Home > Δεκεμβρίου 2013

Δεκεμβρίου 2013

Αγαπητό μου ΣΥΡΙΖΑ... ένα γράμμα πριν την αίτηση εγγραφής μέλους...

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

Αγαπητό μου ΣΥΡΙΖΑ,

Εδώ και καιρό, έχω κάποιες θετικές εμπειρίες από τον λόγο σας. Βλέπω ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνετε κυβέρνηση σύντομα, και επειδή έχω παιδιά που χρειάζονται εργασία (όχι τίποτα μεγάλο, καμιά θεσούλα στο Δημόσιο), σκέπτομαι να γίνω μέλος, μια και βλέπω στην τηλεόραση που δεν χάνω ούτε μια μέρα να παρακολουθήσω, ότι κάνετε συνεχώς καλέσματα στον Λαό να έρθει μαζί σας, για να σώσετε την χώρα.

Επειδή η μόνη μου κομματική εμπειρία είναι από τα παλαιότερα κόμματα στα οποία συμμετείχα επιμελώς, χαίρομαι ιδιαίτερα που δεν θα είμαι τελείως απομονωμένος, γιατί βλέπω ότι ήδη έχετε δεχθεί έναν τεράστιο αριθμό από μέλη και στελέχη των παλαιότερων κομμάτων.


Έχω καταλάβει επίσης, ότι είστε αυτόνομο κόμμα μια και είχα την ευχάριστη έκπληξη να μάθω ότι τα στελέχη σας, έχουν οικονομική άνεση, σπίτια και επενδύσεις σε μεγάλα κεφάλαια του εξωτερικού και καταθέσεις. Επίσης, πολλά από τα στελέχη σας, δεν έχουν πραγματική εργασία, οπότε θα μπορέσουν να αφιερώσουν όλον τους τον χρόνο για το αριστερό κομμάτι του λαού.  Χαίρομαι γι' αυτά, γιατί προφανώς εσείς δεν θα υποκύψετε σε όλα αυτά που τα άλλα κόμματα έχουν υποκύψει.

Ένα άλλο πράγμα που μου αρέσει, είναι ότι η ηγεσία σας, προφανώς δεν φοβάται την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με μεγάλη επιδεικτικότητα, δημοσιοποιεί το γεγονός ότι προτίθεται να συνεργαστεί κατ ευθείαν με χρηματοοικονομικούς οργανισμούς των ΗΠΑ και υπέρ-διεθνείς εταιρείες και γενικότερα το μεγάλο κεφάλαιο παντού στον κόσμο. Επιτέλους, και ένα κόμμα που θα βάλει τέλος στην απομόνωση!

Ένα άλλο γεγονός, που μου άρεσε, είναι ότι φαίνεται ότι έχετε πλέον παραμερίσει όλους αυτούς τους οπισθοδρομικούς, που θέλουν την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ, και τώρα θέλετε και σεις με την καρδιά σας, να μείνετε μέσα στο Ευρώ, και υπό την προστασία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και της κομμισιόν και όλων των άλλων φανταστικών θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης σας θαυμάζω για το γεγονός ότι συνεχώς λέτε ότι θα αλλάξετε όλα τα κακά που έχει σήμερα η ΕΕ όσο αδύνατον και να φαίνεται ότι είναι!

Κάποιοι φίλοι μου, μου λένε ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μιά από τα ίδια, αλλά μέχρι στιγμής έχω καταφέρει να μην με πείσουν, γιατί ξέρω ότι δηλώνετε αριστεροί, κάτι που απ' ότι ακούω θεωρείται θετικό χαρακτηριστικό για ένα πολιτικό, παρ όλο που δεν έχω ιδέα τι σημαίνει στην πραγματικότητα. (Το έχω πει και στους φίλους μου αυτούς που θέλουν να με αποτρέψουν, αλλά για κάποιον λόγο γελάνε μαζί μου... αυτοί θα χάσουν!)

Όμως, με απασχολεί λίγο το γεγονός ότι λέτε ότι είστε αριστεροί και μιλάτε για αριστερή κυβέρνηση... Δεν θέλω να μείνω εκτός των ωφελημάτων που θα λάβουν οι αριστεροί σας ψηφοφόροι (μιά και δεν λέτε λέξη για τον υπόλοιπο Λαό που μπορεί να μην είναι αριστερός και προφανώς δεν θα είναι η προτεραιότητά σας), και αυτός είναι και ο λόγος που θέλω να γίνω μέλος.  Όπως είπα και πριν, δεν έχω εμπειρία σε αυτά τα θέματα, και γι αυτό θα ήθελα να μάθω λίγα περισσότερα για κάποια πρακτικά πράγματα για το πως γίνεται κανείς αριστερός. Οι ερωτήσεις μου είναι παρακάτω:

1) Εάν σήμερα γινόμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο χρόνο θέλει για να γίνω αριστερός;
Δεν ζητώ ακρίβεια, μόνο στο περίπου. Π.χ. Θέλει μέρες, μήνες χρόνια; Μέχρι τις εκλογές π.χ. προλαβαίνει κανείς;

2) Θα χρειαστεί τίποτα άλλο για να γίνω αριστερός; Π.χ. πόντους συμμετοχής σε συνδικαλιστικά; Μετρά ο χρόνος συνδικαλισμού σε άλλο κόμμα;

3) Ακούω πολλά στελέχη σας, να μιλούν για το περίφημο "ταξικό" και τους εργαζόμενους. Από την άλλη όμως, βλέπω ότι τα στελέχη σας, δεν δουλεύουν και πολύ, και πολύ καλώς βέβαια, για να εργαστούν για το κόμμα. Εάν θέλω και εγώ να δώσω όλον μου τον χρόνο στο κόμμα, πως θα γίνει να μην χρειάζεται να εργάζομαι και εγώ; Υπάρχει κάποια άλλη αίτηση που μπορώ να κάνω κάπου αφού γίνω μέλος; Ή θα πρέπει να περιμένω μέχρι να γίνω και αριστερός;

4) Πρέπει να αναθεωρήσω λίγο το λεξιλόγιό μου για να γίνω αριστερός; Βλέπω ότι δεν χρησιμοποιείτε τις ίδιες λέξεις όπως και όλος ο κόσμος. Εάν έχετε να υποδείξετε κάποιες πηγές ή ένα εγχειρίδιο γενικότερης αριστερής συμπεριφοράς κ.ο.κ. θα ήταν ευπρόσδεκτο, γιατί ακόμα μερικές λεπτομέρειες μου ξεφεύγουν, παρ όλο που προσπαθώ να μάθω όσα πιο πολλά μπορώ από την τηλεόραση, μελετώντας τα στελέχη σας.

5) Εάν δεν έχω αρκετά χρήματα και χρόνο (λόγω εργασίας) για να συμμετάσχω στα σεμινάρια που προφανώς δίνετε και στις διάφορες άλλες συνελεύσεις που κάνετε, μπορώ, παρ όλα αυτά, να γίνω αριστερός σαν και σας; Η θα πρέπει οπωσδήποτε να έχω αρκετά χρήματα για να ασχοληθώ πολύ, όπως και τα στελέχη σας;

6) Προλαβαίνω μέχρι τις εκλογές να γίνω αριστερός ή θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος; Ειναι επέιγον να το ξέρω αυτό!

7) Θα χρειαστούν αλλαγές στην ένδυση μου, για να φαίνομαι πιο αριστερός;

8)
Πόσο γρήγορα μετά την ημέρα που θα είστε κυβέρνηση, νομίζετε ότι θα δώσετε εργασία στα παιδιά μου; (στο περίπου)

9) Γενικά, ο αριστερός βοηθά όλους τους συμπολίτες του, ή μόνο τους αριστερούς; Και αν ισχύει το δεύτερο, πως καταλαβαίνει κανείς ότι κάποιος είναι αριστερός ή όχι;

10) Θα χρειαστεί να αποκρύπτω το γεγονός ότι θρησκεύομαι λίγο (Πάσχα - Χριστούγεννα κυρίως ), για να γίνω αριστερός; (Δεν υπάρχει θέμα, απλά ρωτάω για να ξέρω)

11) Θα χρειαστεί να πετάξω κάποιες Ελληνικές σημαίες που έχω στο πατάρι, κατ ευθείαν στα σκουπίδια, ή μπορώ να τις δώσω σε κάποιον που τις θέλει ακόμα;

Παρακαλώ απαντήστε μου, ώστε να μπορέσω να προετοιμαστώ όσο τον δυνατόν μέχρι την ημέρα που θα κάνω την αίτηση για μέλος.

Ευχαριστώ,

.
.
.
.
.
.



Σ. Κατσούλης
  

Οι «ρεαλιστές» του ΣΥΡΙΖΑ και ο ονειροπόλος Λαός...

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη*

Υπάρχουν κάποιοι, ακόμα και τώρα στην εποχή που αποκαλύφθηκε η σαπίλα του πολιτικού κατεστημένου, που πιστεύουν ακόμα στο "μη χείρον, βέλτιστον". Υπάρχουν κάποιοι δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση, που πιστεύουν ότι δεν πειράζει που ο ΣΥΡΙΖΑ, δέχεται ανθρώπους από κόμματα που ψήφισαν προδοτικά μνημόνια και υποτελείς συμβάσεις. 


Αυτοί πιστεύουν επίσης ότι δεν πειράζει που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το παίζουν κομμουνιστές, σοσιαλιστές και οτιδήποτε άλλο αριστερό πιστεύουν ότι θα ενθουσιάσει τον κόσμο, όταν εμπλέκουν τους εαυτούς τους σε χρηματιστηριακά χαρτοφυλάκια, αμέτρητα ακίνητα και έχουν εκατομμύρια κεφαλαίου στην άκρη. Ότι δεν πειράζει που δεν υπάρχει νομότυπος τρόπος να διαπραγματευτεί και να ανατρέψει κανείς τις δανειακές συμβάσεις και την επικυριαρχία που οι προδότες του ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ μας έφεραν. Ότι δεν πειράζει που η ΕΕ έχει γίνει υποχείριο του υποτιθέμενου εχθρού, που είναι το υπερ-διεθνές κεφάλαιο...


Αρκεί για όλους αυτούς, που τα λόγια του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρουν κάποιες λέξεις, που μπορούν να αποτελέσουν μια αμυδρή ελπίδα, που στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτη βέβαια. Δεν πειράζουν όλα αυτά, και τόσα άλλα που έχουν ήδη κάνει και παραδέχονται οι ίδιοι. Αρκεί που υπάρχει η αμυδρή πιθανότητα να ξανά έρθουμε αισίως, μετά από κάποιες εκλογές, χωρίς να εμπλακεί ο ίδιος ο Λαός στην λύση του προβλήματος ως οφείλει, στο παλαιό κατεστημένο της αριστεράς ενάντια στην δεξιά και του αντιθέτου. Αρκεί αυτό το ανεπαρκές, και γι αυτό το ανεπαρκέστατο, θα κάνουν τα πάντα...

Μέχρι να καταλάβουν, αλλά αυτήν την φορά μέσα από το πετσί τους, με το αίμα να τρέχει ασταμάτητα ανάμεσά στον Λαό μας, ότι έκαναν ακόμα ένα μεγάλο λάθος... Αυτός κύριοι, εξ ορισμού είναι ο εύκολος δρόμος.

Μετά υπάρχουν, και οι ονειροπόλοι. Αυτοί που ονειρεύονται μια Πατρίδα και ένα Έθνος και γιατί όχι, έναν ολόκληρο πλανήτη, όπου κανένας δεν θα εκμεταλλεύεται κανέναν. Όπου κανένας ψευδεπίγραφος αριστερός, που στην πραγματικότητα είναι φασίστας, δεν θα παίζει το αριστερό του λοβοτομημένο παιχνίδι στις πλάτες ενός Λαού που υποφέρει. Όπου κανένας πατριδοκάπηλος φασίστας, δεν θα ξεφτιλίζει τα σύμβολα του Έθνους, με το εωσφορικό του μένος ενάντια στην ανθρωπότητα. Όπου η Δημοκρατία θα βασιλεύει, και ο Λαός πλέον αυτοπροσώπως, θα εγγυάται την δικιά του ευημερία και θα καθαιρεί κάθε προδότη και ψεύτη που θα τολμήσει να τον κοροϊδέψει.

Πράγματι, αυτός ο δρόμος είναι πολύ πιο δύσκολος. Πολύ πιο δύσκολος, γιατί απαιτεί να ξεχάσεις το ποιος σου έλεγαν ότι είσαι, να ξεχάσεις τους τρόπους και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Ναι, είναι πολύ πιο δύσκολος αυτός ο δρόμος, γιατί απαιτεί να σεβαστείς ΟΛΟΥΣ τους πολίτες, αριστερούς, δεξιούς, απολιτίκ, αναρχικούς και ανένταχτους. Και είναι πολύ πιο δύσκολος, γιατί απαιτεί αγάπη για τον Λαό και το Έθνος και την παραδοχή ότι ΥΠΑΡΧΕΙ Πατρίδα, τόση αγάπη, ώστε να θυσιαστεί κανείς για να τον ενδυναμώσει, να τον στηρίξει και να του δώσει την ζωή που οι υπόλοιποι του παίρνουν. Και τόσο δύσκολος, γιατί απαιτεί μόλις κάνεις εκτελέσει το χρέος του, να κάνει ΠΙΣΩ και ν αφήσει τον Λαό του να κάνει τα επόμενα βήματα του... Να κάνει πίσω, και να επιστρέψει στα σπλάχνα του Λαού απ' όπου και ξεπήδησε...

Και είναι δύσκολος ο δρόμος αυτός, γιατί είναι ανηφόρα, είναι βαριά, βαρύτατη καλογερική, θέλει αγώνα, να παλέψεις τον εχθρό και την ίδια ώρα να μένεις απολύτως ψύχραιμος.

Είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος; Βεβαίως, ο δυσκολότερος! Αξίζει όμως απερίγραπτα περισσότερο, από την αυτοκτονική, δολοφονική και απολύτως αντι-Δημοκρατική συντηρητικότητα ενός απομονωμένου από τον Λαό "αριστερού", που έχει πιστέψει ότι η δικιά του στείρα σέχτα, θα σώσει τον κόσμο.

Και γιατί, παρ όλα αυτά που έχουν γίνει, να εστιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο αριστερό κομμάτι του μόνο; Τι έχει ο υπόλοιπος Λαός που ο ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να λέει ότι θέλει να σώσει, ψώρα;

Και βέβαια χρειάζονται πολλά για να αλλάξει η κατάσταση, αλλά στην περίπτωσή μας, κανένα από αυτά δεν είναι μιά αριστερή κυβέρνηση, και πολύ λιγότερο ακόμα ένας ΣΥΡΙΖΑ του κεφαλαίου, των ΗΠΑ και της Ευρώπης...

Ακόμα και με τις παραδοχές των κατ εξοχήν αριστερών, και όχι των ψευτο-αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ, οι λύσεις τους, είναι για περιόδους όπου η εκμετάλλευση, είναι ταξικό θέμα με την κλασσική έννοια, δηλαδή της εργατικής τάξης ενάντια σε κάποια άλλη τάξη που την εκμεταλλεύεται. Αυτό είναι μια μορφή επανάστασης που έχει όρια κλασσικά και ταξικά. Ούτε και αυτό όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να έχει την ικανότητα να κάνει, μια και όλοι μας ξέρουμε ποιες ακριβώς τάξεις οι ηγετικές "μορφές" του ΣΥΡΙΖΑ υπηρετούν.

Αλλά χαλάλι, δεν μας αφορά, γιατί πολύ απλά, το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι να υπάρξει κάποια βελτίωση σε κάποια αντεργατικά μέτρα ή κάποια λιτότητα η ακόμα και κάποια καθαρά ταξική εκμετάλλευση.

Το πρόβλημά μας, σήμερα, είναι καθαρά ιμπεριαλιστική επίθεση με οικονομικά όπλα, ενάντια στην Πατρίδα, το Έθνος και την ίδια την γη και το ύδωρ μας.

Μπροστά στην απειλή αυτή, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ορθώσει πολιτικό-ιδεολογικό στόχο, γιατί εάν το κάνει, τότε αποδυναμώνει τον ίδιο τον Λαό που αυτήν την στιγμή, πρέπει να κάνει απολύτως ενωμένος έναν πραγματικό εθνικό-απελευθερωτικό αγώνα. Όποιος βάζει την ιδεολογία του μπροστά, όταν μέσα στην ίδια την στην χώρα του βρίσκεται ο εχθρός που θέλει να καταστρέψει την Πατρίδα, όχι μόνο κάνει ένα τραγικό λάθος και μια βλακώδη αστοχία, αλλά είναι μέρος, και μάλιστα ένα σημαντικότατο μέρος του προβλήματος.

Εάν η φερόμενη ως "αριστερά", σήμερα είχε ίχνος τσίπας μέσα της, τότε θα έκανε το χρέος της ως ένα άλλο ΕΑΜ, με το να προτάξει το ΕΘΝΙΚΟ, πάνω από το ιδεολογικό, ώστε να μπορέσει ο Λαός να τραβήξει ότι αυτός κρίνει από το επαναστατικό της παρελθόν, για να κάνει τον απελευθερωτικό του αγώνα.

Εφ όσον, δεν το κάνει αυτό, και πολύ χειρότερα, εφ όσον έχει δείξει ότι είναι ηθελημένα ανίκανη να το κάνει αυτό, τότε της αξίζει ο χειρότερος αφανισμός, ακόμα και από τους δοσίλογους που μας κυβερνούν.

Και αυτό γιατί όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά το κάνουν αυτό με το να καπηλεύονται οτιδήποτε το προοδευτικό υπάρχει, απαγορεύοντας ουσιαστικά στον Λαό να εκφράσει τον πραγματικό του προοδευτισμό!

*Ο Σταύρος Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Εάν εφαρμόσουμε τον ΝΟΜΟ, κανείς τους δεν θα γλυτώσει κι εμείς θα γίνουμε Ελέυθεροι!

Category : , 0

Εάν ψάξει κανείς, θα βρει πολλές διακηρύξεις για διάφορα δικαιώματα εκφρασμένες με διάφορους τρόπους και για διάφορους σκοπούς. Δικαιώματα του ανθρώπου, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, το δικαίωμα για δικαιοσύνη, το δικαίωμα στην παιδεία κλπ. κλπ. Θα τα βρει κανείς σε διάφορες πηγές: Από τις διάφορες διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέχρι την Magna Carta και από τα διάφορα συντάγματα των Λαών (π.χ. όπως το άρθρο 120 του δικού μας) του Κόσμου μέχρι και τα έργα φιλοσοφίας και ιστορικές μελέτες ανά τον κόσμο. Ποια είναι αλήθεια όμως τα προφανή δικαιώματα που πρέπει φυσικά και όχι απλά νομικά να έχει ο κάθε άνθρωπος;

Είναι αυτά κατοχυρωμένα σήμερα γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα όπου οι υποτελείς κυβερνήτες μας έχουν παραδώσει τα πάντα στο υπερ-διεθνές κεφάλαιο;  Υπάρχουν δικαιώματα μόνο σε μεμονωμένους ανθρώπους, ή έχουν και ολόκληροι Λαοί δικαιώματα; Πιο σημαντικά, το σύνταγμά μας, αναφέρεται σε αυτά τα δικαιώματα, με τέτοιον τρόπο ώστε να τα εξασφαλίζει; Ακόμη πιο σημαντικά, υπάρχουν θεσμοί που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι αυτά τα δικαιώματα μπορούν να απαιτηθούν από τον Λαό μας ή από τους πολίτες της Πατρίδας μας ανά πάσα στιγμή;



Ας πάρουμε το δικαίωμα της μετακίνησης ως παράδειγμα.  Εάν κάποιος άνθρωπος, ο οποίος είναι προικισμένος από την γέννησή του με την λογική, την αυτονομία του τα αισθήματά του και τα ένστικτά του, θέλει να μετακινηθεί, είτε με κάποιο όχημα, είτε χωρίς, ποιος είναι αυτός που του δίνει αυτό το δικαίωμα; Μήπως, φυσικός φορέας αυτής της δικαιοδοσίας, είναι το κράτος; Μήπως δηλαδή, έχει κάποιο αυτονόητο δικαίωμα να επιτρέπει ή όχι αυτό το δικαίωμα το κράτος; Προφανώς όχι. Εάν κοιτάξουμε τα ζώα για παράδειγμα, βλέπουμε ότι το δικαίωμα της μετακίνησης το έχουν, παρά την οποιαδήποτε εμπλοκή κάποιου κράτους.  Έτσι και σε μας, το ίδιο το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, μας δίνει την δυνατότητα αυτή, εκ των πραγμάτων.

Εάν κανείς, αφαιρέσει ως υπόθεση εργασίας το κράτος από την εξίσωση λοιπόν, μας γίνεται φανερό, ότι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, έχει την δυνατότητα είτε να κατασκευάσει, είτε να αγοράσει ένα όχημα και το καύσιμο του, και να μετακινηθεί, είτε να μετακινηθεί χωρίς όχημα, ελεύθερα και αυτόβουλα. Το δικαίωμα της μετακίνησης, δηλαδή, είναι υπαρκτό πριν από την ύπαρξη αλλά και άσχετα με το εάν υπάρχουν κράτη. Αυτό λοιπόν, είναι προφανώς ένα δικαίωμα, το οποίο εάν μας στερήσει κάποιος, σημαίνει ότι αντιτίθεται στην ίδια την φύση του σύμπαντος το οποίο μας περιβάλλει. Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Βλέπουμε, ότι με διάφορες δικαιολογίες, τα κράτη, έχουν με κάποιον τρόπο πείσει τους πολίτες τους, ότι η μετακίνηση με κάποιο όχημα, μπορεί να γίνει μόνο εάν έχει προηγηθεί η φορολόγηση. Η δικιά μας κυβέρνηση, βέβαια, έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής. Σύντομα, θα φορολογεί ακόμα και τους κατόχους οχημάτων, ακόμα και εάν δεν χρησιμοποιούνται για μετακίνηση.

Τι συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κανείς από αυτό το παράδειγμα; Πρώτον, είναι προφανές, ότι υπάρχουν δικαιώματα, τα οποία τα έχει ο άνθρωπος, εκ προοιμίου, και στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται κάποιος νόμος για να τα ορίσει. Δεύτερον, ο πολύς κόσμος, έχει λησμονήσει το γεγονός ότι τα έχει αυτά τα δικαιώματα, ως νοήμον ων με λογική που είναι. Τρίτον, τα δικαιώματά αυτά, αποκρύπτονται επιμελώς από τις κοινωνίες, για λόγους ευνόητους. Τέταρτον, τα δικαιώματα αυτά, είναι τόσο βασικά και θεμελιώδη, που δεν υπάρχει καμιά λογική, εκτός την λογική της εκμετάλλευσης και της επικυριαρχίας, που μπορεί να δικαιολογήσει την κατάλυσή τους. Πέμπτον, τα δικαιώματά αυτά είναι τέτοιας φύσης, ώστε πηγάζουν από την ίδια την φύση μας και το περιβάλλον μας. Έκτον, δεν είναι λογικό, αυτά τα δικαιώματα, να μπορεί κάποιος να μας τα αφαιρεί, με βάση κάποιον ανθρώπινο νόμο, που εκ των πραγμάτων, βρίσκεται κάτω από τους νόμους που διέπουν το ίδιο το σύμπαν, και ως εκ τούτου, και τους νόμους που διέπουν την φύση μας ως άνθρωποι.

Υπάρχουν πάντα κάποιες ενστάσεις που κάνουν κάποιοι, όταν βρεθούν μπροστά σε τέτοιες ιδέες, που εκφράζεται με διάφορους τρόπους, αλλά πάντα έχουν ως πυρήνα τους, το ίδιο ακριβώς νόημα: Ότι δηλαδή, δεν μπορεί κανείς να αφήνει τους νόμους της φύσης, που τόσο προσπάθησε να υπερβεί ο άνθρωπος, να υπερβαίνουν τους όρους και νόμους που θέτει ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες του. Αλλά σε αυτήν την ένσταση, υπάρχει και ο σοβαρότατος αντίλογος: Πρώτον, οι νόμοι του σύμπαντος, δεν μπορεί να τους υπερβεί κανείς, με φυσικά μέσα τουλαχιστον. Το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να συνεργαστεί μαζί τους, ή να τους χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Στην ουσία δηλαδή, παρ όλες τις προσπάθειες του ανθρώπου να τους υπερβεί, δεν τους έχει υπερβεί, αλλά αντίθετα, έχει αποδεχθεί πλήρως την ύπαρξή τους και συμβιβάζεται με αυτούς. Έτσι λοιπόν, το ότι υπάρχει νόμος ανθρώπινος ο οποίος αντιτίθεται σε κάποιον νόμο της φύσης, δεν σημαίνει ότι τον έχει υπερβεί κιόλας. Αυτό που συμβαίνει στην καλύτερη περίπτωση, είναι μια παροδική αντίσταση σ' αυτόν, η οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα εξαφανιστεί είτε με βίαιο τρόπο είτε ομαλά, έτσι ώστε να επιστρέψουν οι ισορροπίες στην φυσική τους κατάσταση.

Αλλά ποια είναι τα άλλα δικαιώματα μας, είτε σαν άτομα, είτε σαν Λαοί, που πηγάζουν ε των πραγμάτων από την ίδια την ζωή μας σε αυτόν τον κόσμο ή σε αυτήν την Πατρίδα; Ας δούμε μερικά και μόνο, αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να μας απασχολούν πάρα πολύ, τώρα την στιγμή που χάνουμε όλα τα δικαιώματά μας:

1) Το δικαίωμα της υπεράσπισης της ζωής μας, αλλά και της ζωής των ατόμων που είναι υπό την προστασία μας. 


Είναι αυτονόητο, ότι εάν κάποιος μας απειλεί, με τον οποιονδήποτε τρόπο, έχουμε το δικαίωμα να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας με ανάλογο τρόπο. Πράγμα αυτονόητο, για μέχρι μερικά χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά μας, αλλά και για τους γεροντότερους που τώρα καλούμαστε να προστατεύσουμε. Σήμερα όμως, βλέπουμε κάποιους θεσμούς, όπως είναι αυτός του κράτους μας, των Τραπεζών ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και άλλων, να μας απειλούν με έναν οικονομικό πόλεμο τόσο βαθιά μελετημένο και τρομακτικό, που πλέον έχει φανερά πια, θανατηφόρα αποτελέσματα σε πολλούς συνανθρώπους μας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι έχουμε το αυτονόητο δικαίωμα, να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, και τους γονείς μας, ώστε να αποτρέψουμε τον όλεθρο που έρχεται. Και μάλιστα, τοέχουμε αυτό το δικαίωμα, υπέρ και άνω οποιουδήποτε νόμου που έχουν ορίσει ή θα ορίσουν οι εκμεταλευτές μας!

2) Το δικαίωμα στην Πατρίδα και τον αυτοπροσδιορισμό μας ως μέλη ενός Έθνους.

Ο κάθε άνθρωπος, έχει γεννηθεί μέσα σε κάποιο φυσικό περιβάλλον. Αλλά επίσης, έχει γεννηθεί σε κάποιο κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Εάν έτσι νοιώθει, έχει το αυτονόητο δικαίωμα, να ορίζει τον εαυτό του ως αποτέλεσμα των συγκυριών αυτών, και να προσδιορίζει τον εαυτό του ως μέλος της ομάδας εκείνης, που νοιώθει την ύπαρξή του μέσα στην Ιστορία του τόπου του, με τον ίδιο τρόπο. Η γλώσσα του, οι παραδόσεις του, ο τόπος στον οποίο μεγάλωσε και νοιώθει ως το μεγάλο του σπίτι, τα σύμβολά του,  οι θρησκείες του για όσους πιστεύουν, ακόμα και τα ιδιαίτερα μας "ελαττώματα" (!), και μια σειρά από άλλα πλούσια χαρακτηριστικά που κουβαλά ως γεμάτος και γαλουχημένος άνθρωπος μέλος ενός Έθνους, είναι πράγματα που πρέπει να έχει το δικαίωμα να τα υποστηρίζει, να τα μεταδίδει και να τα υπερασπίζεται, χωρίς φόβο και πάθος, ούτε ενοχές. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την Ελλάδα μας, που έχει πλουσιότατο περιεχόμενο σε όλους αυτούς τους τομείς! 


Τι συμβαίνει όμως σήμερα; Αυτό που βλέπουμε σήμερα, είναι η διατεταγμένη προσπάθεια όλων των δυνάμεων εκμετάλλευσης, να αφανίσουν, να εξαφανίσουν εάν γίνεται, κάθε τι που μας ορίζει ως Έλληνες, για χάρη όλων αυτών που ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον τεράστιο πλούτο που έχουμε στην κατοχή μας . Η αναφορές στην Πατρίδα και το Έθνος μας, είτε τις έχουν καπηλευθεί κάποιοι ψεύδο-πατριώτες ώστε να τις γελοιοποιήσουν και να τις χρησιμοποιήσουν εναντίον μας, είτε απαγορεύονται ρητά από την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος του Φασισμού, για χάρη του κεφαλαίου πού άλλο δεν θέλει από την καταστροφή όλων των Πατρίδων και των Εθνών. Και οι δυό τους, το κάνουν αυτό ειτε το θέλουν είτε όχι, για χάρη του εχθρού που τόσο θέλουν να μας πείσουν ότι μάχονται. Βλέπουμε επίσης μια Ευρώπη, εξ ολοκλήρου παραδομένη στους εχθρούς της ανθρωπότητας, που θέλει να επιβάλει τους δικούς της προσδιορισμούς σε όλους τους Λαούς της. Και βλέπουμε τέλος, τους φερόμενους ως ηγέτες των Λαών, να θέλουν να τους επιβάλλουν, ενάντια στην θέληση του κάθε Λαού να προσδιορίζεται ως ιδιαίτερο και μοναδικό Έθνος στον πλανήτη μας.

3) Το δικαίωμα ενός Λαού, να εγκαθιδρύει και να εγγυάται το δικό του Κράτος.

Με λίγα λόγια, αληθινή Δημοκρατία. Η Δημοκρατία δεν είναι απλά ένα πολίτευμα ή ένας τύπος πολιτέυματος κατά την γνώμη μου. Είναι meta-πολίτευμα. Δηλαδή, με την έννοια του λατινικού όρου "meta", όπως χρησιμοποιείται στον διεθνή ακαδημαϊκό λόγο η Δημοκρατία, είναι το "υπερ-πολίτευμα" που πρέπει να διέπει ένα πολίτευμα. Είναι δηλαδή ένα "υπέρ-πολίτευμα", που ορίζει πως θα λειτουργεί ένα πολίτευμα. Έτσι, κάτω από αυτήν την οπτική γωνία, η Δημοκρατία, ΔΕΝ μπορεί να παραχθεί από ένα πολίτευμα, και πόσο μάλλον από το πολιτικό προσωπικό του, εφ όσον πρέπει και εκ των πραγμάτων, πρέπει να υπάρχει πάνω και πριν από κάθε πολίτευμα. Και ποιος είναι ο φορέας του δικαιώματος της εφαρμογής της Δημοκρατίας; Φορέας της εξουσίας και δικαιώματος αυτού, είναι ο Λαός. 


Έτσι λοιπόν, εάν θέλει κανείς να υπάρξει ή να διεκδικήσει αληθινή Δημοκρατία, τότε θα πρέπει να απευθυνθεί στον φορέα της που είναι ο Λαός αυτοπροσώπως, και όχι το πολιτικό προσωπικό ενός κράτους ή οποιονδήποτε άλλο φορέα όποιας άλλης εξουσίας. Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Βλέπουμε το πολιτικό προσωπικό της χώρας, να ορίζει την Δημοκρατία ως το ίδιο και το αυτό με το πολίτευμά μας. Βλέπουμε ως εκ τούτου, να μας παρουσιάζουν ως εχθρούς της Δημοκρατίας, αυτούς που θέλουν να την κάνουν πραγματικότητα, δια μέσου της ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος, που προφανέστατα είναι το ίδιο και το αυτό με το πολίτευμά που οι ίδιοι όρισαν.  Βλέπουμε να αποκρύπτουν επιμελώς την πραγματικότητα, που είναι ότι υπεύθυνος και πηγή της Δημοκρατίας, είναι ο Λαός δια της εξουσίας που ασκεί. Και τέλος, βλέπουμε ότι σήμερα, η θεμελιώδης βάση της Δημοκρατίας που είναι ο ίδιος ο Λαός, δέχεται μια επίθεση με όλα τα διαθέσιμα μέσα που έχει το καθεστώς, που στόχο έχει την απόλυτη χειραγώγηση προς μιά κατάσταση που δεν θα έχει πλέον καμιά νόμιμη εξουσία.

Η γνώση αυτών των τριών αυταποδείκτων και φυσικων μας δικαιωματων, αρκούν για να αρχίσει κάποιος να καταλαβαίνει τι τεράστιο παιχνίδι παίζεται στις πλάτες μας εδώ και τόσο καιρό.  Είναι πράγματι έτσι τα πράγματα, όπως προσπαθούν να μας τα παρουσιάσουν; Είναι λοιπόν, τα δικαιώματά μας, όλα ορισμένα από τους ανθρώπους που έχουν τα ινία της εξουσίας; Είναι όλα μας τα δικαιώματα μόνο αυτά που ορίζει το εκάστοτε καθεστώς, ή μήπως υπάρχουν και κάποια, που υπάρχουν πολύ απλά επειδή υπάρχουμε και εμείς; Πρέπει να έχει αρχίσει να γίνεται φανερό, ότι κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτοί και μόνο, είναι τίποτα λιγότερο από τον ενσαρκωμένο, ύψιστο νόμο. Κάποιο έχουν βαλθεί να μας πείσουν, ότι είναι η μοναδική πηγή κάθε νομιμότητας, πάνω από εμάς, πάνω από οποιοδήποτε δικαίωμα που αναγνωρίζει αυτονόητα ακόμα και ένα άλογο ζώο.

Αλλά να είστε σίγουροι, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι πιο μακρυά από την πραγματικότητα. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις βασικές και θεμελιώδεις εξουσίες που πηγάζουν από την ίδια την ύπαρξή μας. Και ο κάθε Λαός έχει εξουσία, και αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει, ώστε να μπορέσει επιτέλους να την χρησιμοποιήσει για να δώσει την ζωή στην Δημοκρατία. Και εάν δώσει ζωή στην Δημοκρατία, όλα τα άλλα του βασικά και αυτονόητα δικαιώματα, θα μπορούν να υπάρξουν πολύ, μα πολύ πιο εύκολα.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι υπάρχουν φυσικοί νόμοι, νόμοι που κάποιοι θα αποκαλούσαν και Θεϊκούς, οι οποίοι δεν χάνονται, ότι και να μας παρουσιάζει ο εχθρός μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτοί οι νόμοι, είναι αθάνατοι, και ως τέτοιοι υπάρχουν πάντα, υπάρχουν πάντα δίπλα μας ολοζώντανοι και έτοιμοι, πανέτοιμοι να τους επικαλεσθούμε και να τους εφαρμόσουμε για να έχουμε την απόλυτη νομιμότητα. Αυτούς τους νόμους, μπορεί να τους επικαλεσθεί ο Λαός μας αυτοπροσώπως, ακόμα και αν δεν είχε κανένα σύνταγμα και κανέναν νόμο, οποιαδήποτε, μα οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μπροστά σε αυτούς τους αθάνατους Νόμους που μας έχουν δοθεί εκ γεννησιμιού μας, δεν υπάρχει καμιά απολύτως δύναμη που μπορεί να αντισταθεί εφ όσον εμείς τους χρησιμοποιήσουμε και τους εφαρμοόσουμε. Η οργή που μας διακατέχει, πρέπει να έχει αυτή την συγκεκριμένη διέξοδο και αυτήν την συγκεκριμένη νομιμότητα, ώστε να έχει τα θετικά της αποτελέσματα για τον Λαό μας. 


Η ανάδειξη και η χρήση των δικαιωμάτων της αυτοάμυνάς μας ως Λαός, του αυτοπροσδιορισμού μας ως Έθνος, της Εθνικής μας ανεξαρτησίας, ενάντια στην δικτατορία που έχει ως στόχο της να μας εξαφανίσει είναι δικαιώματα που κανέις δεν μπορεί να μας αφαιρέσει! Να θυμάστε, ότι όποιος τολμήσει να παραβιάσει αυτούς τους νόμους, δεν έχει παρά να ξέρει ότι δεν πρόκειται να νικήσει ΠΟΤΕ, ούτε θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία για πάντα. Τι σημαίνει αυτό;

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ! ΕΙΝΑΙ 100% ΣΙΓΟΥΡΟ! ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΟΝ "ΝΟΜΟ"!!!
 


Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης




Όταν το Νεφελίμ φίλησε τον βάτραχο, κι αυτός μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο Μέγκατρον...

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη

Ήρθε και πέρασε και πάλι εκείνη η εποχή, η ώρα της παραμύθας, για τους εκλεκτούς μας πολιτικούς του κοινοβουλίου. Όλοι τους έβαλαν πάλι τα καλά τους, και βάλθηκαν να εντυπωσιάσουν, να εκθαμπώσουν, να ξυπνήσουν την φαντασία του ακροατηρίου, σε μιά διήμερη εκδήλωση που δεν άφησε κανέναν Έλληνα αδιάφορο. Πολλοί μισούν αυτές τις εκδηλώσεις. Άλλοι τις λατρεύουν.

Εμένα μου αρέσουν τα παραμύθια πάντως. Ειδικά όταν έχουν τέρατα, δράκους, πριγκίπισσες, βατράχους/πρίγκιπες κλπ. Τώρα τελευταία, μια και είναι της μόδας, μου αρέσουν επίσης τα Νεφελίμ, που ως γνωστόν σε όλους πια ελπίζω, με τα τεράστια τους Μέγκατρον, κατατροπώνουν τον εχθρό τους σε μεγαλειώδεις επικές μάχες.


Έτσι λοιπόν, ήταν φυσικό να μου άρεσαν επίσης τα παραμύθια που μας απήγγειλε - ομολογουμένως με μεγάλη ευφράδεια λόγου και συναίσθημα -  ο Πολύδωρας, όταν με περίσσιο θάρρος, τόλμησε να θέσει εαυτόν εκτός της Νέας Δικτατορίας, με το βροντερό του όχι. Βέβαια, το άφησε στην μέση το παραμύθι του, και αυτό με τσάντισε λίγο έχω να ομολογήσω. Περιμένω σύντομα το φινάλε της ιστορίας του, που προφανώς είναι ότι «δεν μπορεί πλέον να είναι μέρος της σημερινής ΝΔ, και ότι ακόμα νοιώθει ως μέλος της "παλαιάς ΝΔ" που είχε κάποιες αξίες»... Το ξέρω, για μερικούς δεν είναι και πολύ ωραίο να ξέρει κανείς το τέλος ενός παραμυθιού, πριν καν ειπωθεί. Αλλά για μένα, η απόλαυση είναι στην γενικότερη εμπειρία, και όχι στο φινάλε.

Μετά έχουμε τα απίστευτα παραμύθια (και ποια δεν είναι απίστευτα, αλήθεια;) του Παυλόπουλου, με τα οποία σήμερα μας είπε ότι η νέα φορολογία ακινήτων που στην ουσία, κατά τα ίδια τα λεγόμενά του, είναι δήμευση περιουσίας και αντισυνταγματική. Βεβαίως, όπως πάντα στα παραμύθια, οπότε έτσι και σ' αυτό, το "σασπένς" πρέπει να το κρατά κανείς σε υψηλό επίπεδο, εάν θέλει να έχει την αδιάσπαστη προσοχή των παρευρισκομένων. Και έτσι, το ψήφισε το αντισυνταγματικό αυτό νομοσχέδιο με ένα βροντερό "ναι σε όλα". Καλό παραμύθι, δεν λέω, τα είχε όλα, ανατροπές, ψέματα κλπ. κλπ.

Προσωπικά, παρ όλο που μου αρέσουν οι επικές μάχες στα παραμύθια, δεν μου αρέσουν οι επικές απαγγελίες. Ειδικά όταν είναι σαν και αυτή του Βενιζέλου, που διέρκεσε 80 ολόκληρα λεπτά. Και το χειρότερο, τα παραμύθια του δεν είχαν ούτε καν έναν δράκο, ή ένα τέρας ή τέλος πάντων έναν βάτραχο βρε παιδί μου. Όλο για αθώες πριγκίπισσες μίλαγε, όλα πήγαιναν μια χαρούλα στο δικό του κάστρο, και το βασίλειό του έχαιρε άκρας υγείας. Όχι βρε Βενιζέλο, δεν είναι αυτά τα πράγματα που πρέπει να έχει ένα παραμύθι! Μηδέν πόντους λοιπόν.

Για τα παραμύθια του ΚΚΕ, δεν θα μιλήσω και πολύ. Και όχι γιατί δεν ήταν καλή η συμμετοχή τους φέτος. Πάντα είναι, γιατί τα παραμύθια τους είναι από τα καλύτερα. Απλά ρε παιδιά, τα έχω ακούσει τόσες φορές, που είναι σαν να μην λένε τίποτα. Και δεν μιλώ, για παραλλαγές, αυτές μου αρέσουν! Αυτοί, δεν αλλάζουν ούτε μια λέξη, τα επαναλαμβάνουν αυτολεξεί. Έτσι λοιπόν, θα βρείτε την γνώμη μου σε άλλα άρθρα, πολύ, μα πολύ-πολύ πιο παλιά, γιατί δεν έχει αλλάξει λέξη εδώ και χρόνια. Γιατί άλλωστε να σπαταλά κανείς χρόνο με τα ίδια και τα ίδια; Καλά θα έκαναν, εφ όσον συμμετέχουν πάγια εδώ και χρόνια στον διαγωνισμό της παραμύθας που κάνουν κάθε τόσο εκεί στο κοινοβούλιο, να μάθουν δυο τρία πράγματα από τους άλλους, που αν μη τι άλλο, κάνουν προσπάθειες να παρέχουν συνεχώς νέο περιεχόμενο!

Εκεί που πραγματικά χάρηκα την γόνιμη φαντασία σε παραμύθια, ήταν όταν άκουσα τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί μάλιστα. Εδώ μιλάμε, έχει γίνει τρομερή δουλεία. Το πως μπορούν και αναδεικνύουν σε κάθε παραμύθι τους, τον εχθρό της ΕΕ και του Ευρώ ως φίλο είναι πραγματικά αξιέπαινο. Το πως μπορούν να παρουσιάζουν τους χαρακτήρες του δικού τους κάστρου ως αριστερούς, την ίδια ώρα που οι ίδιοι χαρακτήρες επιδίδονται σε αποκαλυπτικότατες πράξεις ακραίου καπιταλισμού είναι φοβερό! Μιλάμε για δημιουργηκότητα, νέοι ήρωες τύπου Νεφελίμ και τα όπλα τους τα Μέγκατρον παίρνουν και δίνουν. Συνδυάζουν, και χρησιμοποιούν κυριολεκτικά από ολόκληρο το οπλοστάσιο του επαγγελματία μυθοποιού! Εδώ, δεν μιλάμε πια, απλά για δράκους και πριγκίπισσες, αλλά για Νεφελίμ και Μέγκατον τύπου (και προσοχή εδώ στα παιδιά γιατί ακολουθούν βρώμικες εκφράσεις) μετοχών της Black Rock, JP Morgan και δεν συμμαζεύεται, ξεχασμένα εκατομμύρια λες και είναι πενταροδεκάρες και άλλα απίστευτα. Και όλοι οι εμπλεκόμμενοι, ήταν αριστεροί, εργάτες, απλοί συνδικαλιστούληδες! Απίστευτο! Ανατροπές, πλούτος υποθέσης, τέρατα παλαιά και καινούργια, όλα τα έχουν σκεφτεί! Μια τέτοια επιτυχημένη οργασμικότατη συνουσία παραμυθιού με την επιστημονική φαντασία,  είναι πραγματικά άξια μερικών έξτρα πόντων!

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά στον τελευταίο διαγωνισμό της παραμύθας του 2013, οι Βουλευτές μας και πάλι μας έδωσαν αρκετή τροφή για σκέψη. Το πρώτο βραβείο βέβαια θα πάει σίγουρα στο νέο αίμα της χρονιάς, στον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, που κατάφερε με τόση μαεστρία να βάλει νέες μάσκες στους ίδιους παλιούς χαρακτήρες που όλοι μας γνωρίζουμε, και να μας πείσει ότι αυτά είναι τα πραγματικά πρόσωπά τους.

Οι δύο τελευταίες βραδιές ήταν πράγματι απολαυστικές για όσους τις παρακολούθησαν. Αλλά τώρα παιδιά, είναι ώρα να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα. Καλή η ψυχαγωγία. Τώρα όμως, ήρθε η ώρα, να θυμηθούμε ότι όλα αυτά είναι παραμύθια και θέατρο. Ήρθε η ώρα να δούμε και πάλι το κοινοβούλιο ως πραγματικά αυτό που είναι. Ένα κτήριο, όπου μέσα κάποιοι φοβεροί παραμυθάδες, έχουν βαλθεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε την πραγματικότητα που μας έχει κατακλύσει. Την πραγματικότητα όπου ο Λαός αργοπεθαίνει και οι πολιτικοί, το μόνο που ξέρουν, είναι να παραμυθιάζουν τον Λαό, όσο ο τελικός όλεθρος πλησιάζει.

Μήπως τελικά, ήρθε η ώρα να τους πετάξουμε έξω από εκεί, και να τους πούμε και κανένα νέο, δικό μας "παραμυθάκι" εμείς;


Καλή Λευτεριά!

Κουραμπιές ή Μελομακάρονο?

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη*

Γιορτές έρχονται και πάλι, και ήρθε πάλι η ώρα του γνωστού μας διλήμματος: Κουραμπιές ή Μελομακάρονο; Προσωπικά, το δίλημμα αυτό ποτέ δεν μου φάνηκε λογικό. Προτιμώ τις στιγμές χαράς με την οικογένεια και τους φίλους μου. Στην σημερινή εποχή της κρίσης όμως, έρχεται και μια άλλη γιορτή... Σαν και αυτές που το Γένος μας βίωσε λίγες φορές στην Ιστορία. Και το δίλημμα που μας θέτουν είναι στην βάση και την ουσία του, το ίδιο: Αριστερά ή Δεξιά; Προσωπικά, μια και το δίλημμα είναι το ίδιο ακριβώς (ακόμα και στο επίπεδο σοβαρότητας), η απάντησή μου θα είναι παρόμοια: Ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Αντί αυτών, προτιμώ μια μακρά εποχή ευημερίας και χαράς, μαζί με την μεγάλη μου οικογένεια, το Γένος των Ελλήνων!

Βγήκαν επιτέλους τα "πόθεν έσχες" και φέτος, και όλα τα υποτιθέμενα μέσα ενημέρωσης έκαναν το χρέος τους και πάλι. Για μια ακόμη φορά, τους είδαμε είτε "να πέφτουν από τα σύννεφα", μαθαίνοντας τα "έσχες" του πολιτικού προσωπικού, και αγνοώντας επιδεικτικά τα "πόθεν" τους και τα "πώς" τους. Την ώρα που ο Λαός βρίσκεται σε κατάσταση κυριολεκτικής πείνας και γενικότερης εξαθλίωσης, το θέατρο συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό, όπως βέβαια και η ασύστολη τάση των πολιτικών μας να αρπάζουν και να τρώνε ότι περάσει μπροστά τους.


Τι και έχουν ήδη δεκάδες σπίτια; Τι κι αν έχουν εκατομμύρια στους λογαριασμούς τους, πολλά από αυτά απ' ότι ομολογούν μάλιστα, "ξεχασμένα" λες και μιλάμε για πενταροδεκάρες; Τι κι αν έχουν δώσει στον εαυτό τους όλα τα προνόμια που θα μπορούσαν ποτέ να σκεφτούν; Τίποτα απ όλα αυτά δεν έχει σημασία, εφ όσον υπάρχουν ακόμα πηγές απ' τις οποίες μπορούν να πίνουν αίμα, για να καθησυχάσουν τις άρρωστες ορέξεις τους!

Και καλά θα πει κανείς, στην υποτελή κυβέρνηση των δοσιλώγων, η κατάσταση της απόλυτης σαπίλας και φασισμού είναι γνωστή. Αλλά δυστυχώς, η ίδια σαπίλα φαίνεται να υπάρχει και στην φερόμενη ως αντιπολίτευση. Υψηλά στελέχη της, έχουν και αυτά αρκετά μαζεμένα στις περιουσίες τους. Θα μου πείτε πολιτικοί είναι, τι άλλο θα περιμένατε δηλαδή; Εγώ; Τι περιμένω από αυτούς; Τίποτα. Αλλά εδώ υπάρχει ένα σοβαρό θέμα.

Τον "κουραμπιέ" τον μάθαμε τόσα χρόνια νομίζω. Ειδικότερα τα δύο-τρία τελευταία χρόνια. Υποτέλεια, χρέος, ξεπούλημα. Τρεις λέξεις, που συνοψίζουν τον όλεθρο που έφεραν σε έναν ολόκληρο Λαό.  Την "ζάχαρη-άχνη" με την οποία γλύκαναν το έδεσμα της καταστροφής, την γευτήκαμε σχεδόν όλοι. Διορισμοί, μίζες, πελατειακό κράτος, ψέματα, όλα, ότι είχε ο μπαξές ήταν δικό μας. Αρκεί να τους ψηφίζαμε. Αρκεί να κλείναμε τα μάτια μας, μπροστά στην κατακρεούργηση της Πατρίδας.

Και τώρα τι; Τώρα μας έμεινε το μελομακάρονο. Βαπτισμένο από το κεφάλι μέχρι και τα πόδια στο "μέλι" της φερόμενης ως αριστεράς. Κοινωνική δικαιοσύνη θα σου πει ο ένας, αναδιαπραγμάτευση θα σου πει ο άλλος. Σοσιαλισμός, νεο-κομμουνισμός, ταξικότητα, Ευρώπες των λαών θα σου πει ο παραπέρα. Το μέλι στάζει στην κυριολεξία από το γλύκισμα αυτό. Και όσοι έχουν γευτεί την ζάχαρη-δηλητήριο των κουραμπιέδων και τώρα έχουν ανάγκη για γλυκόζη, δεν έχουν άλλη επιλογή από να δοκιμάσουν και το μελομακάρονο... Μη θέλοντας να πιστέψουν, ότι και τα δυό τους βγήκαν από το ίδιο ζαχαροπλαστείο της μεταπολίτευσης, και έτσι και τα δύο κρύβουν μέσα τους το ίδιο ακριβώς δηλητήριο!

Τι κουραμπιέδες και μελομακάρονα μας λες, θα πει κάποιος. Ας γίνουμε "σοβαροί". Ωραία, ας γίνουμε σοβαροί. Η αντιπολίτευση, απ' ότι μας λένε τουλάχιστον, υποτίθεται ότι θα είναι η λύση για το πρόβλημα που έχουμε στην χώρα. Η αντιπολίτευση υποτίθεται ότι είναι "αριστερή" (αλήθεια, τι σημαίνει αριστερά;), οπότε εκ φύσεως πρέπει να στάζει μέλι. Ειδικά για τους εργαζόμενους, έτσι; Και η τσιπραριστερά της Ευρώπης βεβαίως δεν θα έκανε κάτι ενάντια στον εξαθλιωμένο Λαό της Πατρίδας μας έτσι;  Αυτό το τελευταίο, θα έπρεπε να ήταν προφανές άλλωστε, όταν ο συγκεκριμένος τύπος της τσιπραριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ που μας σερβίρεται ως η μόνη καθαρή εναλλακτική. Και όταν ακόμα και ο πιο διαπλεκόμενος πασόκος που σήμερα την ασπάζεται έχει αυτομάτως καθαριστεί από οποιοδήποτε βρώμικο παρελθόν που πιθανότατα να έχει. Είναι ξεκάθαρο, ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι το περιεχόμενο δεν έχει σημασία, αρκεί απ έξω, να στάζει "μέλι".

Αλλά αρκετά παίξαμε με τις λέξεις και τα εορταστικά γλυκίσματα. Εδώ, μπροστά στον απόλυτο όλεθρο που έρχεται, δεν φτάνουν τα λογοπαίγνια. Ας είμαστε ξεκάθαροι:  Εάν η "αριστερά", είτε αυτή είναι η κεφάλαιο-στηριζόμενη τσιπραριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ή το ΚΚΕ, ήταν να κάνει κάτι κάποια στιγμή, θα το είχαν κάνει ήδη, προ πολλού. Όποιος ακόμα έχει την τραγική ψευδαίσθηση ότι αυτοί θα μας σώσουν, ή έχουν χάσει κεφάλαια από το χρονικό της καταστροφής μας, ή είναι μέρος τους.

Το αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, "διεθνιστικό", ταξικό και ότι άλλο αριστερό χαρακτηριστικό θέλετε, που ενσωμάτωσαν στην ξύλινη γλώσσα τους, όχι απλά αποδείχθηκε ανίκανο να δώσει δύναμη στον Λαό μας, αλλά πολύ πιο τραγικά ακόμα, αποδείχθηκε ότι ενδυνάμωσε ακόμα περισσότερο το φασιστικό καθεστώς εντός και εκτός της Χώρας, πριν και κατά την διάρκεια της κρίσης.

Αλλά σήμερα, λίγο πριν τις εορτές του 2013 και του ερχομού του 2014, οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αριστερά πλέον, αποδείχθηκε περίτρανα, ότι είναι μέρος του προβλήματος. Η αριστερά, όπως ακριβώς και η δεξιά της ΝΔ και το υποτιθέμενο κέντρο του ΠΑΣΟΚ,   αποδείχθηκε ότι είναι εχθρός του Λαού και συνεργάτης των κατακτητών μας. Όπου Ε.Ε. εκεί και ΣΥΡΙΖΑ. Όπου Ευρώ, εκεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπου παραδοχή του παράνομου χρέους, εκεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπου αποδοχή της γενοκτονίας, εκεί, δίπλα ακριβώς στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, βρίσκεται ΠΑΝΤΑ πλέον και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε και συμμάχους από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ξέρετε εσείς, από εκεί που το τέρας του καπιταλισμού, που υποτίθεται ότι είναι ο εχθρός, ζει και βασιλεύει. 

Ο αντί-ιμπεριαλισμός τους, σταματά εκεί που αρχίζει το προτεκτοράτο της Ευρώπης. Όλα κι όλα! Αυτά που κάνει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ, είναι αναγκαία κακά, όχι ιμπεριαλισμός, πως τολμάτε. Ο πραγματικός ιμπεριαλισμός, για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι που το βλέπουμε πάντα κάπου πολύ μακρυά, είτε αυτό είναι στις σελίδες της Ιστορίας είτε χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Δεν μας αφορά. Εμείς, έχουμε να  κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση στο χρέος που αποδεχόμαστε, ΜΕΣΑ στον ιμπεριαλισμό της Φασιστικής Ευρώπης.

Ο αντικαπιταλισμός τους, επίσης, σταματά εκεί που αρχίζουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί και οι επενδύσεις των στελεχών του. Βλέπετε, για τον "αριστερό" του ΣΥΡΙΖΑ, είναι απολύτως λογικό, ένας εργάτης-συνδικαλιστής να έχει μετοχές χιλιάδων μετοχές, να μεταφέρει και να κρύβει εκατομμύρια από εδώ κι από κει. Και φυσικά, όλα αυτά δεν του αφαιρούν τον αριστερισμό του.  Αρκεί που είναι ΣΥΡΙΖΑ. Ή μάλλον, τώρα πια, αρκεί που το καθεστώς, τους βάζει στο "κάδρο" της εξουσίας, τους βάζει δηλαδή, μιά τρίχα μακρυά από την εξουσία.  Ας αφήσουμε λοιπόν τα κωμικοτραγικά περί καπιταλισμού και κεφαλαίου. Αυτά είναι απλά ιστορίες για την τσιπραριστερά, που διεξάγονται μόνο στην σφαίρα της φαντασίας του κάθε κατηχουμένου της αριστεράς. 

Ο διεθνισμός τους; Μιά από τα ίδια. Για το κεφάλαιο σε ευρώ, για το κεφάλαιο της ΕΚΤ, για το άρπαγμα της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας, είμαστε διεθνιστές στον ΣΥΡΙΖΑ προφανώς. Αλλιώς, δεν θα μίλαγαν για παραμονή στο ευρώ, και διαπραγμάτευση, με τέτοιο τυφλό πάθος και τόσο τρομοκράτηση.  Τα σύνορα γι αυτούς, τα θέλουν ορθάνοιχτα για τους γύπες του φασιστικού κεφαλαίου της Ε.Ε. αλλά και των ΗΠΑ. Αλλά μην το παρακάνουμε όμως. Αυτός ο διεθνισμός, δεν μπορεί να είναι προνόμιο του Ελληνικού Λαού. Ο Ελληνικός Λαός, καλό θα ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ, να καθίσει στ΄ αυγά του, όσο η τσιπραριστερά θα μας σώζει.

Το περίφημο ταξικό, όμως που το βάζετε; Εδώ κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει τα δυνατά του να μας πείσει, όπως άλλωστε και το ΚΚΕ! Όλα είναι ταξικά, δεν το ξέρατε; Όχι; Προφανώς, τότε έχετε ανάγκη από διαφώτιση, είτε από την τσιπραριστερά της Ευρώπης, είτε από το ΚΚΕ της ανθελληνικής απραξίας! Πηγαίνετε, κάντε το σεμινάριο, πάρτε τα διαπιστευτήρια "ταξικιτισμού" πρώτα και μετά βλέπουμε. Και όταν δεχθείτε επιτέλους ότι όλα είναι ταξικά θέματα, τότε ελάτε και θα σας πούμε εμείς το γιατί: Είναι ταξικά, γιατί αφορούν την δικιά μας τάξη. Μην κάνετε το λάθος να νομίσετε ότι μιλάγαμε για τα λαϊκά στρώματα και κουραφέξαλα. Αυτή η τάξη, υπάρχει μόνο για να υπακούει στις εντολές της ηγεσίας. Το δικό μας ταξικό, αναφέρεται στην τάξη του κονκλαβίου της αριστεράς. Τους έχοντες την γνώση, τους έχοντες την αριστερικότητα που μπορεί να αποκτίσει κανείς, μόνο μετά από ολόκληρες δεκαετείες συνδικαλισμού και αρλουμπολογίας μακρυά από οτιδήποτε πραγματικά προοδευτικό και Λαϊκό και βεβαίως, τους έχοντες γενικότερα. Ξέρετε εσείς, για ποιους έχοντες μιλάμε, αυτούς με τις μετοχές, τα εκατομμύρια, μίζες, κλπ. κλπ. κλπ. 

Γι αυτό και όταν η τάξη του Λαού (και όχι η ιδιαίτερη-ανώτερη τάξη των "αριστερών" νομεκλατούρων) σκέπτεται ότι χάνει την Πατρίδα, αυτοί πάντα θα σου πούν και θα προσπαθήσουν να σε πείσουν ότι δεν υπάρχουν Πατρίδες, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν Πατρίδες για το κεφάλαιο. Το κεφάλαιό τους δηλαδή, που έχουν αποδείξει ότι υποστηρίζουν τόσο. Γι αυτό δεν θέλουν Πατρίδες, το καταλάβατε τώρα; Γιατί στο δικό τους το απομονωμένο από τον Λαό μυαλό, δεν υπεισέρχονται οι αγωνίες του Λαού και ο τρόπος που αυτοπροσδιορίζεται. Θέλουν να επιβάλουν τον δικό τους κάλπικο προοδευτισμό στον Λαό, γιατί έτσι τους συμφέρει, και έτσι το θέλουν τα αφεντικά τους, τα οποία υπηρετούν, είτε το θέλουν, είτε το ξέρουν, είτε όχι.

Μα καλά, δεν υπάρχουν έστω μερικοί στην τσιπραριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και του κεφαλαίου, αλλά και στο ανθελληνικό ΚΚΕ της απραξίας, που να έχουν ακόμα κάποιο ήθος; Τι να σας πω. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Μπορεί και να υπάρχουν. Μπορεί να υπάρχουν και να ντρέπονται. Μπορεί να υπάρχουν και να πιστεύουν ότι όταν θα έρθουν στην εξουσία θα αλλάξουν τα πράγματα από το δικό τους μετερίζι. Βεβαίως, για όλους τους υπόλοιπους που δεν έχουμε υποστεί την λοβοτομή της τσιπραριστεράς, αυτό είναι προφανώς βλακώδες. Και δεν μπορεί, κάποιοι από αυτούς πρέπει να το ξέρουν καλά αυτό. Δεν μπορεί, έστω μέρος τους, να μην βλέπει ότι οι τακτικές τους, μας έφεραν ως εδώ! Γιατί λοιπόν, συνεχίζουν ακάθεκτοι;

Τελικά όμως, δεν πιστεύω ότι είναι μόνο ο φόβος αν και μερικοί τους σίγουρα φοβούνται πλέον. Ούτε πιστεύω ότι έστω, μερικοί τους πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση - αντίθετα - νομίζω ότι έχουν καταλάβει όλοι τους το μάταιο της βλακώδους ρητορείας της ηγεσίας τους. Ο λόγος κατά την γνώμη μου που στηρίζουν την αντ-εθνική αριστερά τους, είναι ότι πιστεύουν ότι θα την γλυτώσουν. Πιστεύουν ότι θα κάνουν την αλητεία τους, πιστεύουν ότι θα πάρουν την εξουσία και θα την ασκήσουν ενάντια στον Λαό και υπέρ των δυναστών μας, χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόβλημα.

Αλλά ξέχασαν, ότι είναι περίοδος εορταστική. Και δεν μιλώ για την εορταστική περίοδο του Δεκεμβρίου του 2013. Μιλώ για την μεγάλη εορτή του Γένους, που θα διαδραματιστεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των Λαών το κόσμου μέσα στο 2014! Παρά την υποκρισία της τσιπραριστεράς και του ΚΚΕ ότι είναι μέρος του Λαού, τους προδίδει το γεγονός ότι δεν έχουν ούτε καν την μικρότερη επίγνωση πάνω σε τι ηφαίστειο τρομακτικής αλλά ψύχραιμης οργής τολμούν και στέκονται. 


Δεν έχουν ούτε καν την παραμικρή υποψία, ότι σε πολύ λίγο ο Λαός θα οργανώσει, θα διεκπεραιώσει και μετά θα εορτάσει την Εθνική του Απελευθέρωση. Και όταν έρθει αυτή η ώρα, πολύ σύντομα, δεν θα μείνει κανένας τους. Θα πληρώσουν όλοι τους, θα σταθούν στο εδώλειο μαζί με τους δωσίλογους του καθεστώτος. Και θα το πληρώσουν πολύ ακριβά, γιατί δεν έμαθαν ούτε και ήθελαν ποτέ να μάθουν, παρ όλη την αριστερή τους υποτιθέμενη γνώση, ότι δεν μπορείς να κοροϊδεύεις έναν Λαό για πολύ τόσο απίστευτα ασύστολα, και να μένεις στο απυρόβλητο, όσο μέλι και να στάζει ο λόγος σου.


*Ο Σ. Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου

Δημήτρης Καζάκης: Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Category : , , 0

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά όποτε ακούω την φράση «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα παθαίνω κάτι. Ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω. Οι Έλληνες μάλλον από κάποιον τρομερό εγκέλαδο, ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζουν μια βαθιά «ανθρωπιστική κρίση». Κι επομένως δικαιολογημένα αντιμετωπίζουν κόμματα και κράτος αισίως τον 1 στους 4 Έλληνες, που αντιμετωπίζει πια σοβαρό πρόβλημα καθημερινής επιβίωσης, με όλη την απαραίτητη φιλανθρωπία που δείχνουν πάντα οι καλές κυρίες των σαλονιών για τα αδέσποτα του δρόμου, ή οι εκκεντρικοί φιλόζωοι για τα ζώα υπό εξαφάνιση.

Μάλιστα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας υπόσχεται ότι τα συσσίτια και η κρατική φιλανθρωπία επί των ημερών της μέλλουσας «αριστερής κυβέρνησης» θα είναι πολύ καλύτερα από τα σημερινά. Ίσως να προσφέρουν και μενού στις ουρές των συσσιτίων που θα μεγαλώνουν και θα μεγαλώνουν όσο η «αριστερή κυβέρνηση» θα κάνει πώς διαπραγματεύεται με τους Ευρωπαίους για να κρατά την Ελλάδα στο ευρώ.

Κι έτσι ο Έλληνας εργαζόμενος, ο Έλληνας νοικοκύρης, εκείνος που τον έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια πώς αρκεί να είναι καλός στη δουλειά του και δεν έχει να φοβηθεί τίποτε,αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινη εκδοχή της Καρέτα-Καρέτα, ή της Μονάχους-Μονάχους.Η κρατική και ιδιωτική φιλανθρωπία είναι γι’ αυτόν η μόνη επιλογή. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Δεν φτάνει που υπόκειται σε μαζική εξόντωση προκειμένου να λεηλατήσουν την χώρα του και τον ίδιο οι ξένοι δανειστές ώστε να μην θιγεί το περίφημο ευρώ, πρέπει να υποστεί και το στίγμα του επαίτη, του ζήτουλα, όπως απαιτεί η θεωρία περί «ανθρωπιστικής κρίσης».

Βλέπετε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς να μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι κάποιες...
οικογένειες πρέπει να χάνουν τα παιδιά τους, ή οφείλουν να γίνονται παρανάλωμα επειδή δεν έχουν άλλο μέσο θέρμανσης. Πρέπει να εξοικειωθούμε με την ιδέα ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν πάνω από 300 χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό. Τέσσερις δεκαετίες μετά τον εξηλεκτρισμό της χώρας, όλο και περισσότεροι επιστρέφουν στην δεκαετία του ’30 όταν 1 στα 3 νοικοκυριά στην Ελλάδα δεν είχαν καν την δυνατότητα ηλεκτροδότησης. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε και χωρίς νερό. Πρέπει να συνηθίσουμε την ακραία φτώχεια σε τέτοια έκταση που μόνο στα ντοκιμαντέρ για τον τρίτο κόσμο τα έβλεπε ο μέσος Έλληνας. Πρέπει να μην μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι καθημερινά χιλιάδες συμπατριώτες μας χάνουν δικούς τους γιατί αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε φάρμακα και θεραπείες. Ανθρωπιστική κρίση γαρ!

Άσε που θα πρέπει να μάθουμε ότι το να σε εξαναγκάζουν να φύγεις από τον τόπο σου, ή να βλέπεις τα παιδιά σου να ξενιτεύονται για ένα ξεροκόμματο, είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Άλλωστε έχουμε και την αριστερά που μας λέει ότι δεν υπάρχουν σήμερα πατρίδες, αλλά μόνο η παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία του κεφαλαίου. Γιατί λοιπόν να ξεσηκωθείς τώρα που σε ξεριζώνουν από τον τόπο σου, τώρα που σε εξαναγκάζουν να πάρεις των οματιών σου; Γιατί γκρινιάζεις που σε θέλουν εξαθλιωμένο μετανάστη ακόμη και μέσα στη χώρα σου που δεν μπορεί να σου ανήκει, ούτε καν τυπικά;

Όλοι είμαστε μετανάστες, δεν έγραφαν στους τείχους κάποιοι ηλίθιοι που το παίζουν αναρχικοί; Είναι σαν να λένε, όλοι είμαστε δούλοι, τι καλά! Αυτό είναι το ταξικά σωστό! Αυτό σημαίνει να έχεις ταξική συνείδηση της θέσης σου! Αυτό σημαίνει ανάδειξη της βασικής ταξικής αντίθεσης! Όταν εσύ σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος τα έχεις χάσεις όλα και το κεφάλαιο τα έχει κερδίσει όλα. Μαζί και την πατρίδα σου.

Όχι δεν πρόκειται για γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού. Όχι δεν πρόκειται για μαζικό ξεριζωμό και εξόντωση εξεπιτούτου. Και προς θεού δεν πρόκειται για κατοχή αυτό που υφίσταται ο ελληνικός λαός. Πρόκειται απλά για «ανθρωπιστική κρίση»! Μας το διαβεβαιώνει και η αριστερά, η ταξική αριστερά, η οποία μας το έχει ξεκαθαρίσει: Ε, τι να κάνουμε; Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Ναι ηλίθιε! Είναι ο καπιταλισμός κι επομένως εσύ κακώς θρηνείς τα παιδιά και την οικογένειά σου. Κακώς νιώθεις νοσταλγία και αγάπη για την πατρίδα σου, για τις ρίζες σου σ’ αυτόν τον τόπο που σε μεγάλωσε και σε ανέθρεψε, σ’ αυτόν τον τόπο που του χρωστάς γιατί οι γονείς και οι παππούδες σου τον δάμασαν με την δουλειά τους και τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο. Κακώς εμπνέεσαι από τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες του λαού σου που σου μάθανε να τιμάς και να υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου, όπως την οικογένειά σου, όταν αυτή βρίσκεται υπό απειλή. Και μάλιστα τέτοιας έκτασης σαν την σημερινή. Κακώς νιώθεις αηδία και ντροπή για τους δοσίλογους και τους προδότες που σε κυβερνάνε. Όλα αυτά δεν είναι αρκούντως ταξικά.

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Κι επομένως πρέπει να μάθεις ότι στον καπιταλισμό αυτός που κάνει κουμάντο είναι μόνο το κεφάλαιο και οι ολιγαρχίες του. Πολιτικές και οικονομικές. Αυτές βαρούν τον ταμπουρά κι εσύ χορεύειςΔεν έχεις άλλη επιλογή. Κι όταν το κεφάλαιο, τα αρπαχτικά των κεφαλαιαγορών και το πολιτικό τους προσωπικό απαιτούν κατάργηση των συνόρων, κατάλυση των εθνικών κρατών και μαζί τους κάθε έννοιας κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος, όπως και την μετατροπή των λαών σε πληθυσμούς χωρίς πατρίδα, ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να επαναλάβεις το γνωστό από παλιά: Ελευθερία ή Θάνατος; Ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να επαναλάβεις το Μολών Λαβέ;

Επειδή δηλαδή κάποτε ο παππούς, ή ο πατέρας σου έχυσε το αίμα του για την πατρίδα; Επειδή τραγουδούσε αντάρτης-κλέφτης-παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός! Κι έτσι με ψηλά το κεφάλι αντιμετώπισε για δεκαετίες εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακές, εξορίες και διώξεις κάθε είδους για να παραμείνουν στην εξουσία οι δοσίλογοι.

Θα μου πεις ήταν άλλες οι εποχές. Ναι έχεις δίκιο. Τότε ήταν άλλες εποχές. Εποχές για ήρωες κι όχι για μοιρολάτρες. Εποχές που ο κομμουνιστής κι ο αριστερός θεωρούσε χρέος του να πηδήσει πρώτος στην φωτιά για τον λαό και την πατρίδαΝα σηκώσει πρώτος και πιο ψηλά απ’ όλους το λάβαρο Λευτεριάς και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Να χύσει το αίμα του για την Ελλάδα χωρίς δεύτερη σκέψη. Με την ελπίδα μόνο πώς οι μετέπειτα γενιές θα βρουν μια καλύτερη ζωή.

Για ποιον λόγο άραγε; Γιατί έβαψε κατακόκκινο με το αίμα του το σύμβολο της εθνικής ενότητας του ελληνικού λαού; Για να δει εσένα, βρε χαϊβάνι, να προκόβεις κάποτε σε μια αναγεννημένη Ελλάδα, όπου ο λαός της θα είναι νοικοκύρης κι αφέντης στον τόπο του. Και τώρα εσύ, τώρα που ήρθε η δική σου σειρά να τιμήσεις και να δικαιώσεις τους αγώνες των πατεράδων και των παππούδων σου, που είσαι; Που κρύβεσαι; Με ποιο δικαίωμα δεν σηκώνεσαι ορθός για να φωνάξεις παρών στο προσκλητήριο που σε καλεί η ιστορία, η ίδια σου η πατρίδα;

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Κι εσύ ο πιο ηλίθιος από τους ηλίθιους δεν έμαθες καν ότι στον καπιταλισμό μόνο οι λαοί, μόνο οι δουλευτάδες έχουν πατρίδα, ενώ το κεφάλαιο δεν έχειΕίσαι τόσο ηλίθιος που παρά τα ταξικά επίθετα που έμαθες να παπαγαλίζεις και τις αριστερές ιδεοληψίες σου, δεν κατόρθωσες ούτε καν να αντιληφθείς ότι έγινες χειρότερος από τους πιο αυθεντικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και της εξουσίας του. Μόνο το κεφάλαιο στον καπιταλισμό θέλει τον εργάτη, τον άνθρωπο ως απλό αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς συναίσθηση ιστορικής και προσωπικής ταυτότητας, χωρίς συνείδηση ότι έχει τις ρίζες του σ’ έναν τόπο που μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό του, για την δική του ευημερία, για την δική του θέση στην ιστορία.

Κι ο εργάτης μπορεί να αντιμετωπίσει το κεφάλαιο μόνο όταν αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ένα απλό εργαλείο, ένα απλό γρανάζι της κεφαλαιοκρατικής μηχανής, αλλά άνθρωπος με ζωτικές κοινωνικές ανάγκες που πρέπει να μετρήσουν στη ζυγαριά της επιβίωσης περισσότερο από τα κέρδη. Άνθρωπος που έχει αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή και στις χαρές της στον τόπο που γεννήθηκε και έχει τις ρίζες του.

Μόνο μαθαίνοντας να διεκδικεί την ιστορία του λαού και της πατρίδας του ενάντια σε κάθε τυραννία, παύει ο εργάτης να είναι ένα ακόμη εμπόρευμα στην αγορά και μαθαίνει έτσι να θέτει στον εαυτό του ιστορικά καθήκοντα. Αλλιώς δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ανθρώπινο υποζύγιο. Έτσι τον θέλει η ταξική του θέση στον καπιταλισμό. Αυτή την ταξική θέση που τόσο εξυμνείς γιατί τρέμεις μήπως και οι εργάτες μαζί με τον υπόλοιπο λαό ενωθούν και δοκιμάσουν το απονενοημένο: να διεκδικήσουν τον τόπο τους για τον εαυτό τους!

Ναι, είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Όμως σταμάτα πια να κρύβεσαι σαν ζαγάρι πίσω από τα ταξικά επιθέματα της αριστεράς, που μόνο το κεφάλαιο και την εξουσία του βολεύουν. Σταμάτα να δείχνεις πόσο δειλός και τιποτένιος είσαι. Γιατί όπως και να το κάνουμε από την εποχή που για πρώτη φορά ο Αββάς Κογιέρ στα 1750 μετέτρεψε την λέξη πατρίδα σε πολεμική ιαχή των ξυπόλυτων και των ξεβράκωτων καθώς εφορμούσαν στα κάστρα και τα παλάτια των τυράννων, το καθήκον της διεκδίκησης και της υπεράσπισης της πατρίδας αποτελεί ότι πιο ιερό για έναν καταπιεσμένο λαό απέναντι σε κάθε μορφή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που με αλαζονεία δηλώνει όπως κάποτε ο βασιλιάς ήλιος, l'etat c'est moi.

Κι από τότε δεν υπάρχει κανένα αυθεντικό κοινωνικό και λαϊκό κίνημα που να μην τίμησε με το παραπάνω αυτήν την ιστορική παρακαταθήκη. Δεν θα είναι ο ελληνικός λαός που θα την προδώσει, όποιον κι αν χρειαστεί να βάλει απέναντι. Κι αυτό δεν είναι απειλή, αλλά υπόσχεση.

Είναι δυνατόν ένα κράτος-μέλος να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Category : , 0

του Θανάση Λασκαράτου

Αν για την αποχώρηση ενός κράτους-μέλους από την ευρωζώνη μας λένε ότι θα πρόκειται για καταστροφή, μπορούμε να φανταστούμε τι θα μας πουν σε περίπτωση που κάποιος τολμήσει να θέσει την ερώτηση «μα προβλέπεται αποχώρηση κράτους –μέλους από την ΕΕ;».

Η προπαγάνδα των ευρωατλαντιστών υπέρ της ΕΕ έχει φθάσει σε τέτοιο βαθμό που οι πολίτες της ΕΕ όχι μόνο θεωρούν την ύπαρξη της Ένωσης σαν κάτι το φυσιολογικό ...σχεδόν μοιραίο αλλά επιπλέον έχουν την βεβαιότητα ότι καν δεν προβλέπεται ρήτρα αποχώρησης κράτους-μέλους.

Ωστόσο ρήτρα αποχώρησης υπάρχει’ πρόκειται για το άρθρο 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης , μιας συνθήκης, οι λεπτομέρειες της οποίας ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των πολιτών της ΕΕ. Οι ελίτ της Ευρώπης έχουν περιορίσει τον πολιτικό διάλογο αποκλειστικά και μόνο στις δυνατότητες αποκατάστασης του περίφημου ‘δημοκρατικού ελλείματος’ της ΕΕ και φυσικά δεν θέτουν κανένα θέμα περί του εφικτού ή μη αποδέσμευσης ενός κράτους-μέλους από την ΕΕ. Από την άλλη μεριά οι όψιμοι ευρωσκεπτικιστές δημαγωγούν λέγοντας ότι «εγώ θα παραβιάσω τις συνθήκες και θα λύσω την χώρα μου από τα δεσμά της ΕΕ». Είναι όμως έτσι;

Ιστορική αναδρομή

Συνέπεια της κατάρρευσης της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε η δημιουργία...
πολλών εθνών-κρατών στον ευρωπαϊκό χώρο και μαζί και η έννοια της αυτοδιάθεσης των λαών. Η αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών απέκτησε πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου κατά την σύνταξη της Χάρτας του ΟΗΕ (άρθρο1 παρ. 2 και 55), ενώ αναφέρεται μεταξύ άλλων και στην Δήλωση για την Χορήγηση Ανεξαρτησίας στις Αποικίες το 1960 καθώς και στα δύο Διεθνή Σύμφωνα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1966 , μετατρέποντας την αυτοδιάθεση των λαών από απλή ηθική αρχή σε δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο.

Η ίδια αρχή επαναλαμβάνεται στο προοίμιο της Σύμβαση της Βιέννης του 1969 περί του δικαίου που θα εφαρμόζεται στις συνθήκες μεταξύ κρατών. Με άλλα λόγια η αρχή της αυτοδιάθεσης είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ρήτρα εξόδου από διεθνή συνθήκη. Επομένως, το διεθνές δίκαιο καθιστά παράνομη την σύνταξη διεθνούς συνθήκης, η οποία δεν περιλαμβάνει ρήτρα εξόδου μέρους απ΄αυτήν.

Οι Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η Συνθήκη της Ρώμης του 1957 (η ιδρυτική συνθήκη ΕΟΚ) παρ’ότι δεν περιελάμβανε ρήτρα εξόδου, δεν ήταν παράνομη εφόσον οι συνθήκες συντάσσονταν βάσει των τότε κανόνων του διεθνούς δικαίου, κάτι που δεν ισχύει όμως με την Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992 (Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) , η οποία ήταν παράνομη επειδή δεν περιέλαμβανε ρήτρα αποχώρησης. Το ίδιο και η Συνθήκη του Άμστερνταμ του 1997, το ίδιο και η Συνθήκη της Νίκαιας του 2000.

Το ‘Ευρωπαικό Σύνταγμα’

Το 2004 δίνεται στην δημοσιότητα εν χορδαίς και οργάνοις το προσχέδιο ‘ευρωπαικού συντάγματος’ που επεξεργαζόταν επιτροπή «σοφών» υπό τον Giscard d’ Estaing. Το προσχέδιο ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων όχι μόνο από τον γαλλικό και ολλανδικό που το καταψήφισαν αλλά και από νομικούς – κυρίως βρετανούς και γερμανούς- οι οποίοι συνόψιζαν την κριτική τους σε ένα γεγονός: «πώς είναι δυνατόν μία συνθήκη που αφορά τόσα πολλά κράτη να παραβιάζει τόσο εξόφθαλμα το διεθνές δίκαιο από το πρώτο της άρθρο εφόσον αγνοεί την ρήτρα εξόδου;».

Το τελικό κείμενο της συνθήκης υπεγράφη το 2007 (Συνθήκη της Λισσαβόνας), περιελάμβανε ρήτρα εξόδου αλλά και την σιωπηρή συμφωνία να μην γίνεται ποτέ λόγος γι αυτό. Ακόμα και ο τίτλος που επελέγη, ‘Ευρωπαικό Σύνταγμα’, είναι παραπλανητικός. Δεν πρόκειται για ‘σύνταγμα’ αλλά για ‘διεθνή συνθήκη’ πολλών χιλιάδων σελίδων.

Έτσι, το λεγόμενο 'οικοδόμημα της ΕΕ' σήμερα λειτουργεί με βάση δύο συνθήκες που συμπεριλαμβάνουν όλα τα προηγούμενα κεκτημένα: την Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία περιλαμβάνει τις βασικές αρχές και την Συνθήκη για την λειτουργία της ΕΕ , που περιλαμβάνει όλες τις λεπτομέρειες και συντάχθηκε έτσι ώστε να μην ενδιαφέρει τον πολύ κόσμο.

Καταγγελία και αποχώρηση

Η συνθήκη της ΕΕ παρέχει, επομένως, την δυνατότητα σε ένα μέλος-κράτος να αποχωρήσει μονομερώς από την ΕΕ σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες επικαλούμενο το άρθρο 50, το οποίο επιπλέον περιγράφει και τον τρόπο:

‘Το κράτος μέλος που αποφασίζει να αποχωρήσει γνωστοποιεί την πρόθεσή του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Υπό το πρίσμα των προσανατολισμών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ένωση προβαίνει σε διαπραγματεύσεις και συνάπτει με το εν λόγω κράτος συμφωνία που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρησή του, λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο των μελλοντικών του σχέσεων με την Ένωση’.

Οι λεονταρισμοί εκ μέρους ευρωπαίων πολιτικών που υπόσχονται στους λαούς τους έξοδο από την ΕΕ «με το έτσι θέλω» είναι εξ ίσου επικίνδυνοι με τις μεγαλοστομίες των ευρωπαϊστών για δήθεν απομόνωση των χωρών τους σε περίπτωση εξόδου από την ΕΕ, επειδή και οι δύο παραβιάζουν τις συνθήκες και περιφρονούν το διεθνές δίκαιο.

Όταν κάποιος περιφρονεί το δίκαιο, περιφρονεί και την δημοκρατία.

Ο Θανάσης Λασκαράτος είναι μέλος του Ε.Πα.Μ.

Πάνο Καμμένε, εάν θέλεις να ξεσηκωθεί ο Λαός, τότε ΟΦΕΙΛΕΙΣ να τον βοηθήσεις με κάθε μέσο να Οργανωθεί!

Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη*

Ακούσαμε την ομιλία σας Πάνο Καμμένε, όπου καλέσατε σε ξεσηκωμό τον Λαό. Καλώς ως εδώ, τουλάχιστον σε γενικές γραμμές, θα πει ο ανυποψίαστος πολίτης που έχει οργιστεί με την κατάσταση εξαθλίωσης. Αλλά δυστυχώς, δεν φτάνει το κάλεσμα. Γιατί εάν έφτανε, τώρα κιόλας μερικές ώρες μετά, εφ όσον όλοι μας ξέρουμε σε τι κατάσταση απελπισίας βρίσκεται ο Λαός,  θα είχαμε την απαρχή του ξεσηκωμού. Δυστυχώς ή ευτυχώς, για να σηκωθεί όμως, και να απαιτήσει τα αυτονόητα της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης ο Λαός, θα πρέπει πρώτα να απαλλαχτεί από αυτά που τον κρατούν στην απελπισία, απραξία, αναποτελεσματικότητα και στην αναμονή. Εγώ λέω, ευτυχώς, γιατί εάν έκανε αυτό που του ζητήσατε, μπορεί να είχαμε σοβαρότατα προβλήματα.



Είμαι σίγουρος ότι κάνετε βόλτες έξω Πάνο Καμμένε. Θα ξέρετε λοιπόν, ότι ο Λαός θέλει πράγματι να κάνει τον ξεσηκωμό του. Δεν φτάνει λοιπόν, να τον καλείτε για μιά ακόμη φορά να κάνει αυτό που σκέπτεται κάθε μέρα να κάνει. Το ότι χρειάζεται ξεσηκωμός, το ξέρει πολύ καλύτερα από εσάς και από μένα, γιατί το νιώθει συνεχώς, νύχτα μέρα, στο μεδούλι του! Ο Λαός δεν θέλει απλά άλλο ένα κάλεσμα Πάνο Καμμένε. Θέλει την έμπρακτη στήριξή σας, με αυτόν, τον Λαό αρχηγό. Θέλει τρόπους, θέλει μέσα, και θέλει να ξέρει ότι υπάρχουν μπροστάρηδες. Σήμερα Πάνο Καμμένε, ζητήσατε στην ουσία να γίνει επανάσταση. Εάν το εννοείτε πραγματικά αυτό, τότε έχετε χρέος να το πάτε ένα βήμα παραπέρα. Γιατί, και συγνώμη για το λαϊκό της έκφρασης, εάν δεν είστε διατεθειμένος να κάνετε το έξτρα βήμα, τότε είναι σαν να λέτε στον Λαό μας, ότι, ότι και να γίνει, εσείς δεν φέρετε καμιά ευθύνη. Κοινώς αυτό θα ήταν σαν να του λέγατε, να βγει έξω, ανοργάνωτος να κάνει ότι καταφέρει, όπως το καταφέρει, και όταν τα πράγματα αρχίσουν να πάνε στραβά, τότε "να κόψει τον λαιμό του". Ελπίζω Πάνο Καμμένε, να μην το εννόησες έτσι.

Γιατί η αλήθεια και ο σωστός τρόπος να κάνει κανείς το κάλεσμα αυτό, έχει αλλιώς. Όποιος θέλει να ξεσηκωθεί ο Λαός, θα πρέπει να καταλάβει τα βασικά και αναγκαία για να μπορεί να γίνει αυτό με όρους Δημοκρατίας, πρωτογενούς νομιμότητας και πολύ περισσότερο να γίνει με ψυχραιμία και συγκεκριμένο πλάνο δράσης. Θα πρέπει επίσης να θεωρεί τον εαυτό του πραγματικά ως πρωτεργάτη στο κάλεσμα αυτό, μπροστάρη δηλαδή! Φαντάζομαι, ότι είστε Πατριώτης, έστω με τον δικό σας τρόπο, και δεν έχω δει σοβαρούς λόγους που με κάνουν να μην το πιστεύω αυτό. Φαντάζομαι επίσης ότι γνωρίζετε ενστικτωδώς, ότι ο κάθε Πατριώτης, για να είναι αληθινά τέτοιος, πρέπει να έχει αγάπη για την Πατρίδα και το Έθνος, άσχετα με το πως βλέπει την λύση ή μέσα από ποια οπτική γωνία την κατανοεί. Και εφ όσον έχει αυτήν την αγάπη, οφείλει να προστατεύσει τον Λαό με κάθε τρόπο από την αιματοχυσία που μπορεί να φέρει μια άτακτη εξέγερση. Και ποιός είναι ο τρόπος προστασίας από την άσκοπη αιματοχυσία; Η οργάνωση του ίδιου του Λαού.

Το άρθρο 120, πράγματι μας υποχρεώνει να αντισταθούμε και να επιστρέψουμε την χώρα στην νομιμότητα. Και μάλιστα με κάθε τρόπο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα σε άτακτη αντίσταση με κάθε τρόπο. Και αυτό, όχι γιατί για κάποιον άσχετο λόγο δεν πρέπει να γίνει, αλλά γιατί πολύ απλά, θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι η εξέγερση θα είναι προς όφελος του Λαού και της Δημοκρατίας, και όχι εμμέσως να χειροτερέψει την κατάσταση. Ξέρετε πολύ καλύτερα από εμένα, ότι άλλο που δεν θέλει το καθεστώς Κατοχικής Ευρώ-Χούντας, να χυθεί αίμα, ώστε μετά να φέρει την ανοιχτή πλέον κατοχή με ξένες δυνάμεις να καταστέλλουν ακόμα και κάθε βασικό δικαίωμα. Ας μην γινόμαστε λοιπόν, άθελά μας βοηθοί στα σχέδια καταστροφής της Πατρίδας δια της ανοιχτής βίας.

Τι μορφή πρέπει να έχει σήμερα ο αγώνας μπροστά στην απόλυτη ανομία των καθεστωτικών που έχουν καταλύσει το σύνολο του κράτους, του Συντάγματος, της Δικαιοσύνης, αλλά και τον ίδιο τον κοινοβουλευτισμό; Στην βασική του μορφή, σε αυτήν την συγκεκριμένη κατάσταση, ο αγώνας πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής ανυπακοής, της έμπρακτης αμφισβήτησης του κράτους κατοχής, με στόχο την απόλυτη αποδυνάμωσή του και καθαίρεσή του από τους θώκους της εξουσίας. Τι στόχο πρέπει να έχει ο αγώνας; Σίγουρα, δεν φτάνει η κατάρρευση της σημερινής κυβέρνησης, γιατί οι προδοτικές δεσμεύσεις, παραμένουν ως συνέχεια του κράτους, ειδικά όταν αυτή βρίσκεται μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό που χρειάζεται, για να λυθούν τα προβλήματα παράδοσης της εθνικής μας κυριαρχίας στους δανειστές και να υπάρξει έστω πραγματική διαπραγμάτευση (εμείς βέβαια θέλουμε μονομερή διαγραφή) με σίγουρο τρόπο, είναι η επανίδρυση του Κράτους ώστε οι αποφάσεις της δικτατορίας που μας κυβερνά με την οικονομική και πραγματική βία να χάσει κάθε νομιμότητα, εντός αλλά πιο σημαντικά ακόμα, εκτός της χώρας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έμπρακτη ενδυνάμωση του Λαού, με αποκορύφωμα την Συντακτική Εθνοσυνέλευση που θα ιδρύσει και θα ορίσει στην ουσία το νέο κράτος των Ελλήνων.

Τι θα πρέπει να κάνει λοιπόν αυτός που καλεί τον Λαό σε γενικό ξεσηκωμό, όπως κάνατε εσείς σήμερα;

  • Θα πρέπει όπως είπαμε, να εξασφαλίσει  στο μέτρο του δυνατού, ότι δεν θα υποφέρει ο Λαός, αλλά μόνο το καθεστώς που μας καταδυναστεύει. 
  • Θα πρέπει να κάνει δουλειά ενωτική, και όχι διασπαστική μέσα στον Λαό. Θα πρέπει να τον καλεί σε δράση δηλαδή, μέσα στο πλαίσιο του Εθνικό-Απελευθερωτικού Αγώνα, και όχι στην βάση κλαδικών ή όποιων άλλων αιτημάτων που είτε δεν ενώνουν είτε τον διχάζουν ακόμη περισσότερο. 
  • Θα πρέπει αυτός που κάνει το κάλεσμα, να καταλάβει ότι δεν φτάνουν τα καλέσματα. Χρειάζεται οργάνωση, οργάνωση, ΟΡΓΑΝΩΣΗ μέσα στον Λαό, ανάμεσα στον Λαό, χωρίς ιδιοτέλεια, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους και τις πλατείες, στα δημαρχεία, στις εφορίες, στους φούρνους και τα παντοπωλεία, όπου υπάρχει Λαός που θέλει δύναμη. Αυτό, να ξέρετε, το κάνει το Ε.Πα.Μ. ήδη.  
  • Θα πρέπει να δοθεί όχι απλά μια γενική κατεύθυνση μέσα από ένα κάλεσμα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να πάρει τα πράγματα στα χέρια του ο Λαός. ένας τρόπος υλοποίησης της πολιτικής ανυπακοής είναι η Γενική Πολιτική Απεργία. Εάν δεν το κάνει αυτό, οι αντιδράσεις του Λαού πιθανότατα να είναι άτακτες, ανοργάνωτες με αποτέλεσμα, την βαθύτερη καταστολή από την ευρω-χούντα. Υποθέτω, δεν θα το θέλατε αυτό. 
  • Θα πρέπει λοιπόν, αυτός που κάνει το κάλεσμα, να πάρει την ευθύνη για το κάλεσμά του, αλλά και την ευθύνη της σωστής διεξαγωγής του αγώνα. Πρακτικά, θα πρέπει να είναι διαθέσιμος να στηρίξει, να ενδυναμώσει τον Λαό, ώστε ο ίδιος να μπορέσει να οργανώσει τον αγώνα του πρωτογενώς. 
  • Θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να δώσει πόρους και οτιδήποτε άλλο έχει ανάγκη ο Λαός για να κάνει τον αγώνα του.
  • Θα πρέπει να κάνει το κάλεσμα, ανάμεσα στον Λαό, μέσα στα σπλάχνα του. Δεν αρκεί το κάλεσμα, μέσα από το κοινοβούλιο που έχει καταλύσει ακόμα και τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Πολιτεύματος. 
  •  Θα πρέπει να σεβαστεί τις επιλογές του Λαού, για να δείξει έμπρακτα ότι είναι πραγματικός Δημοκράτης. Εάν ο Λαός θέλει για παράδειγμα, να αποδεσμευτεί από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη,  θα πρέπει να τον αφήσει να το απαιτήσει. 
  • Τέλος, θα πρέπει να καταλάβει αυτός που κάνει το κάλεσμα, ότι ο ρόλος του σταματά, ακριβώς εκεί που έχει αρχίσει η πραγματική ανόρθωση της Πατρίδας, δια μέσου της ενδυνάμωσης του ίδιου του Λαού. Όταν αυτό επιτευχθεί, θα πρέπει να τον σεβαστεί απολύτως και να σταθεί δίπλα του πλέον, μακρυά από το καθεστώς που πρέπει εκ των πραγμάτων να πέσει, απολύτως ισότιμα, και να συμμετάσχει πλέον ως απλός πολίτης. Η κατάσταση δεν αφήνει άλλα περιθώρια. Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε, και πολύ περισσότερο οι θεσμικοί συντελεστές του κράτους που βρίσκεται στα πρόθυρα της απόλυτης κατάρρευσης, ότι η Ιστορία του σημερινού πολιτεύματος, τελείωσε εδώ. Από εδώ και πέρα, εάν θέλει να συμμετάσχει, θα πρέπει να το κάνει με τους νέους κανόνες, της αναγεννημένης Ελλάδας. 

Δεν είναι ώρα για εύκολες αναγγελίες και καλέσματα, χωρίς προετοιμασία. Την άτακτη διαμαρτυρία, την γνωρίσαμε όλοι. Δεν επιφέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα, αντίθετα, αυτό που επιφέρει, είναι η περαιτέρω αποδυνάμωση του Λαού. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, αυτήν την ύστατη στιγμή, δεν υπάρχει ούτε λόγος ούτε το περιθώριο για καλέσματα γενικά και χωρίς εμπλοκή αυτού που καλεί. Ειδικότερα, όταν αυτός που κάνει το κάλεσμα, είναι και θεσμικά τουλάχιστον, υπηρέτης του Λαού. Σαν υπηρέτης του λοιπόν, οφείλει αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς να τον ενδυναμώσει, να του δώσει τρόπο και όραμα, ώστε να μπορέσει με ψυχραιμία να αποτελέσει ο ίδιος o Λαός την λύση.

Ας ευχηθούμε, όλοι όσοι πραγματικά εννοούν ότι πρέπει να ξεσηκωθεί ο Λαός, ότι έχουν καταλάβει επιτέλους, ότι ΔΕΝ αρκούν τα καλέσματα. Στην σημερινή κατάσταση, δεν θα χαροποιούσε τίποτε άλλο περισσότερο, από το να δούμε όλοι μια ενωτική προσπάθεια οργάνωσης του Λαού, για τον Λαού, από τον Λαό, με την υποστήριξη ΌΛΩΝ όσων θέλουν να δουν πραγματικά αλλαγή και επιτέλους την αποτίναξη του ζυγού του κατακτητή από την πλάτη μας.

Κύριε Καμμένε, κάντε λοιπόν το χρέος σας, όπως ορίζει το άρθρο 120! Δεν με απασχολούν οι ιδεολογικές σας προκαταλήψεις. Δεν με απασχολεί το παρελθόν σας. Εσείς κάνατε το κάλεσμα, και εφ όσον το κάνατε, έχω υποχρέωση, μέσω του άρθρου 120 που εσείς επικαλεστήκατε, να σας ενημερώσω ότι κάνατε το πρώτο βήμα, αλλά θα χρειαστούν και τα υπόλοιπα!

Αφήστε τα της Βουλής στους υποτελείς προδότες, και ασχοληθείτε με τον Λαό, πρωτογενώς. Ενωθείτε με τα κινήματα και τις δυνάμεις που θέλουν πραγματικά να ανακτήσουμε την Ελευθερία μας, την Δημοκρατία και την Εθνική μας κυριαρχία.  Να το θυμάστε, εάν το κάνετε αυτό, ο λαός θα σας κατατάξει μαζί με τους ευεργέτες της επανάστασης που έρχεται, και όχι με όλους τους άλλους, που στάθηκαν άπραγοι, όσο η χώρα διαμελιζόταν και η Πατρίδα εξαφανιζόταν βήμα προς βήμα. 


Η ευκαιρία σας Πάνο Καμμένε να λύσετε το πρόβλημα μέσα από την Βουλή, χάθηκε. Τώρα είναι η ώρα του Λαού. Ενωθείτε λοιπόν μαζί του, και γίνετε και εσείς μέρος της αναγέννησης που έρχεται, με η χωρίς εσάς!

Εάν σας φοβίζουν όλα τα παραπάνω, το καταλαβαίνω. Αλλά λόγω και του καλέσματός σας, νομίζω και πιστεύω ότι βαθειά μέσα σας,  ότι υποψιάζεστε και γνωρίζετε πολύ καλά, το πόσο πολύ χειρότερα θα είναι τα πράγματα σε μερικούς μόνο μήνες, όταν τα νέα θανατηφόρα μέτρα θα καταβαραθρώσουν όλους τους θεσμούς, κάθε κοινωνική δικαιοσύνη, κάθε αρχή της Δημοκρατίας, κάθε δικαίωμα, κάθε ιδιοκτησία και κάθε πηγή ζωής για τον απλό Λαό. Οπότε, πιστέυω το καταλαβαίνετε και εσείς, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ή μάλλον υπάρχει, αλλά ξέρετε πολύ καλά ότι η άλλη επιλογή, είναι η απραξία, που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό της Πατρίδας.

Εσείς Πάνο Καμμένε, με ποιόν τρόπο θέλετε να γραφτείτε στην Ιστορία; Με τρόπο φωτεινό, ως υπηρέτης του Λαού που θα ανακτήσει την ελευθερία του με ή χωρίς εσάς και το κόμμα σας, ή με τους υπόλοιπους, που δεν έκαναν αυτά που απαιτεί η κοινή λογική και η Μεγαλειώδης Ιστορία του Έθνους μας; 


Να ξέρετε Πάνο Καμμένε, ότι οι πρώτες σελίδες της Ιστορίας της Νέας Ελλάδα που έρχεται, έχουν αρχίσει ήδη να γράφονται. Έτσι λοιπόν, δεν έχετε και πολύ χρόνο να αποφασίσετε εάν θα πάρετε στα σοβαρά το άρθρο 120, ή απλά θα το αναφέρετε χωρίς να βάζετε πίσω  από το κάλεσμα την πλήρη ευθύνη που απαιτεί η κρισιμότητα των καταστάσεων.

*Ο Σ. Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου

ΒΙΝΤΕΟ: Η συγκλονιτική τοποθέτηση του Δ. Καζάκη στην εκδήλωση που διοργάνωσε το ΔΗΚΚΙ, 18 Νοεμβρίου 2013

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013 Category : , , , 0

Ο Γενικός Γραμματέας του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης, τοποθετείται με μια συγκλονιστική ομιλία στην Εκδήλωση-συζήτηση, στη μνήμη του γραμματέα του πολιτικού συμβουλίου του ΔΗΚΚΙ Νίκου Μπουζάνη, με θέμα «Η πορεία της ΕΕ και το Ελληνικό Πείραμα», την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013.




Δείτε την συγκλονιστική του τοποθέτηση εδώ:





Κώστας Βάρναλης: ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

Σαν σήμερα, πριν 39 χρόνια στις 16 Δεκεμβρίου 1974, πέθανε σε ηλικία 90 ετών ο ποιητής της εργατιάς Κώστας Βάρναλης.

Ο Μενέλαος Λουντέμης είχε πει κάποτε: «Η ποίηση του Βάρναλη δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε από την αρχή μπαρούτι».

Αυτός ήταν ο Κώστας Βάρναλης, μαχητικός, με ευρύτατη μόρφωση, με ήθος και θάρρος, έτοιμος να βάλει μπουρλότο με τις σπίθες που έβγαζε η πένα του. 


Ως ένας γνήσιος και ανεπανάληπτος εργάτης της ελληνικής γλώσσας ο Κώστας Βάρναλης διατηρώντας ακέραια την ανθρώπινή του εγρήγορση μέχρι τα βαθιά γεράματα, δίκαια εισέπραξε την απέραντη αγάπη του ελληνικού λαού καταλαμβάνοντας μια από τις πρώτες θέσεις στο Πάνθεον των Ελλήνων δημιουργών και των αγωνιστών της δικαιοσύνης.

«Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ’ εφκές και παρακάλια» 
«Κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς,
χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.»

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!


το video είναι από το "zografou.net"

Ευρώ ή δραχμή;

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013 Category : , 0

του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της κυβέρνησης να πείσει ότι τα δύσκολα ξεπεράστηκαν και μπροστά μας ανοίγεται η λεωφόρος της «ανάπτυξης», η πραγματικότητα πείθει ολοένα και περισσότερους, ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά και θα πρέπει να βρεθούν καινούργιοι τρόποι αντιμετώπισης της κατάστασης.

Έτσι, με τη συνεπικουρία δημοσκοπικών ευρημάτων, αλλά και του εσωτερικού διχασμού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε σχέση με την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, επανήλθε στο προσκήνιο η συζήτηση περί ευρώ, ή «δραχμής».

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να παρατηρήσουμε, είναι ότι η συζήτηση επανήλθε με έναν παραπειστικό τρόπο. Δηλαδή, κατά πόσο είναι εφικτή μια πορεία ανάκαμψης της χώρας μέσω της επιστροφής στη παλιά δραχμή, με το επιχείρημα της δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος και με αυτόν τον τρόπο ανάκτησης της περιβόητης «ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας της χώρας. Ο τρόπος όμως που παρουσιάζεται το θέμα, δίνει την ευκαιρία στους υπερασπιστές του ευρώ, να αντιτείνουν και μάλιστα με αρκετά πειστικό τρόπο, για τους μη ειδικούς και γνωρίζοντες, ότι με το εξωτερικό χρέος της χώρας σε τόσο υψηλά επίπεδα και με την οριστική....
απομάκρυνση της χώρας από τις αγορές, η υποτίμηση θα είναι τόσο μεγάλη και ο πληθωρισμός καλπάζων, έτσι που η επιστροφή στη «δραχμή» θα αποδειχθεί μια καταστροφική περιπέτεια. Στην πραγματικότητα τίποτε από αυτά δεν μπορεί να συμβεί, αν η μετάβαση σε Εθνικό νόμισμα γίνει με επιλογή μας και με βάση ολοκληρωμένο σχέδιο, που υπάρχει και σύντομα θα ανακοινωθεί, αλλά οι «αστικοί» μύθοι καλά κρατούν ελέω διατεταγμένης δημοσιογραφίας και πληρωμένης καθηγητικής αυθεντίας, ενώ δεν λείπει η προχειρότητα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, από αυτούς που μεθοδικά επιλέγονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν την υπόθεση «δραχμή».

Το δίλημμα όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τίθεται έτσι. Βεβαίως τα τελευταία χρόνια, ο διάλογος κυρίως μέσω των ΜΜΕ διεξάγεται με «τσιτάτα» και με απλοϊκές ερωτήσεις και ακόμα πιο απλοϊκές απαντήσεις, που μένουν στα επιφαινόμενα και ποτέ δεν εμβαθύνουν στην ουσία των πραγμάτων. Η προσπάθεια, λοιπόν, ανάπτυξης μιας ουσιαστικής σε βάθος συζήτησης και ανάδειξης όλων των πλευρών ενός τέτοιου κορυφαίου ζητήματος και μάλιστα με την σωστή τους σειρά, αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα κάτω από αυτές τις συνθήκες πλήρους σύγχυσης.

Το νόμισμα ως μέσο ελέγχου και επιβολής εξουσιαστικών δομών.

Το νόμισμα, θεωρείται -και εν πολλοίς είναι- ένα εργαλείο διευκόλυνσης των πάσης φύσεως οικονομικών συναλλαγών. Όμως, εξ αιτίας ακριβώς της χρήσης του ως εργαλείου εξυπηρέτησης του οικονομικού γίγνεσθαι, διαμορφώνει σχέσεις, εξαρτήσεις, ισορροπίες και ανισορροπίες, άρα δημιουργεί συσχετισμούς δύναμης, συνεπώς όρους και δομές εξουσίας.

Είναι προφανές, ότι αυτός που καρπούται τα οφέλη από την κυκλοφορία του χρήματος είναι αυτός που το κατέχει. Δηλαδή, ο εκδότης του νομίσματος και διακινητής του. Όλοι οι υπόλοιποι, που το χρησιμοποιούν για τις συναλλαγές τους, επωφελούνται, ή ζημιώνονται, ανάλογα με τους όρους διακίνησης και κυκλοφορίας του νομίσματος, που επιβάλει κάθε φορά ο κάτοχός του και οι οποίοι σε καμιά περίπτωση δεν είναι δυνατό να αντιστρατεύονται τα δικά του συμφέροντα.

Με τον τρόπο αυτόν το χρήμα, άρα και αυτός που εκδίδει το νόμισμα και το θέτει στην κυκλοφορία με τους όρους που τον εξυπηρετούν, παρεμβαίνει αποφασιστικά στον τρόπο που διαμορφώνονται οι οικονομικές σχέσεις, δημιουργεί ευνοϊκούς για τον ίδιον συσχετισμούς δύναμης, αναγνωρίζεται σταδιακά ως μοναδικός διαμορφωτής της κοινωνικής και πολιτικής  διαδικασίας και εξέλιξης, καθιστάμενος η ουσιαστική πηγή εξουσίας. Όλα και όλοι υποτάσσονται στη δική του βούληση, αφού αυτός μπορεί να ελέγχει τα πάντα.

Το χρήμα λοιπόν με τη μορφή του εκδιδόμενου νομίσματος καθίσταται εργαλείο ελέγχου και επιβολής, άρα σημαντικό μέσον κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας.

Γνωστά και αυτονόητα όλα αυτά θα πει κάποιος, ενδεχομένως όχι για όλους. Παρ’ όλα αυτά, τι σχέση μπορεί να έχουν με το ερώτημα ευρώ, ή δραχμή;

Ιδιωτικό νόμισμα και Δημοκρατία είναι ασύμβατες έννοιες.

Έχει σχέση γιατί ακριβώς πριν τεθεί το ερώτημα τι είδους νόμισμα πρέπει να έχουμε, οφείλουμε να απαντήσουμε στο πρώτο και κυρίαρχο ζήτημα του ελέγχου και της εξουσίας. Ποιος τελικά κάνει κουμάντο σε μια κοινωνία, ποιος κρατάει τα κλειδιά μιας ολόκληρης χώρας;

Η ανθρωπότητα μέσα από σκληρές δοκιμασίες αιώνων και αιματηρών συγκρούσεων πολλές φορές, απεφάνθη οριστικά ήδη εδώ και διακόσια περίπου χρόνια. Οι λαοί πρέπει να κάνουν κουμάντο. Αυτοί πρέπει να αποφασίζουν σύμφωνα με το συλλογικό τους συμφέρον.

Έτσι διατυπώθηκαν τα πρώτα δημοκρατικά συντάγματα που όριζαν ως υπέρτατο αγαθό τη Λαϊκή Κυριαρχία και ότι η εξουσία ασκείται από τον ίδιο το λαό μιας χώρας μέσω των δημοκρατικών θεσμών αντιπροσώπευσης (κοινοβουλευτισμός) και προς όφελός του.

Όσο ατελής κι αν αποδεικνύεται ο κοινοβουλευτισμός στην εμπέδωση της Δημοκρατίας σε μια χώρα, η Λαϊκή Κυριαρχία μπορεί να λειτουργεί αρκετά αποτελεσματικά στο βαθμό που η κοινωνική πλειοψηφία διαθέτει τα εργαλεία προς τούτο.

Αν οι λαϊκοί αγώνες συνεχίστηκαν έκτοτε, ήταν για εμβάθυνση της δημοκρατίας και για την επικράτηση της οικονομικής δημοκρατίας που θα έδινε ουσιαστικό περιεχόμενο στη λαϊκή κυριαρχία και την πολιτική έκφραση της Δημοκρατίας με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.

Εάν λοιπόν ισχύουν τα προηγούμενα περί του νομίσματος και των σχέσεων εξουσίας που διαμορφώνει, τότε η κοινωνία μιας χώρας μπορεί να είναι δημοκρατική και να εξελίσσεται ως τέτοια, στο βαθμό που ελέγχει τις οικονομικές της συναλλαγές, είτε αυτές αφορούν στο εσωτερικό της, είτε σε σχέση με άλλες χώρες, δηλαδή, στο βαθμό που μπορεί να ελέγχει το νόμισμα και την κυκλοφορία του.

Αν, λοιπόν, το νόμισμα ελέγχεται απ’ ευθείας από το λαό μέσω των θεσμικών του οργάνων έκφρασης της κυριαρχίας του, δηλαδή του κράτους και των μηχανισμών του, τότε η Δημοκρατία πραγματώνεται και εμβαθύνεται ανάλογα με τις ανάγκες και το βαθμό ωρίμανσης της ίδιας της κοινωνίας.

Βεβαίως το νόμισμα δεν αποτελεί, σε καμιά περίπτωση, από μόνο του ικανή συνθήκη της δημοκρατικής λειτουργίας μιας κοινωνίας, ή μιας χώρας, αλλά οπωσδήποτε είναι αναγκαίααπαίτηση, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει στοιχειωδώς δημοκρατία.

Αν αντίθετα το νόμισμα και η κυκλοφορία του ελέγχεται από άλλα κέντρα, όπως π.χ. από μια μικρή ολιγαρχική ομάδα, άρα είναι ιδιωτικό, τότε η δημοκρατία σταδιακά καταλύεται, αφού η λαϊκή κυριαρχία ατονεί, η εξουσία περνάει σταδιακά, μέσω των συσχετισμών που διαμορφώνονται, στα χέρια αυτής της ολιγαρχικής ομάδας και το κράτος από οργανωμένη έκφραση της κοινωνικής πλειοψηφίας μετατρέπεται σε όργανο επιβουλής και επιβολής των συμφερόντων αυτής της ολιγαρχίας. Οι δημοκρατικοί θεσμοί π.χ. το κοινοβούλιο, ακόμα και η δικαστική εξουσία,  μετατρέπονται με τη σειρά τους σε εργαλεία και μηχανισμούς εξυπηρέτησης των συμφερόντων αυτής της μικρής ομάδας, αν δεν καταλυθούν πλήρως.

Ευρώ και Εθνική Ανεξαρτησία είναι ασύμβατες έννοιες.

Αν αυτό μπορεί να συμβαίνει στο εσωτερικό μιας χώρας με μια μικρή ολιγαρχική ελίτ να εξουσιάζει μέσω του προνομίου της να εκδίδει και να ελέγχει το νόμισμα και την κυκλοφορία του, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι μπορεί να συμβαίνει, όταν το νόμισμα και όλες οι οικονομικές συναλλαγές ελέγχονται από εντελώς ξένα ιδιωτικά κέντρα. Δηλαδή, όταν μια χώρα έχει, έστω οικιοθελώς, παραδώσει το προνόμιο της έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματός της σε ξένες δυνάμεις, οι οποίες έτσι καθίστανται κυριαρχικές και η χώρα τίθεται υπό αυστηρή κηδεμονία.

Όλες της οι λειτουργίες δεν μπορούν παρά να ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα αυτών των ξένων δυνάμεων, οι οποίες μέσω της νομισματικής κυκλοφορίας καθιστούν τη χώρα όμηρο στις δικές τους βουλήσεις και το λαό της υποτελή και παρία.

Αυτό συνέβη με την περίπτωση του ευρώ. Η Ελλάδα (και όχι μόνο), απεμπολώντας τη νομισματική της κυριαρχία στους μηχανισμούς της ευρωζώνης, αναγκάστηκε προκειμένου να καλύπτει τις ανάγκες χρηματοδότησής της σε υπερδανεισμό. Έτσι με πρόσχημα το μεγάλο εξωτερικό χρέος, που συσσωρεύτηκε με εργαλείο το νόμισμα (ευρώ), μετατράπηκε σε εσωτερική αποικία χρέους της ευρωένωσης, με την πρώτη ευκαιρία που παρουσιάστηκε.

Να γιατί λοιπόν το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, όπως τίθεται, είναι επί της ουσίας ψευτοδίλημμα. Γιατί δεν έχει νόημα αυτό καθ’ αυτό πως θα ονομάζεται, ή η ισοτιμία του με άλλα νομίσματα,αλλά ποιος το ελέγχει.

Το ευρώ έτσι κι αλλιώς ελέγχεται από τρίτους, οι οποίοι από «εταίροι» μετατράπηκαν σε δανειστές μας και εν τέλει επικυρίαρχοί μας. Η δραχμή ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα μπορείνα μας επιβληθεί από τους ίδιους επικυρίαρχους, προκειμένου να ολοκληρωθεί η ρευστοποίηση της χώρας που ξεκίνησε με τις πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης, με μια βίαιη εξωτερική υποτίμηση, θα έλθει να ολοκληρώσει την καταστροφή.

Συνεπώς είτε με δραχμή, είτε με ευρώ το ζήτημα είναι ποιος ασκεί τον έλεγχο.

Ιδιωτικό υπερεθνικό νόμισμα, ή Εθνικό Κρατικό;

Έτσι το πραγματικό ερώτημα είναι: ξένο (ή εγχώριο) ιδιωτικό νόμισμα, ανεξάρτητα από το πώς αυτό θα ονομάζεται, ή Εθνικό Κρατικό νόμισμα, πάλι ανεξάρτητα από το πώς αυτό θα ονομαστεί.

Το Εθνικό Κρατικό νόμισμα διαφοροποιείται από άλλους τύπους νομισμάτων, αφού αυτό εκδίδεται, ελέγχεται και διακινείται από την ίδια την πλειοψηφία της κοινωνίας μέσα από τις κρατικές δομές μιας χώρας, άρα αυτό διευκολύνει την ανάπτυξη συσχετισμών τέτοιων προς όφελος των δημοκρατικών θεσμών, της εμβάθυνσής τους, της οικονομικής αυτοτέλειας και εν τέλει της ευημερίας μιας κοινωνίας, μέσω μιας ολοένα και πιο δίκαιης κατανομής του παραγόμενου πλούτου.

Στην Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε Εθνικό Κρατικό νόμισμα. Την περίοδο της δραχμής, το νόμισμα ήταν επί της ουσίας ιδιωτικό, με περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασης του κράτους ως εκφραστή των κοινωνικών συμφερόντων.

Με το ευρώ πραγματοποιήθηκε, απλά, μεταβίβαση της «ιδιοκτησίας» του νομίσματος. Δηλαδή, του δικαιώματος έκδοσής του και ελέγχου της κυκλοφορίας του. Έτσι, από ένα σύστημα που απαρτίζονταν από την εγχώρια ολιγαρχία και κάποιους ξένους τραπεζικούς κολοσσούς, με μικρή, αλλά υπαρκτή όμως, συμμετοχή του κράτους, η νομισματική «ιδιοκτησία» και κατ’ ακολουθία η νομισματική κυριαρχία μεταβιβάστηκε σε άλλα υπερεθνικά κέντρα. Τα υπερεθνικά αυτά κέντρα αναφέρονται απ’ ευθείας στις μεγάλες χρηματαγορές και εκφράζονται από τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, όπως είναι η ΕΚΤ, χωρίς τη παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης από τη πλευρά του ελληνικού κράτους.

Το γιατί η εγχώρια ολιγαρχία και το εξαρτώμενο από αυτήν πολιτικό προσωπικό συνηγόρησε σε αυτή τη μεταβίβαση του κορυφαίου δικαιώματος έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματος, έχει να κάνει με τον παρασιτικό της χαρακτήρα και την πάγια πρόσδεσή της σε υπερεθνικά συμφέροντα, από όπου ανέκαθεν αντλούσε την ισχύ της. Έτσι έκρινε ότι, έστω και αποστερημένη του προνομίου έκδοσης του νομίσματος, θα μπορούσε να διατηρήσει αλώβητα τα υπόλοιπα προνόμιά της, ενώ, αντίθετα, αποκομμένη από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι θα αναγκάζονταν να παραμεριστεί από τις λαϊκές δυνάμεις οι οποίες και θα εύρισκαν την ευκαιρία να αναπτύξουν δυναμική ανάληψης της εξουσίας. Γι’ αυτό όταν μας μιλούν ότι αν θα φύγουμε από το ευρώ θα απομονωθούμε, αυτό ακριβώς εννοούν. Ότι θα απομονωθούν οι ίδιοι και θα χάσουν κάθε προνόμιο, κάθε έρεισμα και δυνατότητα άσκησης εξουσίας.  

Στην περίπτωσή λοιπόν του ευρώ έχουμε διπλό πρόβλημα. Πρώτα γιατί το νόμισμα κατέχεται από μια ολιγαρχία που λειτουργεί προς όφελός της, μακριά από τα πραγματικά συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Απομυζά έτσι, με εργαλείο το νόμισμα και το χρέος που αυτό δημιουργεί, τον παραγόμενο πλούτο στη χώρα. Δεύτερον, γιατί αυτή η ολιγαρχία είναι υπερεθνική και βρίσκεται πολύ μακριά από την εμβέλεια των όποιων δυνατοτήτων μπορεί να αναπτυχθούν στο εσωτερικό της χώρας για τη δημιουργία ευνοϊκών συσχετισμών δύναμης επηρεασμού των όποιων αποφάσεων προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Οι κυβερνήσεις μετατρέπονται σε τοποτηρητές των ξένων ολιγαρχών και η πολιτική επιβίωσή τους εξαρτάται άμεσα από αυτούς και από το κατά πόσο ικανοποιητικά εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και καθίστανται εντελώς αναλώσιμες σε σχέση με αυτά. Οι όποιες λαϊκές αντιδράσεις αντιμετωπίζονται με πρωτόγνωρη καταστολή.

Η επιλογή -όσο μπορεί να υπάρχει ακόμα- είναι η σωτηρία μέσω της ανάκτησης της Εθνικής Ανεξαρτησίας, ή η καταστροφή και ο ανδραποδισμός.

Να γιατί με το υπάρχον καθεστώς του ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή δυνατότητα ουσιαστικής διαπραγμάτευσης και η κατάσταση θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Αφού στρατηγική επιλογή των επικυρίαρχων, είναι η απόλυτη πολιτική και οικονομική ηγεμονία. Μια ηγεμονία που υλοποιείται με χειρουργική ακρίβεια, μέσω της εσωτερικής υποτίμησης και της τιμαριοποίησης της χώρας σε ειδικές οικονομικές ζώνες, που σταδιακά επιβάλλονται. Έτσι επιδιώκουν την κυριότητα, τη νομή και την κατοχή σε ένα χώρο, που υπήρχε κάποτε ως,  έστω ημιανεξάρτητη, χώρα.  

Να γιατί, επίσης, ο ταξικός αγώνας από τις εργαζόμενες τάξεις για την ανάκτηση του ελέγχου των παραγωγικών δομών της οικονομίας, προσλαμβάνει, στην περίπτωσή μας, χαρακτήρα εθνικό και απελευθερωτικό. Γιατί αν δεν αποκατασταθεί πρώτα η Εθνική Ανεξαρτησία με πρώτο βήμα την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, δεν μπορούμε να μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση, για εργατικά δικαιώματα, ούτε καν για αυτονόητες δημοκρατικές ελευθερίες, πολύ περισσότερο για κοινωνική αλλαγή και απελευθέρωση. Αντίθετα θα διολισθαίνουμε ολοένα και πιο πολύ σε μια απρόσωπη και απόμακρη τόσο, ώστε η δυνατότητα απόκρουσης και ανατροπής της να είναι αδύνατη, δικτατορία. Και αυτή η δικτατορία επιβάλλεται σταδιακά με όρους πραγματικής ξένης κατοχής

Να γιατί το ευρώ προσπαθεί να επιβληθεί μέσω της ασύστολης προπαγάνδας των καθεστωτικών ΜΜΕ, της παραπλάνησης, της σύγχυσης, των εκβιαστικών διλημμάτων, του εκφοβισμού και της τρομοκρατίας μέσα από την απροκάλυπτη καταστολή.

Να γιατί τα φληναφήματα περί υποτίμησης και ξέφρενου πληθωρισμού, δεν μπορούν να αποτελέσουν επιχειρήματα παραμονής μας στο ευρώ ακόμα κι αν μπορούσαν να ισχύουν, γιατί τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την καταστροφή που συμβαίνει τώρα.

Γι’ αυτό πραγματικό δίλημμα δεν υπάρχει. Η επιλογή για κάθε Έλληνα πολίτη, δημοκράτη και πατριώτη, είτε είναι δεξιός, είτε αριστερός είναι μια και μοναδικήΕθνικό Κρατικό νόμισμα με ταυτόχρονη άρνηση αναγνώρισης του χρέους και δια παντός παύση αποπληρωμής του, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Μόνον έτσι η χώρα θα απελευθερωθεί από την ξένη εξάρτηση και την κατοχή από ξένους επίβουλους καταχτητές, τις εγχώριες παρασιτικές ελίτ και τους διψασμένους για χρήμα και εξουσία πολιτικούς τους εκφραστές.

Μόνον έτσι η κοινωνία θα ανασάνει και εγκαθιδρύοντας πραγματική Δημοκρατία μέσω νέαςΣυντακτικής Εθνοσυνέλευσης θα μπορέσει να ορθοποδήσει.

Μόνον έτσι θα αποκατασταθεί η κοινωνική δικαιοσύνη και θα ανοίξει ο δρόμος για την προκοπή και την ευημερία.

Μόνον έτσι θα εκπληρωθεί, παράλληλα, το διεθνιστικό καθήκον του εργαζόμενου λαού, μπαίνοντας στη πρωτοπορία έμπρακτης αμφισβήτησης του κεφαλαιοκρατικού τέρατος, καταφέρνοντας συντριπτικά πλήγματα στους μηχανισμούς ολοκλήρωσης και αναπαραγωγής του. Μόνον έτσι, τελικά, θα δημιουργηθούν, αργά αλλά σταθερά, προοπτικές πραγμάτωσης ενός υψηλότερου σταδίου πολιτισμού και μιας ανώτερης κοινωνικής οργάνωσης που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της εκμετάλλευσής του.

*Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι αρχιτέκτονας, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.