάγιας επικοινωνίας με όλα τα μέλη που συνεργάζονται είναι απολύτως αναγκαίος. Πρέπει να υπάρχουν πολλαπλά μέσα που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν, από τα ηλεκτρονικά, μέχρι και απλή επικοινωνία μέσω διαβαθμισμένης μετακίνησης των μελών από σπίτι σε σπίτι. Το σχέδιο πάγιας επικοινωνίας θα έχει και τα επί μέρους σχέδια του, που να είναι εφαρμοσμένα για τον συγκεκριμένο σκοπό της συγκεκριμένης δράσης επικοινωνίας. Τέτοια είναι μεταξύ άλλων: Ειδικά σχέδια άμεσης κινητοποίησης, Σχέδια απλής ενημέρωσης για κάποιο γεγονός κλπ.

- Ενημέρωση των συνανθρώπων μας με οργανωμένο τρόπο

Η ενημέρωση, παρ όλο που κατά την οργάνωση δράσεων δεν αποτελεί πλέον αυτοσκοπό, αποτελεί πάγια δράση των υπεύθυνων πολιτών. Έτσι, είναι καλό να υπάρχει οργανωμένη δράση ενημέρωσης. Τα θέματα ενημέρωσης πρέπει να εστιάζουν πλέον σε τρόπους οργάνωσης αλλά ποτέ να μην παραλείπεται και η ευρύτερη ενημέρωση. Οργανωμένες ομιλίες, συζητήσεις και κοινές συναθροίσεις θα βοηθήσουν προς την κατεύθυνση αυτήν.

- Οργανωμένη Αλληλεγγύη

Ήδη υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που υποφέρουν λόγω της κρίσης. Είναι υποχρέωση μας, ως άνθρωποι που αγαπούν τον Λαό αυτής της Πατρίδας, να κάνουμε ότι περνά από τα χέρια μας να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας που υποφέρει. Εδώ δεν μιλάμε για απλή ελεημοσύνη. Όπως ακριβώς καλούμαστε να ανορθώσουμε το Έθνος και την Πατρίδα για να μπορέσει να σταθεί στα δικά της πόδια, έτσι και με τους μεμονωμένους συμπολίτες μας, καλούμαστε να τους βοηθήσουμε επίσης να ΣΤΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ. Η ελεημοσύνη, ή γενικότερα η χρηματική βοήθεια ή μια παροδική βοήθεια σε θέματα π.χ. τροφίμων, είναι παρά μόνο το πρώτο βήμα σε μια ευρύτερη διαδικασία ουσιαστικής στήριξης και σωματικής ή/και ψυχολογικής ανάρρωσης από την εξαθλίωση μέχρι την κατάσταση του υγιή και υπεύθυνου πολίτη. 

- Οργάνωση για θέματα μετακίνησης

Η μετακίνηση με ιδιωτικά αλλά ακόμα και με δημόσια μλεσα μεταφοράς, είναι πιθανό να υποστούν δραματικές αλλαγές προς το χειρότερο. Ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος όταν έεμφανιστεί, είναι να υπάρχει ένα πάγιο σχέδιο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις ανάγκες μετακίνησης, έστω και αυτών που θα είναι επείγουσες. Είναι δυνατόν όμως, μέσω της προσεγμένης οργάνωσης των διαθέσιμων δρομολογίων και οχημάτων, να μοιραστούν το κόστος της μετακίνησης περισσότεροι άνθρωποι και για περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Η κοινή λογική οργάνωση των διαθέσιμων μέσων μπορεί να παράξει ανάλογα με τις περιστάσεις κάποιο επίπεδο οργάνωσης που δεν θα αφήσει κανέναν συμπολίτη μας χωρίς την δυνατότητα μετακίνησης.

- Προστασία της περιουσίας μας με οργανωμένο τρόπο

Η ώρα των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων έρχεται. Το ρεύμα και το νερό κόβονται. Η εγκληματικότητα καλπάζει. Και η κρίση θα φέρει τα ίδια και περισσότερα. Είναι λοιπόν απολύτως αναγκαίο να υπάρξει κάποιο σχέδιο προστασίας των περιουσιών μας που είτε οι "έννομοι" είτε οι "άνομοι" κακούργοι θα προσπαθήσουν να μας πάρουν. Ομάδες και βάρδιες παρακολούθησης της γειτονιάς, ομάδες περιφρούρισης, σε συνδιασμό με ένα σχέδιο επικοινωνίας έκτακτης κινητοποίησης μπορούν να βάλουν φρένο ή να ματαιώσουν τα σχέδια όλων αυτών που θέλουν να μας πάρουν τα πάντα.

- Οργάνωση για ενημέρωση συμπολιτών μας που έχουν "σχήμα"

Οι ένστολοι και ιερωμένοι που υπηρετούν τα λειτουργήματα τους βρίσκονται και αυτοί στην ίδια κατάσταση με εμάς. Όμως, λόγω της θέσεώς τους στην κοινωνία, πρέπει τώρα, αλλά πολύ περισσότερο όταν και όπου υπάρξει ανάγκη, να είναι πάντα μπροστά και να υπερασπίζουν τον Λαό, με πράξεις που αναλογούν με το αξίωμά τους. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να ενημερωθούν ιδιαιτέρως, και όσο μπορούν, να βοηθήσουν στην οργάνωση σε όποιους τομείς έχουν γνώσεις ή/και δικαιοδοσία ή ακόμη και απλή ηθική υποχρέωση. Πρέπει λοιπόν, να υπάρχει ανοιχτή και συνεχής επικοινωνία με αυτούς, και να υπάρχουν συνεχή καλέσματα να ενωθούν με τον Λαό, να συμμετάσχουν στην οργάνωσή του και να σταθούν δίπλα του και μπροστά στον αγώνα του.

Μία συγκεκριμένη ομάδα τέτοιων ανθρώπων, είναι και οι δημόσιοι υπάλληλοι που σχετίζονται άμεσα με εργασίες του καθεστώτος που ξεκάθαρα πλέον δεν είναι για το καλό του Λαού. Παράδειγμα τέτοιων συνανθρώπων μας που χρειάζονται ιδιαίτερη ενημέρωση και προσπάθεια κινητοποίησης, είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που δουλεύουν σε Εφορίες. Δείτε και το κείμενο της Γενικής Πολιτικής Απεργίας.

- Οργάνωση για υποστήριξη των εργασιακών μας δικαιωμάτων

Παρ όλο που η απαίτηση των εργασιακών ή των κλαδικών δικαιωμάτων μόνο, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αυτοσκοπό, η πραγματικότητα είναι ότι πολλές φορές οι αλλαγές που επιβάλλονται αυταρχικότατα στους εργαζόμενους, είναι τόσο δραματικές, που οδηγούν πλέον με μία και μόνο κίνηση, από την όποια στοιχειώδη αυτάρκεια στον απόλυτη εξαθλίωση. Πρέπει λοιπόν, να υπάρχει σε συνδυασμό με ένα καθορισμένο σχέδιο επικοινωνίας, ένα σχέδιο υποστήριξης σε όποιες δράσεις προκύψουν τοπικά για τέτοια θέματα.

- Οργάνωση για θέματα υγείας

Είναι προφανές σε όλους πλέον ότι κάθε γειτονιά πρέπει να σχεδιάσει ένα οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης βασικών θεμάτων υγείας, όπως είναι οι πρώτες βοήθειες, βασικά φάρμακα όπως είναι τα παυσίπονα ή μια αρχική έστω διάγνωση και άλλα σχετικά. Αυτό το σχέδιο θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει την αποθήκευση των φαρμάκων ή/και υλικών που θα χρειαστούν για το επόμενο διάστημα, αλλά και την συνεργασία τοπικών ιατρών ή/και νοσοκόμων, για την άμεση βοήθειά τους σε περιστάσεις που θα είναι απολύτως αναγκαίο. Όλα αυτά βεβαίως στον βαθμό που ελευθέρα θέλουν και μπορούν να συμβάλουν τα εμπλεκόμενα άτομα. 

- Οργάνωση για Πολιτική Ανυπακοή και γενικότερη αντίσταση

Η οργάνωση πολιτικής ανυπακοής αποκορυφώνεται με την Γενική Πολιτική Απεργία. Όμως μπορεί να αποδειχθεί ότι μία γειτονιά ή κοινότητα μπορεί ή θα χρειαστεί να αντισταθεί και μεμονωμένα ως προετοιμασία για την γενική δράση, ή λόγω ιδιαιτέρων συνθηκών (π.χ. Σκουριές-Ιερισσός). Σε κάθε περίπτωση, ισχύουν οι πρακτικές και οι αρχές (Πολιτική δράση και όχι κλαδική) της Γενικής Πολιτικής Απεργίας, αλλά και οι ομαδικές αγωγές, διαδηλώσεις κλπ.

- Οργάνωση για Γενική Πολιτική Απεργία

Αποτελεί το αποκορύφωμα της Οργάνωσης του Λαού για το άμεσο απαιτούμενο.
Μελετήστε το σχετικό αναλυτικό κείμενο εδώ.

- Οργάνωση περισσότερων σχεδίων αντιμετώπισης κρίσεων

Ως τώρα αναφέραμε την οργάνωση για κρίσεις σε μεταφορές, μετακινήσεις, κατασχέσεις, ασφάλεια, αλληλεγγύης, υγεία κλπ. Θα πρέπει όμως, να εντοπίσετε ποιες άλλες κρίσεις μπορούν να εμφανιστούν και το πως θα τις αντιμετωπίσετε στην γειτονιά σας. Γιά κάθε μία που θα εντοπίσετε, θα πρέπει να σχεδιάσετε και ένα οργανωμένο πλάνο αντιμετώπισης.

- Οργάνωση σχεδίων εκκένωσης χώρων/πόλεων

Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν αποτελεί και τόσο τρελό συλλογισμό. Αφήστε το για το "τέλος", αλλά μην το αμελήσετε αν και εφ όσον σας γίνει φανερό ότι πρέπει να το οργανώσετε....



Τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Η εποχή δράσης στην απλής ενημέρωση των συνανθρώπων μας, φτάνει με ραγδαία ταχύτητα στο τέλος της. Η καταστροφική πορεία που έχει πάρει η χώρα έχει γίνει κατανοητή σε σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία, η τουλάχιστον σίγουρα στο μεγαλύτερο μέρος αυτής που μπορεί και θέλει να οργανωθεί.

Γι αυτόν τον λόγο, η ενημέρωση που κάνουμε στους συμπολίτες μας, πλέον πρέπει να λάβει πολύ μικρότερες διαστάσεις, περίπου το 20% της συνολικής εργασίας μας. Η υπόλοιπη προσπάθειά μας, πρέπει να γίνεται σθεναρά και με απόλυτη αφοσίωση, στον χώρο της οργάνωσης καθ εαυτού. Καλούμε τους συμπολίτες μας, να συναντηθούν μαζί μας, όχι απλά για ενημέρωση, αλλά για ουσιαστικές πράξεις οργάνωσης.

Αρχίζουμε άμεσα δράσεις, ξεκινώντας από τα πιο εύκολα, όπως είναι η οργάνωση της μετακίνησής μας ή την βασική προετοιμασία για περίοδο κρίσης, χτίζοντας έτσι μια δυνατή σχέση με τους συνανθρώπους μας, βασισμένη αυτήν την φορά, όχι απλά σε λόγια, αλλά σε κοινή δράση. Δεν υπάρχει πιο δυνατός σύνδεσμος μεταξύ ανθρώπων, από αυτές που γεννιούνται μέσα από την κοινή δράση για το κοινό καλό.
Έτσι λοιπόν, πρέπει να "βγούμε και πάλι στον δρόμο", αλλά αυτήν την φορά γιά να κτυπήσουμε τις πόρτες των γειτόνων μας, να πάμε στα γραφεία και τους άλλους χώρους εργασίας και να καλέσουμε όχι απλά για ενημέρωση, αλλά για δράσεις οργάνωσης ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Πρέπει να είμαστε συνεπείς σε αυτά, και να αναπτύξουμε ατσάλινα νεύρα, επιμονή και υπομονή, για να ενώσουμε όσους πιο πολλούς συνανθρώπους μας στην κοινή οργάνωση κάτω από την ιερή ιδέα του Εθνικού συμφέροντος.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο αγώνας μας είναι πρωτίστως ενάντια στην δικιά μας τάση να μην κάνουμε αυτό που αναφέρεται παραπάνω. Ο αγώνας μας είναι δηλαδή ο αγώνας αυτού που πολεμάει για να υπερβεί τους όποιους φόβους και φοβίες, μπροστά στην απόλυτη ανάγκη να οργανωθούμε επιτέλους. Πρέπει να "πείσουμε" τον εαυτό μας, να αγαπήσει ΕΜΠΡΑΚΤΑ την Πατρίδα αυτήν και τον Λαό της, ώστε να επιστρέψουμε στην φυσική μας κατάσταση που είναι το έμπρακτο φιλότιμο, η φιλοξενία, η συνεργασία με όρους δικαιοσύνης, και η Δημοκρατία, και όλα τα άλλα πράγματα και αξίες που γεννήθηκαν εδώ και τώρα καλούμαστε να αναστήσουμε πλήρως, για το καλό όλων μας.  

Αλλά μην φοβάστε! Η αλλαγή που πολεμάμε να κάνουμε στον εαυτό μας, είναι και η μόνη αλλαγή που θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή. Η "θυσία" που θα κάνουμε για να αλλάξουμε τον εαυτό μας, θα έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα όχι μόνο σε εμάς, αλλά και όσους άλλους αγγίξουμε.



Ωραίες οι θεωρίες, αλλά τι μπορώ πραγματικά να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Για όσους θέλουν να δούν κάτι το πρακτικό που μπορούν να κάνουν τώρα, παραθέτουμε την εξής πρόταση:

Βήμα 1ο) Διαβάστε και κατανοήστε αυτό το κείμενο αλλά και αυτό της Γενικής Πολιτικής Απεργίας εδώ
Βήμα 2ο) Βγείτε έξω, ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, και χτυπήστε ΟΛΕΣ τις πόρτες των γειτόνων σας μία μία.
Βήμα 3ο) Δώστε το πολύ 20% του χρόνου σας για να εξηγήσετε την σημερινή κατάσταση.
Βήμα 4ο) Δώστε τον υπόλοιπο χρόνο σας για να καλέστε σε Οργάνωση, για μερικά τουλάχιστον από τα θέματα που αναφέρονται στο κείμενο αυτό.
Βήμα 5ο) Κανονίστε ώρα και μέρα συνάντησης, με μοναδική στόχο την οργάνωση έστω και μίας μόνο Οργανωμένης δράσης. Αρχίστε από αυτά που θα αντιληφθείτε ότι είναι το πιο εύκολο.
Βήμα 6ο) Συνεχίστε να κτίζετε την σχέση σας, με προγραμματισμένες συναντήσεις, βάζοντας ΠΑΝΤΑ το βάρος σε ΕΜΠΡΑΚΤΗ εφαρμογή των σχεδίων οργάνωσης που έχετε ορίσει. Η ενημέρωση πρέπει να έρχεται πλέον σε δεύτερο βαθμό.
Βήμα 7ο) Οργανώστε και κοινωνικές δράσεις, όπως κοινές εορτασμούς στην γειτονιά, όπου όλοι θα είναι ευπρόσδεκτοι. Κάντε ότι περνά από το μυαλό σας για να ξαναχτίσετε μια υγιή γειτονιά.
Βήμα 8ο) Πρέπει κάποια στιγμή να κάνετε γνωστό ότι η μόνη διέξοδος ακόμα αυτήν την στιγμή, είναι η Γενική Πολιτική Απεργία. Αυτό πρέπει να είναι το αποκορύφωμα της οργάνωσης του Λαού. 

Και μην ξεχνάτε: Από εδώ και στο εξής, ΠΟΤΕ μην κάνετε δράσεις μόνοι σας. Αναζητήστε συνεργάτες παντού, μοιράστε τις δουλειές, και χτίζετε σε συνεχή χρόνο και έμπρακτα μια τόσο καλή σχέση που να μην είναι δυνατόν να καταλυθεί ποτέ.

Αλλάξτε την πρόταση που αναφέρεται παραπάνω αν θέλετε, φέρτε την στα μέτρα σας, αλλά ΚΑΝΤΕ ΤΟ! Η Πατρίδα μας, περιμένει από εμάς να κάνουμε τώρα το χρέος μας.



Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;


  • Βγείτε έξω στην γειτονιά σας, χτυπήστε πόρτες, και ζητήστε τους να οργανωθείτε. 
  • Εξηγήστε τους το πόσο επείγον και επιτακτικό είναι. 
  • Δώστε τους αυτό το κείμενο, ή πείτε τους δικά σας πράγματα παρόμοια.  
  • Ακολουθήστε τα διάφορα παραδείγματα και ιδέες που αναφέρονται σε αυτό το κείμενο ή/και άλλες πηγές. 
  • Αρχίστε έστω λίγοι, ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΩΡΑ έστω από κάτι εύκολο. 
  • Προσπαθήστε να κάνετε δράσεις ΜΑΖΙ με συμπολίτες σας. 
  • Μην μένετε στις ιδεολογίες, εδώ η Πατρίδα χάνεται, δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια να διαφωνούμε για τα δευτερεύοντα. 
  • Βγείτε έξω, πάρτε τηλέφωνα, κάντε ότι μπορείτε για να μαζευτείτε και να αρχίστε ΑΜΕΣΩΣ κάποια έστω απλή Δράση. 
  • Γνωριστείτε, και συνεχίστε από εκεί, μεγαλώνοντας τις δράσεις, διευρύνοντας τους τομείς ασχολίας. 



Είμαι Συνταξιούχος, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Είμαι Άνεργος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Είμαι Δημόσιος Υπάλληλος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και κάντε παρόμοια πράγματα στον χώρο εργασίας.


Είμαι Ιδιωτικός Υπάλληλος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και κάντε παρόμοια πράγματα στον χώρο εργασίας.


Είμαι Ελεύθερος Επαγγελματίας, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και ότι άλλο μπορεί να σκεφθεί η αυξημένη δυνατότητα πρωτοβουλίας σας!

Είμαι επιχειρηματίας, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και ότι άλλο μπορεί να σκεφθεί η αυξημένη δυνατότητα οργάνωσης και πρωτοβουλίας σας!


Γιατί χρειάζεται ένα τόσο μεγάλο κείμενο, για κάτι το προφανές;


Το θέμα της Οργάνωσης από τα κάτω είναι μεγάλο και οι τομείς πολλοί και διάφοροι.
Ο στόχος είναι ακόμα μεγαλύτερος και δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την ανόρθωση της Πατρίδας.
Όσο για το αν είναι προφανές, οι καθημερινές συναναστροφές δείχνουν ότι η οργάνωση αόριστα και γενικά είναι πράγματι προφανές πράγμα.
Αλλά η οργάνωση από τα κάτω, με συγκεκριμένο σχέδιο και τρόπο και με συγκεκριμένο Εθνικό, απελευθερωτικό και Δημοκρατικό χαρακτήρα, ΔΕΝ είναι ακόμα.
Η ενημέρωση απλά των γεγονότων και των απίστευτων σκανδάλων και προδοσιών που γίνονται καθημερινά έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της και δεν θα αποδώσει πολύ περισσότερα πράγματα αν συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό. Τώρα είναι η ώρα της δράσης και η ενημέρωση δεν θα σταματήσει αλλά θα πάρει δευτερεύοντα ρόλο.
Ήρθε ο καιρός, να γράψουμε για τις συγκεκριμένες δράσεις που μπορεί να κάνει ο Λαός σήμερα και το πως θα οργανωθεί.
Ήρθε ο καιρός ο Λαός να οδηγήσει τον εαυτό του σύσσωμο στην εκτέλεση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας που θα αποτελέσει το τέλος των δωσιλόγων και την απαρχή της λύσης.
Αρχίστε την οργάνωση ΤΩΡΑ! Έστω και εάν είστε λίγοι! 
ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΩΡΑ έστω από κάτι εύκολο!

Καλή Λευτεριά!!!

Σ. Κατσούλης

Μήνυμα προς λωτοφάγους: Έστι Πατρίς!

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013 Category : , 0


Η αρχέγονη μάχη του ήρωα με τον εαυτό του


Θυμόμαστε νομίζω οι περισσότεροι από εμάς διάφορες φανταστικές ή πραγματικές ιστορίες, όπου ο πρωταγωνιστής καθηλωμένος από την κούραση και κόπωση, ψυχική ή/και σωματική, βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα: Να πέσει για λίγο ύπνο τώρα,  με φόβο να ολισθήσει σταδιακά σε κώμα και να μην ξυπνήσει ποτέ, ή να συνεχίσει τον αγώνα του αψηφώντας το αίσθημα της ολοκληρωτικής υπερκόπωσης;  Συχνά, όσο ο ήρωας μας αναλογίζεται το δίλημμα αυτό, αποκοιμιέται ασυνείδητα και άθελά του, και τότε αρχίζει η αργή αλλά σταθερή πτώση προς τον τελευταίο ύπνο και την απόλυτη λήθη. Όμως, για καλή τύχη του ήρωα, πάντα "κάτι" τον αφυπνίζει, "κάτι" τον ξυπνά και τον τραβά από αυτό το φοβερό και τρομακτικό μονοπάτι προς τον αφανισμό.

Αυτό το "κάτι", μπορεί να ήταν κάποιος σύντροφος, όπως ο Οδυσσέας, που τράβηξε τους συντρόφους του από την χώρα των λωτοφάγων ή μπορεί να ήταν ο πόθος του ίδιου του ήρωα να ξαναδεί τους δικούς του ή την Πατρίδα του. Το αποτέλεσμα για τον ήρωα είναι πάντα το ίδιο: Υπέρβαση της κούρασης και της κόπωσης, συνέχεια του ταξιδιού προς τον προορισμό και τελικά το πέρασμα στην Ιστορία. Για τους μη-ήρωες, το αποτέλεσμα είναι πάντα το αντίθετο. Στον πυρήνα όμως και των δύο αυτών των περιπτώσεων, βρίσκονται πάντα κάποιες αξίες. Δηλαδή η σταθερή επιλογή να μην παραβιαστούν ποτέ κάποιες αξίες ή/και πιστεύω. Αν οι αξίες και τα πιστεύω αυτά είναι ικανά και έχουν την απαιτούμενη δύναμη, τότε υπάρχει ανάκαμψη.  Αν όχι, τότε επέρχεται η Λήθη, ο θάνατος και τέλος ο αφανισμός από την Ιστορία.

Τα διλήμματα στην πραγματικότητα του σήμερα δεν είναι και πολύ διαφορετικά. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην έχει έστω και παροδικά αναλογιστεί το ανάλογο δίλημμα ακόμα και αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Μπορεί για τον αγωνιστή του σήμερα να μην είναι τόσο απλό όσο το να αποκοιμηθεί λόγω κόπωσης. Όμως, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αρχίσει κανείς να ολισθαίνει προς την λήθη, την απραξία, την κατάθλιψη και τα χειρότερα που έρχονται μετά από αυτά. Ένας από αυτούς είναι και το να ενδώσει κανείς σε μέρος των επιταγές των επικυρίαρχων ή των κομματικών "χειριστών" τους, ακόμα και αν οι προθέσεις του αγωνιστή ήταν κάποτε αγαθές και δίκαιες.


Το δίλημμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ...


Αντίθετα με το υπάρχον καθεστώς, η εγκατάσταση μιας δημοκρατίας, απαιτεί μεγάλο κόπο και τουλάχιστον τα παρακάτω:



  • Πολύ δουλειά 
  • Βαθειά παιδεία και ενημέρωση
  • Εκτεταμένη οργάνωση
  • Απόλυτη συνεργασία
  • Αδελφική ενότητα
  • Υπέρβαση ιδεολογιών
  • Δραστική αλλαγή πρακτικών
  • Υγιή πατριωτισμό και την αποδοχή της έννοιας του έθνους και ταύτιση με αυτό. 


Ο κάθε αγωνιστής, ανάλογα με την περίσταση, καλείται να τα κάνει όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Και μάλιστα, καλείται να τα κάνει όλα μαζί, την ίδια στιγμή.

Ο ένας θα έχει δυσκολία να βάλει την δημοκρατία και την γενικότερη ευημερία του λαού πάνω από την ιδεολογία του. Ο άλλος, θα έχει δυσκολία να εγκαταλείψει την απομονωμένη ιδιωτική του ζωή και να γίνει αλληλέγγυος. Ο τρίτος, θα έχει δυσκολίες στο να αυξήσει την παιδεία του, να ενημερωθεί ή να ενημερώσει. Ο τέταρτος, θα φοβηθεί να ανοιχθεί και να συναδελφωθεί με τον συμπολίτη/συνάνθρωπό του. Ο πέμπτος θα τρομάξει μπροστά στην δαιδαλώδη οργάνωση που θα χρειαστεί να γίνει. Ο έκτος, θα έχει θέμα με την παραδοχή της Πατρίδας και του Έθνους ως έναν από τους ουσιαστικότερους λόγους που ο Λαός μπορεί να ενωθεί.  Και άλλος, θα βρει δυσκολίες στο να εμπιστευτεί μια πραγματική δημοκρατική διαδικασία από τον φόβο μήπως και η δικές τους ιδέες δεν γίνουν αποδεκτές. Και όλοι μας, θα παραδεχθούμε ότι το να τα κάνει κανείς όλα αυτά παράλληλα, απαιτεί πράγματι μεγάλη υπευθυνότητα, θάρρος, υπομονή, επιμονή, ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, ατσάλινα νεύρα και εσωτερική ψυχική δύναμη που μόνο οι ήρωες έχουν. Αυτή η οδός, είναι προφανέστατα η οδός της αρετής, η στενή ανηφορική οδός που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.

Αλλά υπάρχει και η ευρεία οδός. Αυτή η πιο εύκολη και ευρεία οδός σε μια κρίση όπως αυτή που ζούμε σήμερα κατά την γνώμη μου, είναι ο συμβιβασμός (ακόμα και ο μερικός συμβιβασμός) με τους σάπιους θεσμούς και ιδέες του παρελθόντος και απερχόμενου συστήματος. Οι θεσμοί αυτοί είναι ήδη εγκατεστημένοι, ήδη εν ενεργεία, έχουν κάποιο επίπεδο εφαρμογής -άσχετα με το πόσο αποτελεσματικοί είναι- και έχουν την επίσημη νομιμοποίηση του καθεστώτος. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, είναι πολύ εύκολο να συμβιβαστεί κανείς, απλά με το να μην κάνει τίποτα! Αρκεί κανείς να μην κάνει τίποτα, και εξ ορισμού νομιμοποιεί το καθεστώς. Εφ' όσον είμαστε αγωνιστές, έστω σε κάποιο επίπεδο, δεν είμαστε στην κατηγορία που γενικά, απλά και παθητικά δεν κάνει τίποτα.  Αυτό που όμως έχει μεγάλη σημασία για εμάς, είναι ότι ακόμα και ο μερικός συμβιβασμός είναι στο τέλος, αργά ή γρήγορα, απολύτως καταστροφικός.

Οι αξίες των αγωνιστών που θέλουν να δουν πραγματική δημοκρατία, δικαιοσύνη, ελευθερία και ευημερία σε αυτόν τον τόπο, είναι συγκεκριμένες. Αυτές οι αξίες δεν επιδέχονται αλλαγών ή συμβιβασμών, σε καμία περίπτωση. Όποιος ενδώσει, όποιος βάλει νερό στο κρασί του, θα βρει αναπόφευκτα τον εαυτό του σε κατάσταση πτώσης, αργά στην αρχή αλλά με σταθερή επιτάχυνση στην συνέχεια. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, γιατί εδώ ισχύει πάντα η αρχή του %1 δηλητηρίου. Ακόμα δηλαδή και αν είχαμε 99% σωστές αξίες, το 1% δηλητηρίου, είναι ικανό να μας σακατέψει ή να μας σκοτώσει. Στην περίπτωσή μας όμως, δεν είναι προσωπικό ζήτημα. Στην περίπτωσή μας, το σακάτεμα αυτό και ο θάνατος, είναι συλλογικός. Εάν εμείς ενδώσουμε, τότε θα πέσει η Πατρίδα. Εάν εμείς κρατήσουμε τις αξίες μας, τότε να είστε σίγουροι ότι η Πατρίδα θα σηκωθεί και πάλι.


Ο πιο μεγάλος πειρασμός της κρίσης


Ας το επαναλάβουμε, γιατί έχει μέγιστη και ουσιαστικότατη σημασία: Είναι πιο επιτακτικό από οποτεδήποτε άλλοτε, να καταλάβουμε, ότι δεν έχουμε κανένα απολύτως περιθώριο συμβιβασμού. Δεχόμαστε τα ηθικά, τα σωστά, τα πραγματικά δημοκρατικά, τα δίκαια, και τα συμφέροντα του Λαού. Τα δεχόμαστε και τα εκφράζουμε με όλα τα λόγια μας, και πρέπει να τα εφαρμόζουμε με όλα τα έργα μας. Τα δεχόμαστε στα μεγάλα, οπότε πρέπει να τα δεχόμαστε και στα μικρά. Τα δεχόμαστε για τους άλλους, για την Πατρίδα, οπότε πρέπει να τα δεχόμαστε και για τον εαυτό μας. Τα δεχόμαστε για την Πατρίδα, για το σπίτι του άλλου οπότε πρέπει να τα εφαρμόζουμε και στο δικό μας σπίτι.

Ιδού, λοιπόν ο μέγιστος πειρασμός που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Πρακτικά ο πειρασμός αυτός, λαμβάνει την μορφή ενός διλήμματος, μιάς ερώτησης, διαφορετικής κάθε φορά. Ας δούμε μερικά παραδείγματα. 

  • "Μήπως να δώσω συγκατάβαση σε μερικά μέτρα, παρ όλο που είναι μέρος του σχεδίου καταστροφής;"
  • "Μήπως να κάνω ένα βήμα πίσω, παρ όλο που ξέρω ότι ότι πάρουν αυτοί δεν θα το επιστρέψουν ποτέ;"
  • "Μήπως να πληρώσω το χαράτσι, για να αποφύγω πρακτικά προβλήματα, παρ όλο που ξέρω ότι έτσι νομιμοποιώ το κράτος κατοχής;"
  • "Μήπως να συνεργαστώ με αυτούς που νομιμοποιούν το χουντικό κράτος, ελπίζοντας ότι θα λύσουμε έστω και μερικά από τα βασικά μας προβλήματα;"
  • "Μήπως πρέπει να συμμετάσχουμε στο κοινοβούλιο, παρ όλο που ο θεσμός αυτός αποτελεί μια κατάπτυστη βεβήλωση κάθε έννοιας εξουσίας του λαού και της δημοκρατίας;"
  • "Μήπως πρέπει να χρησιμοποιήσω νόμιμες οδούς, για να αντιδράσω, γνωρίζοντας πολύ καλά, ότι το νόμιμο της χούντας δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε δημοκρατικό, ούτε προς το συμφέρον του λαού, ούτε πραγματικά έννομο;"
  • "Μήπως πρέπει να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου, και να ασκήσω βία με όπλα, την ώρα και την στιγμή που η πλειοψηφία της θέλησης του Λαού δεν είναι μαζί μου;"
  • "Μήπως πρέπει να μηδενίσω την ελευθερία του ατόμου και του Λαού, και με κάποιον τρόπο να τον κοροϊδέψω έτσι ώστε να με ακολουθήσει;"
  • "Μήπως πρέπει να πιστέψω στους ισχυρισμούς ότι φταίει ο Λαός που φτάσαμε ως εδώ;"
  • "Μήπως πρέπει να αποδεχθώ το ξεπούλημα της εθνικής και πατριωτικής μου αξιοπρέπειας, και να αποδεχτώ βοήθεια από ξένους με όρους απεχθείς, για το καλό της χώρας;"
  • "Μήπως πρέπει να παραδώσω μέρος της ελευθερίας μου, για να έχω ασφάλεια;"
  • "Μήπως πρέπει να δεχθώ ότι κάποια  ομάδα ή ο Λαός κάνει λάθος, και ως εκ τούτου πρέπει να καταλύσω κάθε δημοκρατική διαδικασία μέχρι να πετύχω το καλό του;"
  • "Μήπως πρέπει να βάλω νερό στο ποτήρι μου, με το να καταργήσω την δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των συνανθρώπων μου, για το καλό του;"
  • κ.ο.κ.

Απλά και πρακτικά πράγματα. Ο πόνος, η πείνα, τα χρέη, η συνεχής ψυχολογική πίεση, γεννούν τις σκέψεις αυτές αυτόματα. Διαφορετικές μεν ανάλογα με το άτομο, αλλά που στον πυρήνα τους είναι το ίδιο πράγμα. Το μέσο αγιάζεται από τον σκοπό. Μερική αποδοχή του κακού, με την πίστη ότι θα έχει κάποιο καλό αποτέλεσμα στο τέλος. Ποιος από εμάς δεν έχει σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να επέστρεφαν τα πράγματα "έστω" στην κατάσταση που ήταν πριν 4-5 χρόνια; Ο πειρασμός λοιπόν να παραδώσει κανείς μέρος των αρχών του, ως πιθανούς τρόπους επίλυσης της κατάστασης, ειδικότερα εν μέσω κρίσης, είναι μεγάλος. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς πλέον, μέσα στην κούραση και το χάος της σημερινής κρίσης, που να μην νιώθει ολόκληρο το σώμα και την ψυχή του, να παρακαλεί για ένα διάλειμμα, μια στάση ξεκούρασης ή έναν εύκολο τρόπο να λυθεί το πρόβλημα. Και το σκεπτόμαστε παρ όλο που ενστικτωδώς τουλάχιστον, γνωρίζουμε ότι το "διάλειμμα" ή η αποδοχή της λάθους επιλογής στο "δίλημμα" αυτό μπορεί να γίνει μόνιμη κατάσταση με ολέθρια αποτελέσματα.  Η ευκολία να κάνει κανείς την σκέψη αυτή είναι αυτονόητη και ο πειρασμός να ενδώσει κανείς επίσης είναι πράγματι μεγάλος.


Η κρίση φέρνει αφύπνιση, αλλά και την μεγάλη ευκαιρία


Η κρίση, έχει ένα καλό αποτέλεσμα. Την αφύπνιση. Η ολοκληρωτική αποκάλυψη της σαπίλας και της δυσωδίας του πολιτικού και ευρύτερου κατεστημένου, μαζί με το πολίτευμα και τα παρελκόμενα του, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν ήδη ότι η επιδημία αυτή έχει προ πολλού προκαλέσει αδιόρθωτη βλάβη και στο τελευταίο προπύργιο του συστήματος. Αυτό το προπύργιο είναι η κάποιας,  έστω μερικής για πολλούς, κοινωνικής δικαιοσύνης που κατά τα φαινόμενα ή παραδοσιακά τουλάχιστον υποστήριζε η "αριστερά". 


Αυτό που μένει, είναι να γίνει και αυτό το γεγονός απολύτως φανερό για όλους. Και μόλις γίνει και αυτό, τότε η αφύπνιση θα είναι ολοκληρωτική. Την στιγμή αυτή το αργότερο, ή και πιό σύντομα, η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού θα καταλάβει. Το αναπόφευκτο και προφανές συμπέρασμα, θα είναι τότε για όλους, όπως είναι για εμάς σήμερα, ότι χρειάζεται ολοκληρωτική ανατροπή και επανίδρυση του Κράτους, από τα κάτω και με εθνικές, υγιείς πατριωτικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν θα είναι θεωρητική η αφύπνιση αυτή, αλλά θα είναι άκρως βαθειά, πρακτική και θα είναι ο μόνος λογικός και αυτονόητος προοδευτικός δρόμος μπροστά.

Η αφύπνιση άρχισε ή και ολοκληρώθηκε λοιπόν για πολλούς από εμάς και μένει η απροκάλυπτη αποκάλυψη για τους υπόλοιπους. Η μεγάλη ευκαιρία που έχουμε, ως άμεσο αποτέλεσμα της αφύπνισης αυτής, είναι να εξελίξουμε την χώρα μας προς κάτι καλύτερο από ότι είχαμε μέχρι τώρα. Ο δρόμος προς τα πίσω, προς μία κατάσταση που είχαμε πριν, είναι αδύνατον να γίνει πραγματικότητα. Η κρίση στην ουσία, αποκάλυψε αυτό που πολλοί ήξεραν ήδη: Όχι μόνο μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, αλλά ο μόνος τρόπος διεξόδου, είναι η εκ βάθρων ανασύσταση και ανόρθωση της Χώρας.

Στην ανασύσταση και ανόρθωση αυτή, τα αυτονόητα πράγματα που ακόμα αντιμετωπίζονται με καχυποψία ή και εχθρότητα ακόμα σήμερα, θα αποκτήσουν νέα αξία, η οποία δεν θα είναι θεωρητική. Η πατριωτική συνείδηση, η αποδοχή του Έθνους, ως βασικό για την απαίτηση  των κοινών συμφερόντων του Λαού, θα γίνει εκ των πραγμάτων αναγκαίο πράγμα, και θα γεννηθεί αυτομάτως, λόγω του ότι ο διαχωρισμός του δικού μας Έθνους από τους εκμεταλλευτές μας, θα είναι η μόνη "τάξη" που θα έχει νόημα στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ακόμα και στους χώρους απ' όπου έχει ξεριζωθεί. Η νέα αυτή "ταξική συνείδηση", δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας πολυχρονης διαδικασίας εκπαίδευσης, αλλά θα είναι αποτέλεσμα της πραγματικής και ανάγκης συσπύρωσης του Λαού, προστά στον κίνδυνο της απόλυτης εξαφάνισης του. Αυτή η νέα για πολλούς συνείδηση, θα μετατραπεί εν συνεχεία σε αγάπη προς την Πατρίδα. Το αποτέλεσμα  θα είναι πλέον ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θα ενωθεί κάτω από την Εθνική ταυτότητα για να ανακτήσει τα συμφέροντα της. Τα συμφέροντα αυτά, θα υλοποιηθούν αναγκαστικά με την πραγμάτωση της μεγάλης ευκαιρίας που αναφέραμε και που έχει αρχίσει να διαφαίνεται, μέσα στο σκοτάδι της σημερινής λαίλαπας. Με λίγα λόγια, η μεγάλη ευκαιρία είναι η πραγματική ίδρυση και εγκατάσταση ενός ευνομούμενου κράτους, όπου η δικαιοσύνη, ή δημοκρατία και ο σεβασμός προς την ελευθερία θα αποτελούν πλέον τον νόμο.

Για όσους σκέπτονται ότι αυτό που περιγράφεται παραπάνω είναι αδύνατον, η απάντηση είναι μία. Ως γνωστόν, κανένα απολυταρχικό καθεστώς, δεν έχει ποτέ επιβιώσει για πολύ στην Ιστορία. Είναι δηλαδή αναμενόμενο ότιη κατάρρευσή του θα επέλθει οριστικά και αναπόφευκτα. Ως γνωστόν επίσης, πρέπει να δεχθεί κανείς ότι το καθεστώς που υπάρχει σήμερα στην χώρα μας, είναι απολύτως κατεστραμμένο εκ των έσω, δηλαδή δεν επιδέχεται διόρθωσης.  Ως εκ τούτου, το συμπέρασμα είναι μόνο ένα, άσχετα με το τι βλέπουμε σήμερα γύρω μας: Η ανόρθωση θα έρθει στον βαθμό που εμείς κρατήσουμε τις αξίες που θα απαιτηθούν ζωντανές, να είστε απολύτως σίγουροι γι αυτό. Γιατί αν κάνουμε εμείς αυτό το καθήκον, πολύ απλά δεν θα υπάρχει άλλη διέξοδος. Και ότι συσχετίζεται με την νέα Πατρίδα που έρχεται, όποια αξία δηλαδή θα είναι θεσμικό μέρος της ανόρθωσης αυτής, θα την δούμε να ανασταίνεται και να λαμβάνει την αρμόζουσα θέση στην νέα ιεραρχία αξιών που έρχεται.


Μήνυμα προς λωτοφάγους...


Τι πρέπει να κάνουμε εμείς λοιπόν σήμερα, όταν το απόλυτο σκοτάδι μας έχει κατακλύσει; Το είπαμε εμμέσως, παραπάνω. Πρέπει να κρατήσουμε γερά τις αξίες μας. Να κρατηθούμε από αυτές, με λόγια και με πράξεις. Να μην μένουμε στα λόγια, αλλά να τις εφαρμοζουμε μεταξύ μας και στα μικρά αλλά και στα μεγάλα. Να μην βάζουμε ούτε μιά σταγόνα από το δηλητήριο που πηγάζει από το υπάρχον παράνομο και ανήθικο καθεστώς. Να κρατάμε το φως της αλήθειας μέσα μας ζωντανό και να μην φοβόμαστε να το μεταδώσουμε απλόχερα και άπλετα, όπου μπορούμε. Γιατί όσο εμείς κρατάμε τις αξίες αυτές ζωντανές, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να αντιπαρατεθεί μπροστά τους. Και την ώρα που η μεγάλη ευκαιρία θα είναι προ των θυρών, ο Λαός θα είναι έτοιμος να τις δεχθεί ως το αυτονόητο.

Οι αδελφοί μας, που σήμερα έχουν χαθεί μέσα στην λήθη του λωτού, έχουν ξεχάσει τι είναι δημοκρατία. Έχουν ξεχάσει ότι δεν χρειάζεται να βάζουν νερό στο κρασί τους. Έχουν ξεχάσει ότι δεν είναι αναγκαίο να δέχονται το μη χείρον έναντι του χείριστου. Έχουν ξεχάσει ότι για να έχουν ιδεολογία με κάποιο νόημα, θα πρέπει να εγκαταστήσουν πρώτα δημοκρατία. Έχουν ξεχάσει ότι δεν καλούμαστε να επιβιώσουμε απλά, αλλά να μεγαλουργήσουμε! Και έχουν ξεχάσει ότι χωρίς Πατρίδα, χωρίς αγάπη προς όλη την Πατρίδα και το Έθνος μας, δεν πρόκειται ποτέ να μεγαλουργήσουν, όποια και να είναι η ιδεολογία τους.

Η πλήρης αποκάλυψη της πραγματικότητας είναι προ των θυρών. Πρέπει να αυξήσουμε τον αγώνα μας. Πρέπει να σταθούμε σταθεροί στις διαχρονικές αξίες που ίσχυαν πάντα και ισχύουν ακόμα και σήμερα. Δεν κάνουμε πίσω. Δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας. Δεν θα αφήσουμε να μαυρίσουν το φώς που κρατάμε στα χέρια μας!


Πρέπει να το καταλάβουμε! 

Είμαστε οι φύλακες της ψυχής του Έθνους! 
Εμείς έχουμε την υποχρέωση και το καθήκον να κρατήσουμε το φως σφιχτά στα χέρια μας, και να μην αφήσουμε κανένα να μας το πάρει ή να το αλλοιώσει! 
Δεν θα προδώσουμε την Πατρίδα, την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία, με μισές λύσεις και αποδοχή των πρακτικών της κατοχής!
Κρατάμε παση θυσία τον θησαυρό αυτόν ασφαλή, για να υπάρχει αυτοτελής, αυτούσιος και καθαρος όταν έρθει η ώρα. 
Και η ώρα αυτή είναι κοντά!

Το μήνυμα προς τους λωτοφάγους συμπολίτες μας πρέπει να είναι όλο και πιο δυνατό, όσο η ευλογημένη ώρα αυτή πλησιάζει:

ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ! ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!!
ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΓΕΙΡΕΣΘΕ!  ΕΣΤΙ ΠΑΤΡΙΣ!

Σηκωθείτε!
Ενημερωθείτε!
Ενημερώστε!
Προετοιμαστείτε!
Αντισταθείτε!

Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης

Αν εμποδίζεις την ενωμένη αντίσταση του Λαού, τότε είσαι μέρος του προβλήματος!

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013 Category : , 0

Έκανα και πάλι το λάθος να κάνω την τελευταία περίοδο και πάλι συζήτηση με ενταγμένα μέλη των διάφορων κομμάτων, και ειδικότερα των "επαναστατικών", όπως η ΧΑ, μέλη του ΠΑΜΕ, ΚΚΕ, "αριστερούς", αλλά και καθεστωτικούς κλπ. προσπαθώντας να αναλύσω τον "πολιτικό" χάρτη της Ελλάδας, σήμερα αλλά και τα πρόσφατα χρόνια, για να καταλάβω τι γίνεται.


Προσοχή: όταν αναφέρω παρακάτω τον όρο "ενταγμένος" δεν εννοώ απλά κομμουνιστής, αριστερός, εθνικιστής, δεξιός ή καθεστωτικός. Εδώ μιλάμε για δογματικά ενταγμένους σε κάποιον οργανισμό μόνο!  
Ευτυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των μη ενταγμένων βαθειά και επίσημα, δεν παρουσιάζουν τα ίδια προβλήματα.


Περνώντας λοιπόν μερικές ώρες, προσπαθώντας να ξεπεράσω το σοκ που έλαβα για μια ακόμη φορά από το επίπεδο πνευματικής λοβοτομής που διαπίστωσα, κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα:

Για κάποιους, απαγορεύονται οι χρήσεις κάποιων ορολογιών.

Μιλάς με ενταγμένους αριστερούς;
Μιλάς με αριστερούς και έκανες το "λάθος" ως απλός πολίτης, ή ως κάποιος που τολμά να είναι ανένταχτος ιδεολογικά:
Τότε να ξέρεις ότι  υπάρχουν όροι που απαγορεύονται πρακτικά να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιες συζητήσεις από την πλευρά σου, όπως: Λαός, κόσμος, εργάτης, αστός, ταξικό, δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθερία, ενότητα, κεφάλαιο, καπιταλισμός, δημοκρατία, και άλλα. Για Πατρίδα,
πατριωτισμός και Έθνος, βεβαίως να μην το κάνουμε θέμα, μην κάνετε το λάθος να ξεστομίσετε κάτι τέτοια. Δεν είναι ότι δεν μπορείτε να αναφέρετε αυτούς τους όρους επειδή στο επιβάλλει κάποιος βέβαια, είναι επειδή είναι για εσάς αδύνατον να τους καταλάβετε.  Μιλάς για Λαό, ζητάς την ενότητα του; Μήπως τολμάς να τον διαχωρίζεις και σε ομάδες άλλες εκτός από τους εργάτες και όλους τους υπόλοιπους; Π.χ. Γυναίκες/Άνδρες; Ζητάς ο Λαός να αντισταθεί ή να αντιδράσει; Πως τολμάς; Είσαι λάθος, εξ ορισμού! Είσαι "απολιτίκ"! Για ποιον Λαό μιλάς, προφανώς εννοείς όλους, και τους βιομηχάνους έτσι; Αφού δεν καταλαβαίνεις ή δεν αποδέχεσαι το ταξικό ή τον καπιταλισμό με τους δικούς τους όρους, είσαι κακός, τέλος. 

Μιλάς με ενταγμένους εθνικιστές;
Μιλάς για παράδειγμα με μέλος της Χρυσής Αυγής και είσαι Πατριώτης, Δημοκράτης αλλά όχι εθνικιστής; Γρήγορα θα καταλάβεις, ότι πρώτα πρώτα πρέπει να είσαι εξ αίματος (ότι και να σημαίνει αυτό) Έλληνας. Αλλιώς οι ιδέες σου δεν έχουν αξία. Μετά, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τους όρους δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθερία, χριστιανισμός, εργάτης, ταξικό, κράτος και άλλα. Δεν θα τις αποδεχθούν, ή στην καλύτερη περίπτωση, θα σου πουν ότι δεν τους καταλαβαίνουμε με τον ίδιο τρόπο. Θέλεις να υπερασπιστείς την Πατρίδα ή το Έθνος με όρους διαφορετικούς από τους δικούς τους; Τότε τώρα ή κάποια στιγμή σύντομα, θα γίνεις εχθρός του.

Μιλάς με ενταγμένους "καθεστωτικούς";
Μιλάς σε "καθεστωτικό" και είσαι αντίθετος με όλα αυτά που κάνουν; Τότε σίγουρα γι αυτούς, δεν έχεις καταλάβει πολλά πράγματα. Και αφού δεν τα έχεις καταλάβει, καλύτερα να μην τα αναφέρεις. Μην αναφέρεις λέξεις όπως "κεφάλαιο", "τοκογλύφος","καπιταλισμός" κλπ, είναι ντροπή να δείχνουμε τόσο "αριστερό" ή λαϊκιστικό πρόσωπο στους "εταίρους" μας όταν αυτοί είναι έτοιμοι να μας "βοηθήσουν" και μας "βοηθούν" ήδη τόσο πολύ... Μην αναφέρεις λέξεις όπως δημοκρατία, δικαιοσύνη κλπ. Αυτά τα λύσαμε με την μεταπολίτευση, πολίτευμα έχουμε, αυτά δεν αλλάζουν πλέον... Μην αναφέρεις λέξεις όπως αποκρατικοποίηση, ανάπτυξη, επενδύσεις, κλπ. Αυτά τα έχουν αναλάβει οι ειδήμονες... Εσύ απλώς κάτσε εκεί στην άκρη και δέξου τα όλα, όπως ακριβώς στα σερβίρουν.


Για κάποιους άλλους βέβαια, επιτρέπονται όλοι οι όροι...

Όχι για σένα βέβαια. Εσύ δεν ξέρεις, εσύ δεν έχεις καταλάβει! Ας δούμε μερικά παραδείγματα, παρμένα από πραγματικές συζητήσεις:

Είσαι ενταγμένος "αριστερός"?
Τότε μπορείς να μιλάς για όποιες ομάδες του Λαού θέλεις και να βγαίνεις έξω να φωνάζεις. Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν είναι απολιτίκ, εσύ εξ' άλλους είσαι 
"αριστερός"! Μπορείς να μιλάς για επενδύσεις, για κρατικοποιήσεις, για εργάτες, για ταξικά, για σοσιαλισμό, για καπιταλισμό. Μπορείς να μιλάς για σχεδόν ότι θέλεις. Μπορείς επίσης να μιλάς άφοβα, για τον Λαό, και να ζητάς να ενωθεί. Κανένα πρόβλημα. Σου ξέφυγε και μίλησες για Πατρίδα; Δεν πειράζει! Ότι και να πεις είναι "βαπτισμένο". Ότι και να πεις, είναι "αγνό". Τώρα αν ανέφερες κανέναν αιρετικό όρο και ξέχασες να το ξεκαθαρίσεις, εννοείται, ότι το λες ΠΑΝΤΑ ταξικά! Όλα εντάξει, ότι και να πεις, όποιον όρο και να χρησιμοποιήσεις, δεν υπάρχει κανένα θέμα, γιατί εσύ είσαι ενταγμένος.

Είσαι ενταγμένος εθνικιστής;
Πες ότι θέλεις, πάρε θέσεις "αριστερές", "δεξιές", "πατριωτικές", "χριστιανικές" ή και κομουνιστικές αν θέλεις. Όσο εσύ "αγωνίζεσαι" εθνικιστικά, δεν υπάρχει θέμα. Έκανες το λάθος να αναφερθείς σε δημοκρατία ή δικαιοσύνη, καλά δεν πειράζει, είναι σίγουρο ότι θα το εννοούσες με την έννοια που πρέπει και αρμόζει σε ένα κράτος "αρχής και εξουσίας". Άλλαξες την Ιστορία; Δεν πειράζει. Όσο εσύ ετοιμάζεσαι να "καθαρίσεις" την κατάσταση, μπορείς να λες ότι θέλεις.

Είσαι ενταγμένος "καθεστωτικός";
Μπορείς να μιλάς άφοβα για ότι θέλεις, οικονομία, κεφάλαια, επενδύσεις, κράτος, δημοκρατία, δικαιοσύνη, όλα μπορείς να τα αναφέρεις, αρκεί... Αρκεί βέβαια να να υποστηρίζεις το καθεστώς ανεγκέφαλα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Πες ότι θέλεις, δείξε και την διαφωνία σου ή ανησυχία σου ρε παιδί μου αν χρειαστεί! Μπορείς μάλιστα να βάλεις ακόμα και το προσωπείο του αριστερού! Όλα χωράνε στο καθεστώς, αρκεί να το υποστηρίζεις.  Και όσο λοιπόν υποστηρίζεις αυτά που κάνει το καθεστώς, είσαι μιά χαρά, συνέχισε να λες ότι θέλεις. Αρκεί να αποδέχεσαι ότι σου υπαγορεύουν με πίστη και υπομονή. Ακόμα και αν είναι θανατηφόρα. 

Βλέπουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ αυτών των "άκρως διαφορετικών" ομάδων;

Βλέπουμε ότι ισχύουν άλλοι κανόνες για τους ενταγμένους, και άλλοι για τους ανένταχτους. Βλέπουμε επίσης, ότι αν κάποιος είναι ενταγμένος, έχει μια μεγάλη ελευθερία στο πως θα εκφραστεί. Αλλά και ότι αν είναι κάποιος ανένταχτος, τότε θα αντιμετωπιστεί με καχυποψία ή ακόμα και με μη παραδοχή των θέσεών του, ακόμα και αν αυτός θέτει κοινά αποδεκτές ιδέες. Βλέπουμε μια τουλάχιστον έμμεση στάση, όπου ο ενταγμένος θεωρεί τον ανένταχτο ως "αμύητο" στις αλήθειες του ενταγμένου, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πιθανότητα σχέσης σε οποιοδήποτε επίπεδο, εκτός και αν οι αλήθειες αυτές γίνουν απολύτως παραδεκτές πρακτικά και με όρους. 
Δεν αρκεί δηλαδή ο ανένταχτος να παραδεχτεί λεκτικά κάποιες θέσεις έτσι απλά. Για να γινει αποδεκτός, θα πρέπει να περάσει ένα πλήρες και χρονοβόρο στις περισσότερες περιπτώσεις "τελετουργικό μύησης". 

Βλέπουμε δηλαδή έναν σεκταρισμό, ο οποίος διακατέχει την όποια αντίδραση του ενταγμένου, άσχετα με το τι λέει ο ανένταχτος. Θα πρέπει ο ανένταχτος να "μυηθεί" πρώτα, να γίνει "μέλος", και μέσα από κάποια χρονική περίοδο, να αποδείξει ότι πλέον εντάχθηκε. Έτσι το αποτέλεσμα είναι τα γνωστά μας μαγαζάκια από τα μικρότερα κομματα. Για το καθεστώς, βλέπουμε και την άκρατη δικτατορική καταστολή και την αποδοχή του ως αναγκαίο έστω, κακό. 


Βλέπουμε από όλους τους στην ουσία, το δόγμα "αν δεν είσαι μαζί μας, τότε είσαι εναντίον μας". Όλοι τους όμως, ξέχασαν το αίσθημα του συνόλου του Λαού. Ή μάλλον, δεν τους ενδιαφέρει. Αυτό που τους ενδιαφέρει, ακόμα και σήμερα εν μέσω τραγικότατων καταστάσεων, είναι το δικό τους "μετερίζι" και δικός τους σκοπός. Τα άλλα "μετερίζια" και οι άλλοι στόχοι, ας είναι ότι θέλουν. Άσχετα αν ο Λαός αποζητά απεγνωσμένα να ενωθεί επιτέλους ενάντια στην αδικία και έχει πλέον απολύτως κοινά συμφέροντα. Ο λόγος που σκέπτονται έτσι, είναι η κοινή τους θέση: Ότι η δικιά τους ιδεολογία, είτε αυτή είναι αριστερή, ακροδεξιά, νεοφιλελεύθερη ή απλά ραγιαδισμός, είναι απολύτως πιο σημαντική από την συνολική θέληση του Λαού ή οποιαδήποτε άλλη αξία.

Υπάρχει όμως και μια ομοιότητα πρακτική που απορρέει από όλα αυτά, για εμένα πολύ ουσιαστική, γιατί επιρεάζει την πραγματικότητά μας. 
Ας κάνουμε ένα ερώτημα:

Τι θα γινόταν αν θέλαμε για παράδειγμα, πάση θυσία να αγωνιστούμε για βασική δικαιοσύνη και προφανέστατα κοινά συμφέροντα μαζί έναν τέτοιον ενταγμένο άνθρωπο; Αν λόγου χάριν, θέλαμε να πάρουμε μια θέση, να δούμε δηλαδή ΠΩΣ ακριβώς θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε σε οποιοδήποτε επίπεδο, χωρίς καταστροφικές διαφωνίες δηλαδή, με ένα τέτοιο άτομο για έναν κοινό σκοπό ή συμφέρον, τότε σε ποια κατάσταση ακριβώς καταλήγει κανείς αν κάνει όλες τις παραχωρήσεις που θα χρειαστεί να κάνει;

Νομίζω ότι είναι φανερό, αλλά ας το δούμε επί μέρους και πρακτικά για μερικές κατηγορίες:

  • Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "αριστερό" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να "μυηθείς" και αποδεχθείς την "ιδεολογία" του πρώτα. Θα πρέπει να ενωθείς με το δικό του μπλοκ και να συμφωνήσεις σε όλα. 
  • Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "εθνικιστή" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να αποδεχθείς την "ιδεολογία" του και τις πρακτικές του, όσο και αν η συνείδησή σου ή το αίσθημα δικαιοσύνης σου, σου υπαγορεύει το αντίθετο.
  • Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "καθεστωτικό" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να αποδεχθείς την "ιδεολογία" του και τις πρακτικές του, όποιες και όσο ολέθριες και αν είναι αυτές. Και θα πρέπει να συνεργαστείς, αποδεχόμενος το σάπιο πολιτικό-οικονομικό σύστημα πλήρως και να το νομιμοποιήσεις. 

Οι γενικές και κοινές διαπιστώσεις όμως εδώ είναι πιο αποκαλυπτικές

Στο πείραμα μας λοιπόν, η στόχος είναι η συνεργασία για έναν κοινωνικά ή "πολιτικά" κοινό σκοπό με κοινό συμφέρον. Τι θα πρέπει να κάνει κάνεις, τι θα πρέπει να θυσιάσει κανείς, για να συνεργαστεί με τέτοιους ενταγμένους, άσχετα από την ιδεολογία τους; Οι επί μέρους πρακτικές απαντήσεις μας δίνουν και τις γενικές:

  • Πρώτον, θα πρέπει να συμφωνήσεις δογματικά σε ΟΛΑ αυτά που σου λένε,  και όχι με κριτική διάθεση. Γιατί πολύ απλά αν θέσεις κριτική σε κάτι που δεν έπρεπε και δεν μπορέσεις να το καταλάβεις έγκαιρα, θα σε "πετάξουν έξω". Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
  • Δεύτερον, όσο εσύ θα υποκρίνεσαι ότι συμφωνείς με όλα , θα πρέπει να ενταχθείς μαζί τους. Αν δεν ενταχθείς μαζί τους, τότε σημαίνει ότι έχεις διαφωνίες. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
  • Τρίτον, δεν μπορείς να εισάγεις αιρετικές ιδέες, ακόμα και αν είναι από άγνοιά σου. Οπότε καλό είναι να μην μιλάς καθόλου.  Όσο και αν σε καίει μέσα σου, δεν θα μπορέσεις να ξεστομίσεις καμιά διαφωνία ή γνώμη στο επίπεδο της ιδεολογίας τους και πόσο μάλλον να θέσεις θέματα που πιθανόν να οδηγήσουν σε αμφισβήτηση από τρίτους, ακόμα και αν οι λόγοι σου έχουν βάση, γιατί πολύ απλά υπάρχει πιθανότητα να κάνεις λάθος. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. .  
  • Τέταρτον, ποτέ μα ποτέ, για τα θέματα ιδεολογίας δεν θέτουμε θέμα δημοκρατίας. Για τις πρακτικές, και τα διαδικαστικά, ναι. Για τα θέματα που βρίσκονται στον πυρήνα, ποτέ.  Ή συμφωνείς, ή δεν είσαι μαζί μας. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
  • Πέμπτον, θα πρέπει κάποια στιγμή να παραδεχθείς, έμμεσα ή άμεσα ότι αυτός που δεν αποδέχεται την βασική ιδεολογία, είναι ουσιαστικά εχθρός. Και με εχθρούς, το αποτέλεσμα είναι: Συνεργασία τέλος.

Τι κοινό καλό μπορεί να καταφέρει μια τέτοια ένταξη;
  
Εσείς τι λέτε, μπορεί μια τέτοια ένταξη σε μια "ιδεολογία" ή/και πρακτική, να οδηγήσει σε κοινό καλό; Προσωπικά, πιστεύω όχι.
Είναι δυνατόν να συμφωνήσει κανείς, έστω και στα βασικά, όταν έχει να κάνει με τέτοιες πρακτικές; Εξ ορισμού, όχι.
Σε τι ακριβώς διαφέρει κάτι τέτοιο από παρά-θρησκευτικές οργανώσεις που οδηγούν αναπόφευκτα σε ακραίες συμπεριφορές; Εξ ορισμού, τίποτα.
Τι συνεργασία και τι κοινωνικό καλό μπορεί να καταφέρει ένας οργανισμός ενταγμένων, όπου η διαφορετική γνώμη αποτελεί λόγο μη συνεργασίας; Εξ ορισμού, τίποτα.

Το "τεστ της Δημοκρατίας".

Όποιος φοβάται να περάσει την ιδεολογία του, μέσα από την "δοκιμασία του πυρός" που είναι μια πραγματική Δημοκρατική διαδικασία, είναι σαν να επικαλείται ορθότητα χωρίς όμως να έχει το θάρρος να την θέσει σε κριτική από τρίτους. Στην τελική, όποιος φοβάται να δοκιμάσει την ιδέα του, βάζοντας την στο τραπέζι για κριτική από τρίτους, εκ των πραγμάτων, δεν πιστεύει ότι η ιδεολογία του έχει αξία. Και όσο ο όλεθρος που απορρέει από τον φόβο αυτόν γιγαντώνεται, τόσο θα αναρωτιέται τι κάνει λάθος, όσο και να μην θέλει να το παραδεχθεί.

Αλλά ακόμα και αυτό, δεν έχει πλέον τόσο μεγάλη σημασία όσο το φλέγον ζήτημα του σήμερα, που πηγάζει όμως από τον φόβο να τεθεί ένα οργανωμένο κόμμα σε εσωτερική Δημοκρατική διαδικασία: Όταν ο Λαός επιζητεί απεγνωσμένα να συνεργαστεί για αλλάξουν τα πράγματα στην πιο βασική τους μορφή και εσύ ακόμα βάζεις την ιδεολογία σου πάνω από αυτήν την επείγουσα ανάγκη του, αγνοώντας τον, τότε είναι φανερό πλέον ότι δεν βοηθάς την κατάσταση, αλλά γίνεσαι μέρος του προβλήματος, για χάρη της "ιδεολογικής σου καθαρότητας". Στην ουσία, στην περίπτωση αυτή, απαγορεύουν την δημοκρατική έκφραση κοινών συμφερόντων που μπορούν να κινήσουν δυνάμεις ακόμα και εκτός του κόμματος. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι το κοινό συμφέρον θα θυσιαστεί αναγκαστικά, μπροστά στο δόγμα που βρίσκεται στον "πυρήνα".

Έτσι και οι διάφοροι ενταγμένοι, ανεξάρτητα από το σε πιο στρατόπεδο ανήκουν. Δεν επιτρέπουν, και αποφεύγουν με κάθε τρόπο, το "τεστ της δημοκρατίας", για αυτά που θεωρούν ως βασικές πρακτικές ή και τις ιδεολογίες τους.  Η ελευθερία της γνώμης και της σκέψης σε αυτά τα θέματα, από την βάση τους, απαγορεύεται εξ ορισμού. Αν διαφωνείς, να φύγεις. Αν έχεις να πεις κάτι καλό, που όμως δεν ταιριάζει με αυτό που έχει οριστεί ως πυρήνα της ιδεολογίας της σέκτας, να φύγεις. Και αν τολμήσεις και το βάλεις Δημοκρατικά, να φύγεις. Αλλά και εκτός του κομματος να είσαι, πάλι, δεν συζητώ μαζί σου. Και το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι και ένας από τους κύριους λόγους που δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας. Σου λένε: Δεν παει να καίγεται ο κόσμος, αν είσαι εκτός, αν δεν είσαι 100% μαζί μου, δεν μπορώ να συνεργαστώ μαζί σου. Και ας σφάζεται ο αδύναμος, ας πεθαίνει ο κόσμος και ας καταργούνται τα βασικά δικαιώματα όλων.

Γιατί είναι το Ε.ΠΑ.Μ. διαφορετικό;

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο διαφέρει πρακτικά και πραγματικά σε όλα αυτά που ανέφερα ως εδώ. Το "τεστ της Δημοκρατίας" σε εμάς γίνεται καθημερινά. Και όμως στεκόμαστε, και μάλιστα χαίρουμε άκρας συνοχής, γιατί μας ενώνει το κοινό συμφέρον. Δεν φοβόμαστε τις Δημοκρατικές διαδικασίες. Έχουμε καταλάβει ότι χωρίς υπεύθυνους πολίτες με ελεύθερο πνεύμα και σκέψη, δεν υπάρχει αποτελεσματική Δημοκρατία και πρόοδος. Γι' αυτό και δουλεύουμε από τα κάτω. Η γνώμη και του "τελευταίου" συναγωνιστή έχει αξία. Όλοι οι "όροι" είναι αποδεκτοί και αν υπάρχουν διαφορές, τις συζητούμε.  Όλες οι διαφωνίες ακούγονται. Όλες οι Δημοκρατικές ιδεολογικές αξίες είναι σεβαστές. Η κριτική, ακόμα και η αδυσώπητη κριτική επιτρέπεται. Δεν φοβόμαστε την αλήθεια ή την ελευθερία έκφρασης ή γνώμης.   

Βεβαίως, έχουμε προτάγματα, και θέσεις. Αν διαφωνεί κάποιος όμως σε κάποια, τότε εξ ορισμού, δεν μπορεί να είναι μέλος. Αλλά αν συμφωνεί έστω σε μερικά από αυτά, τότε ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ και ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ την έμπρακτη συνεργασία. Συνεργασία στον δρόμο βέβαια, δηλαδή στο μέτωπο και όχι σε επίπεδο θεωρίας. ΕΠΙΖΗΤΟΥΜΕ σε συνεχή χρόνο, και την συζήτηση με άλλους φορείς, και την συνεργασία, και την κοινή αντίσταση, έστω και αν είναι μόνο στα θέματα που συμφωνούμε. Δεν θα πούμε ποτέ όχι στον συμπολίτη που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στο καθεστώς. Δεν θα διαχωρίσουμε τον Λαό που θέλει να αντισταθεί και να συμμετάσχει στον αγώνα, σε "δικούς μας" και "τους άλλους". Ο αγώνας είναι ένας, και ή ενωμένη συνεργασία όλου του Δημοκρατικού Λαού απολύτως αναγκαία. 


Είσαι αριστερός; Έλα μαζί μας να ρίξουμε το καθεστώς απόλυτης εκμετάλλευσης! 
Είσαι δεξιός; Έλα μαζί μας να ρίξουμε την Χούντα! 
Είσαι ανένταχτος; Έλα μαζί μας να ανακτήσουμε την Δημοκρατία! 
Θέλεις δικαιοσύνη; Έλα μαζί μας για να απαιτήσουμε δικαιοσύνη! 
Θέλεις Ελευθερία; Ενώσου μαζί μας και με πράξεις και θα τα καταφέρουμε! 
Θέλεις Δημοκρατία; Έλα μαζί μας να την επιβάλουμε όλοι μαζί ως Λαός!

Τα υπόλοιπα τα συζητάμε


Τα συζητάμε δηλαδή, μόλις ανακτήσουμε τα βασικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας. Δεν είναι η θέση αυτή χωρίς ιδεολογία. Είναι υπεράνω ιδεολογίας. Αποτελεί δηλαδή αναγκαίο προαπαιτούμενο για να έχει κανείς ιδεολογία. Δεν νοείται ιδεολογική διαφορά, η οποία να έχει οποιοδήποτε πρακτικό νόημα, όταν δεν υπάρχει ενότητα του Λαού ενάντια σε απροκάλυπτη δικτατορία. Δεν νοείται ιδεολογικός διαχωρισμός, όταν οι πολίτες έχουν μετατραπεί σε σκλάβους. Και δεν νοείται ενταγμένος ιδεολογικός αγωνιστής, που κάνει ότι είναι δυνατόν για να σταματήσει την έμπρακτη και κοινή αντίσταση του Λαού σήμερα που καταρρέει το πολίτευμα.

Ιδεολογία πάνω από τα κοινά συμφέροντα;

Το ξαναλέμε λοιπόν.
Όποιος βάζει την ιδεολογία του πάνω από την Δημοκρατία και το κοινό συμφέρον, όχι μόνο θα χάσει το πρώτο και το δεύτερο, αλλά και τα βασικά του δικαιώματα ακόμα. 


Αυτή η θέση είναι σήμερα ότι χειρότερο μπορεί κανείς να κάνει, αν θεωρεί ότι η ένταξή του σε ένα κόμμα θα βοηθήσει την κοινωνία. Γιατί ότι και να πιστεύει, ότι και να πρεσβεύει, αν οι πράξεις του σταματούν την σύσσωμη αντίσταση του Λαού, τότε θέτει εκ των πραγμάτων τον εαυτό του με το μέρος των επικυρίαρχων.

Σήμερα στις ημέρες κατοχής που ζούμε, είναι άκρως επιτακτικό να καταλάβουμε όλοι μας, ότι όποιος βαζει την ιδεολογία του πάνω από το κοινό συμφέρον με τον τρόπο που παρέθεσα παραπάνω, τότε δεν εργάζεται για το κοινωνικό συμφέρον πλέον. Αυτός που κάνει με λόγια ή και με πράξεις αδύνατη την ενότητα του Λαού ή βάζει φρένο σε συνεργασίες με βάση το κοινό συμφέρον, τώρα που το χρειάζεται πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, είναι μέρος του προβλήματος, ανεξάρτητα με το τι λέει και ποιες οι δηλωμένες αξίες του.

Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.