Home > Ιανουαρίου 2014

Ιανουαρίου 2014

Κυβερνητικόν Ανακοινωθέν δια την επιχείρησην εξάρθρωσης της τρομοκρατίας

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014 Category : , 0



Οι υπήκοοι της επαρχείας Ελλάδος, πρέπει και πάλιν να χαίρονται εκστατικώς δια την νέαν πρωτοβουλίαν της Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας! Από σήμερον, θέτει τέρμα εις την ανωμαλίαν και την βίαν, με την μόνιμην εφαρμογήν μέτρων ενάντια στα κρούσματα ανάγωγης συμπεριφοράς έμπροσθεν των ικανοτάτων ηγετών της επαρχείας, των ευεργετών μας είς την Ευρωπαϊκήν Ένωσην και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Αι ανάγωγαι συμπεριφοραί εκ μικρού μέρους των υπηκόων της επαρχείας, συμπεριλαμβάνουν την χυδαίαν πράξην αμφισβητήσεως της απολύτου εξουσίας των δανειστών και της Ε.Ε. εις την επαρχείαν μας και ως εκ τούτου και είς τους πολίτας που κατοικούν εις αυτήν.  Επιπροσθέτως, υπήρξαν κάποια κρούσματα μη συμμορφώσεως με τας εντολάς των σοφών μας κυβερνητών, ειδικότερα στας φορολογικάς υποχρεώσεις των υπηκόων, αι οποίαι είναι υποχρεωτικαί δια τους πάντας, με οιοδήποτε κόστος και άνευ εξαιρέσεων. Τέλος, η Κυβέρνησις Εθνικής Σωτηρίας, έλαβεν προσφάτως και κάποιας καταγγελίας εκ των συνεργατών της, αι οποίαι αναδεικνύουν κρούσματα γενικότερης και απολύτως υβριστικής αντιπάθειας προς τους εντιμότατους δανειστάς και σωτήρων της επαρχείας ημών. 


Το εθνικόν συμφέρον, απατεί εκ μέρους της Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, την εκδήλωσιν πρωτοβουλίας, δια να ανατρέψει τας καταστροφικάς συνέπειας εκ της παρατάσεως της παρούσης ανωμάλου καταστάσεως. Επιθυμεί επίσης, να αποκαταστήση την πειθαρχεία είς το παραστρατημένον εκείνο μέρος του Λαού, διότι έχει σοβαρώς διασαλευθεί. Καθ' ολόκληρην την διάρκειαν των τελευταίων τριών ετών κατά την οποίαν η Κυβέρνησις Εθνικής Σωτηρίας έσωνεν την χώραν και τον Λαόν της, αι ομάδαι αυταί, δεν απέβλεπαν παρά εις την ανατροπήν του κοινωνικού και πολιτειακού καθεστώτος, δια μέσω ύπουλων μεθόδων, ψευδο-πατριωτικών και δήθεν Δημοκρατικών ενστίκτων. 


Οι σοβαροί και καθ' όλα συνετοί όμως υπήκοοι της επαρχείας , γνωρίζουν όμως, ότι ο Πατριωτισμός και η Δημοκρατία εδρεύει πάντα και μόνον εις την κορυφήν, οίτοι εις τους ηγέτας οι οποίοι ηγούνται της Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας η οποία αποτελεί το μέτρον και τον κανόναν και διασφαλίζει και ορίζει αποκλειστικώς την αυθεντικότηταν τοιούτων ιδεών. 

Δια να αποφύγει την άσκοπον αιματοχυσίαν, η Κυβέρνησις Εθνικής Σωτηρίας, ηναγκάσθην να εφαρμόση  τας παρακάτω ενέργειας, ώστε να μην διακινδυνεύσει την μονιμοποίησην τοιούτων καταστάσεων.

Πρώτον: Αρχομένης από την σήμερον, το καθεστώς θα αποστέλνει τας δυνάμεις καταστολής, τάξης και ασφάλειας, εις τας οικίας διαφόρων υπηκόων, δια να διεξαχθούν αι απαιτηταί έρευναι, δια την αναζήτησην των αναρχικών στοιχείων.   

Δεύτερον: Η Κυβέρνησις Εθνικής Σωτηρίας, απεφάσισεν την ποινηκοποίησην κάθε πατριωτικού λόγου, αναφορές εις την Δημοκρατίαν εφ όσον οι υπήκοοι της επαρχείας, γνωρίζουν πλέον ότι δεν δύναται να υπάρξει καμία άλλη αυθεντική πηγή τοιούτων αξιών, εκτός του ευγενούς και ικανότατου καθεστώτος και των στελεχών του.

Τρίτον: Αι ενέργειαι, πράξεις και λόγοι, που κρίνονται ως κατακριτέοι από την Κυβέρνησην Εθνικής Σωτηρίας  ή εκ των εταίρων-δανειστών της επαρχείας μας, θα αντιμετωπίζονται πλέον με πολύ περισσοτέραν αυτηρότηταν από ταις δυνάμεις καταστολής, τάξης και ασφαλείας, αλλά και από την δικαιοσύνην, δι όσας περιπτώσεις καταστεί δυνατόν να φθάσουν εις αυτήν.

Παρακαλούνται οι υπήκοοι της επαρχείας να δέχονται τας δυνάμεις καταστολής, τάξης και ασφαλείας, εις τας οικίας των, με ανιδιοτελήν φιλοξενίαν και απέραντον εμπιστοσύνην είς στας ευγενεστάτας προθέσεις των, που είναι η διασφάλησις της ειρήνης και η πάταξις της τρομοκρατίας.

Παρακαλούνται οι υπήκοοι της επαρχείας, να υπακούουν πάντα - ει δυνατόν τυφλώς - είς τα καλέσματα των δυνάμεων καταστολής, τάξεως και ασφαλείας, για ειρηνικήν διάλυσην και να διαλύονται ησύχως.

Η Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας θέλει να εκφράσει δημοσίως τις ευχαριστίες της, δια την συνεχήν και αμέριστον υποστήριξή των:

Ευχαριστεί πρωτίστως και θερμοτάτως, τους φίλτατους εταίρους της εις την Ευρώπην, που με τόσην μεγάλην στοργήν έχουν σκύψει ανιδιοτελώς πάνω στα προβλήματα που γεύθηκε η χώρα μας το τελευταίον διάστημα.

Ευχαριστεί την συγκυβέρνησην, οίτοι τα κόμματα της Νέας Δικτατορίας, το Πανελλήνιον Σοσιαληστρικόν Κίνημα και την Δημοκρατικότατην Αριστεράν.

Ιδιαιτέρως ευχαριστεί την αντιπολίτευσην, οίτοι τον αξιαγάπητον Συνασπισμόν του Ριζοσπαστικού Αντιπερισπασμού δια την συνεχήν συμφωνία του με τας θέσεις της Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, αλλά και το Κομμουνιστικόν Κόμμα (ανθ)Ελλήνων δια την απολύτως αναγκαία και κρίσιμην υπηρεσίαν που διετέλεσαν, όσον η Κυβέρνησις επιτελούσε το θεάρεστον έργον της ανόρθωσης.

Ευχαριστεί επίσης ιδιαιτέρως την Χρυσήν Αυγήν, τας μυστικάς υπηρεσίας, τους δημοσιογράφους, τους διάφορους νέους συνεργάτες εντός και εκτός της επαρχείας και λοιπά όργανα του Κράτους, που δια των προσφάτων παρουσιάσεων εις τον Διαδίκτυον, των θυσιών των και τας λοιπάς τις υπηρεσίας προς την Πατρίδα και την Κυβέρνησιν, αποτελεί πάντα επίσης έναν βασικόν πυλώνα αντιπερισπασμού, του γλοιώδους και αχρήστου εκείνου μέρους του Λαού - αριστερών και δεξιών- που σε άλλην περίπτωσιν θα ήτο εις θέση να μετατρέψουν την τάξιν και ασφάλειαν που παρέχει η Κυβέρνησις προς τον υπόλοιπον λαόν, εις το χάος και την καταστροφήν.

ΖΗΤΩ η Ευρωπαϊκή Ένωσις!
ΖΗΤΩ Δανειακή Σύμβασις και το Μνημόνιον!
ΖΗΤΩ η Κυβέρνησις Εθνικής Σωτηρίας!
ΖΗΤΩ αι νέαι δράσεις κατά της τρομοκρατίας!

.
.
.
.
.
.
.
Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης
(Παράκληση: Συγχωρέστε τα λάθη μου στην "καθαρεύουσα", μιά και δεν είμαι καθόλου γνώστης της)

Τέλος εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν την εποχή του.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014 Category : , 0

του Σ. Κατσούλη

Ότι και να πει κανείς θα είναι λίγο, μπροστά στην απόλυτη ξεφτίλα που επέδειξε και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ. Να πει ότι οι μάσκες έπεσαν; Μα εδώ πρόκειται για ολόκληρο καρναβάλι! Να πει ότι έκανε την κωλοτούμπα του πριν καν βγεί κυβέρνηση; Μα εδώ μιλάμε για ένα σάλτο μορτάλε άνευ προηγουμένου! Το πρωί της Τρίτης 21 Ιανουαρίου, ο Γιώργος Σταθάκης, ανακοίνωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό "Κόκκινο", ότι "η ευτυχία περνά από το ευρώ", και ότι μόνο το 5% του χρέους, είναι επαχθές. Μάλιστα, είπε ότι το υπόλοιπο, δηλαδή το 95%, θα πρέπει να αποπληρωθεί.

Άσχετα με το γεγονός ότι ο κ. Σταθάκης δεν μας εξήγησε ποιο ακριβώς είναι αυτό το 5%, και γιατί είναι απεχθές και γιατί η τόση αγάπη του στο Ευρώ, ας δούμε μερικά στοιχεία για το χρέος.: Το δημόσιο χρέος, χωρίς να υπολογίσει κανείς και όλα αυτά που χρωστά το κράτος με την εμπλοκή του στις τράπεζες και τα υπόλοιπα κόλπα, εκτιμάται ότι έκλεισε στα 320 και κάτι δις. Εάν προσθέσουμε όλα τα υπόλοιπα χρέη για τα οποία τελικός οφειλέτης είναι το κράτος, αυτό φτάνει στα 700+ δις. Επίσης, το χρέος συνεχώς αυξάνεται, γιατί υπάρχουν και άλλα χρέη και ελλείμματα που θα εμφανιστούν μέσα στο 2014, όπως τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του δημοσίου που είναι γύρω στα 40 δις και το έλλειμμα που επιβαρύνεται από τα 19 και κάτι δις για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ανέρχεται συνολικά στα 23 δις. Και όλα αυτά, μέσα σε ένα πλήρως αδιαφανές περιβάλλον, όπου το να ψάξει κανείς να βρει ακριβώς τι χρωστά το κράτος είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι σχεδόν αδύνατον χωρίς έναν εξονυχιστικό έλεγχο όλων των εμπλεκομένων ατόμων, είτε φυσικών, είτε νομικών - κάτι που δεν έχει γίνει βέβαια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του αντιπροσώπου του βέβαια, δεν βλέπει την ανάγκη για κάτι τέτοιο, γιατί όπως μας είπε, ξέρει ήδη τι πρέπει να γίνει.


Αλλά τι σημαίνει ένα χρέος το οποίο έχει τέτοιο μέγεθος; Σημαίνει ότι ακόμα και να ξεπουλήσουμε κάθε βράχο, νησί, βουνό, ρυάκι, ποταμός ή παραλία, κάθε σπίτι, χωράφι, εταιρία ή ιδιοκτησία, ιδιωτική η δημόσια και οτιδήποτε άλλο υπάρχει στην επικράτεια της Ελλάδας, και πάλι δεν ξεπληρώνεται το χρέος. Ή, και πιο σημαντικά, ακόμα και στην περίπτωση που θα πληρωθεί, πολύ απλά δεν θα υπάρχει πλέον η ίδια μας η Πατρίδα, γιατί θα την έχουμε ξεπουλήσει! Και φυσικά, ο κ. Σταθάκης δεν βλέπει ούτε κατά διάνοια κάτι το προβληματικό σε κάτι τέτοιο. Ούτε βέβαια θα παραδεχτεί ότι η καταστροφή, η γενοκτονία και η εξαφάνιση της Πατρίδας μας από τον χάρτη, που η αποπληρωμή αυτού του χρέους θα φέρει, το κάνει εξ ορισμού απεχθές, επαχθές, παράνομο, ανήθικο, τοκογλυφικό, και εγκληματικό στο σύνολό του!  Παρ όλα αυτά και αγνοώντας το διεθνές δίκαιο και κάθε άλλο δίκαιο, αλλά ακόμα και την κοινή λογική, ο κ. Σταθάκης λέει ότι τα χρωστάμε νόμιμα αυτά.  Χωρίς εξηγήσεις βέβαια.  Και για να το πληρώσουμε αυτό, εμμέσως πλην σαφώς, θα πρέπει να ξεπουλήσουμε το σύνολο της χώρας.

Και τώρα αναρωτηθείτε, τι ακριβώς θα ανατρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, και πως ακριβώς θα ξεπληρώσει όλο αυτό το χρέος που θεωρεί νόμιμο και καθ όλα ηθικό; Τι θα αναγκαστεί να κάνει για να τιμήσει την υπόσχεση που κάνει πλέον συνεχώς και δημοσίως στους καταστροφείς της χώρας μας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης; Εάν νομίζουμε, ότι θα το κάνει με ομαλούς τρόπους διακυβέρνησης, τότε πλανάσθε πλάνην οικτράν. Δύο και μόνον,  είναι τα τινά που θα προκύψουν από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ:
Πρώτον, ή κάνει την αυτονόητη κίνηση και αναλαμβάνει εχθρική στάση ενάντια στην Ευρώπη των Τραπεζών και των τοκογλύφων μέσω μονομερών πράξεων (γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος).
'Η, δεύτερον, συμβιβάζεται, και συνεχίζει το θανατηφόρο έργο των υποτελών δωσιλόγων που κυβερνούν σήμερα - λόγω αναγκαιότητας όπως προφανώς θα ισχυριστεί .

Εσείς - σοβαρά τώρα - τι νομίζετε ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αυτό που έχει ήδη προαναγγείλει τόσες φορές ήδη; Ή θα πράξει ενάντια στην τάξη στην οποία ανήκουν τα στελέχη του, που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση μ' εμάς,  με τους κανονικούς και απλούς εργαζόμενους πολίτες που ζουν στην Πατρίδα μας;  Το αδιέξοδο που έχει μπροστά του, δεν οδηγεί πουθενά αλλού εκτός από τον συμβιβασμό με το κατεστημένο που εμφανώς ήδη υπηρετεί, ή την περίπτωση να αφήσει τον Λαό επιτέλους να κάνει την κίνησή του. Ο Λαός όμως, δεν παίζει παιχνίδια πλέον. Ακόμα και αν του δώσει την εξουσία ή κάποιο προβάδισμα κάποτε, δεν πρόκειται να του δώσει ούτε λευκή επιταγή, ούτε και πρόκειται να περιμένει υπομονετικά την λύση όπως έκανε μέχρι τώρα. Ο Λαός θα του δώσει δύο με τρεις μήνες, γνωρίζοντας ότι ήδη πήρε μεγάλο ρίσκο και μετά τέρμα. Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη τελειώσει. Πριν καν το καταλάβει, θα παραδώσει - θέλει δεν θέλει, και πολύ σύντομα μάλιστα, την ακόμη πιο σύντομη θητεία του.

Αγαπητοί συμπολίτες, δεν έχει νόημα πλέον, να προχωρήσει κανείς σε παραπάνω επιχειρήματα. Δεν έχει νόημα, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρουσιάσει πλέον για πολλοστή φορά, το πραγματικό πρόσωπό του, και είναι προφανές, τι θα πράξει. Η αναντιστοιχία των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με αυτών της συντριπτικής πλειοψηφίας του Λαού, έχει γίνει πλέον ένα τεράστιο αγεφύρωτο χάσμα, κλωνοποιώντας τον εαυτό του με τα προδοτικά κόμματα που μας έφεραν ως εδώ. Τέτοια κόμματα όμως, όπως έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, της λεγόμενης κρίσης, ΔΕΝ στέκονται για πολύ. Το ερώτημα που πρέπει να έχει ο κάθε έλλογος πολίτης για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει σχέση με τις υπόλοιπες λεπτομέρειες, αλλά είναι: Πως είναι δυνατόν να εμπιστεύεται κανείς μετά απ όλα αυτά, έστω και λίγο, τον ΣΥΡΙΖΑ;

Όποιος ακόμα προσποιείται στον εαυτό του ότι δεν κατάλαβε, θα μπορούσαμε να πούμε "κακό του κεφαλιού του" ή "δικαίωμά του". Αλλά δυστυχώς δεν φτάνει να πει κανείς μόνο αυτό. Εδώ δεν έχουμε την τυπική πολιτική αντιπαράθεση που υπάρχει σε καιρό ειρήνης. Η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι προσωπική υπόθεση πλέον ή τουλάχιστον όχι με την κλασσική έννοια. Η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τα λεγόμενα των ίδιων, ισούται με την στήριξη προς τους τοκογλύφους, καταστροφείς, ακρωτηριαστές και βιαστές της Πατρίδας και του Λαού μας. Η στήριξη προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με βάση πάντα τα λεγόμενά του, είναι πλέον εξ ορισμού και εκ των ίδιων των λεγομένων τους, κίνηση ενάντια στον Λαό.  Δεν έχει νόημα να αναζητά πλέον κανείς την όποια αριστερά πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει. Δεν έχει νόημα να ψάχνει κανείς τον προοδευτισμό, την σοσιαλδημοκρατία ή οτιδήποτε σχετικό εκεί, εκτός και αν ψάχνει την "πρόοδο" των τοκογλύφων που αυτήν την στιγμή τρώνε από το αιματοβαμμένο σώμα της Ελλάδας και τον "σοσιαληστρισμό" των υπευθύνων που μας έφεραν ως εδώ.

Ο σκοπός του Λαού δεν είναι να ψάξει να βρεί τον επόμενο αντιπρόσωπό του. Ο σκοπός πρέπει πλέον να είναι ο αγώνας για να αποτρέψουμε, εμείς οι απλοί πολίτες, τον αφανισμό της Πατρίδας μας. Μπορούμε να τον αρχίσουμε αποφασιστικά τώρα, χωρίς να καταπιούμε και το πικρό χάπι που μας ετοιμάζει το σύστημα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορούμε τώρα, να τους αγνοήσουμε όλους αυτούς, και να κάνουμε την δικιά μας αναίμακτη επανάσταση, μέσω της μαζικής πολιτικής ανυπακοής και γενικής πολιτικής απεργίας. Μπορούμε, εάν ενωθούμε, αγαπημένοι και οργανωμένοι μαζικά, και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που κερδίζεται και η Ανεξαρτησία και η Δημοκρατία.

Πως ο Σταϊκούρας πιστεύει ότι σε ένα μόνο εξάμηνο θα μετατραπεί η Ε.Ε. σε μια «Ευρώπη της Αλληλεγγύης» και άλλα παραμύθια!

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014 Category : , 0

του Σταύρου Κατσούλη*

Είδατε πως τα φέρνει η μοίρα τελικά; Πάνω που η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν να χάσει τον δρόμο της, ήρθε η λύση! Μάλιστα κυρίες και κύριοι, τελικά απ' ότι φαίνεται, είμαστε απίστευτα τυχεροί. Τι κι αν η πραγματική οικονομία της χώρας μας είναι η χειρότερη που υπήρξε ποτέ, τουλάχιστον από την Γερμανική Κατοχή; Τι κι αν χθες κάποιος συμπολίτης μας δεν άντεξε άλλο και ξάπλωσε κάτω στο έδαφος, μην μπορώντας να αντέξει άλλο την πείνα; Τι κι αν συμπολίτες μας συλλαμβάνονται και προσάγονται από την «αστυνομία», μέσα στην εφορία, για χρέη τριών ή τεσσάρων εκατοντάδων ευρώ; 



Όλα αυτά θα λάβουν ένα τέλος πολύ σύντομα κατά τον Σταϊκούρα, που ως φερόμενος αναπληρωτής υπουργός οικονομικών και δεξί χέρι του δολοφόνου Στουρνάρα, αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Ελληνική Προεδρία: Για την Ευρώπη της Ισορροπίας και της Αλληλεγγύης» [1], το οποίο δημοσιεύτηκε στην Ελληνική έκδοση του περιοδικού «Foreign Affairs». Κυρίες και κύριοι, είναι πλέον επίσημο: Η κοροϊδία και η ξεφτίλα του κατοχικού καθεστώτος, έχει πλέον ξεπεράσει ακόμα και τα πιο ακραία τα όρια της φαντασίας! Προφανώς, ο Σταϊκούρας πιστεύει ότι αυτοί που θα διαβάσουν το άρθρο του, είναι είτε οι ακόλουθοι του καθεστώτος που θα συμφωνήσουν εμφατικότατα πριν καν διαβάσουν το οτιδήποτε, είτε τελείως διανοητικά καθυστερημένοι. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.

Θα μου πείτε, τι ασχολείσαι με την καθεστωτική σαπίλα, δεν έχει νόημα. Θα διαφωνήσω. Πρέπει κάποια στιγμή, κάποιοι από μας να λέμε την αλήθεια και να αποκαλύπτουμε το πόσο απίστευτα τεράστιοι εχθροί του Λαού είναι όλοι αυτοί οι τύποι. Τι προσπαθεί να μας πει ο βοηθός του δήμιου Στουρνάρα στο άρθρο του; Μα δεν σας είναι προφανές ακόμα και πριν το διαβάσετε; Θα χρειαστούμε περισσότερη Ευρώπη, πιο πολύ Ευρώπη παντού, θα πρέπει να βαπτιστούμε πλήρως από την κορφή ως τα νύχια μέσα στην Ευρώπη... Για την «ανάπτυξη» και την «πολιτική δημοσιονομικής σταθερότητας» βεβαίως βεβαίως. Έτσι λοιπόν, σε μια συνέχεια της παρανοϊκής «πολιτικής» της κυβέρνησης, ο Σταϊκούρας ορίζει τις προτεραιότητες της περίφημης πια «Ελληνικής προεδρίας» ως εξής:


«Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας είναι:

(α) Η επίτευξη και διασφάλιση μιας «ισορροπίας» μεταξύ των πολιτικών δημοσιονομικής σταθερότητας και των πολιτικών ανάπτυξης ώστε να ενισχυθεί καθοριστικά η απασχόληση και να τονωθεί η συνοχή, σε ευρωπαϊκό και περιφερειακό επίπεδο.

(β) Η ενίσχυση των προσπαθειών ανάδειξης και ενίσχυσης των θετικών συνεπειών μιας συνολικής ευρωπαϊκής διαχείρισης του μεταναστευτικού φαινομένου στην υπηρεσία της ανάπτυξης, εστιάζοντας, μεταξύ άλλων, στον περιορισμό των επιπτώσεων από την λαθρομετανάστευση, σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

(γ) Η επανεκκίνηση και ο επαναπροσδιορισμός της θαλάσσιας πολιτικής, με συμπερίληψη όλων των εκφάνσεών της και όχι μόνον των αναπτυξιακών πτυχών της.

(δ) Η εμβάθυνση της οικονομικής, και δη δημοσιονομικής, και τραπεζικής ενοποίησης ώστε να διαμορφωθεί ένα θεσμικό πλαίσιο επαρκές και ικανό να αντιμετωπίσει, αλλά και να αποτρέψει στο μέλλον, περιπτώσεις αντίστοιχες με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/2008 και τις επιπτώσεις αυτής στις οικονομίες των κρατών–μελών της ΕΕ.»

Από πού ν' αρχίσει κανείς με ένα τέτοιο σετ προτεραιοτήτων και από που να πιαστεί πρώτα κανείς για να αναδείξει την υποτελή ασχετοσύνη των καθεστωτικών δυνάμεων, πραγματικά δεν ξέρω. Σαν να μην υπάρχει το πρόβλημα του χρέους και των τρομακτικών ποσών που καλούμαστε να πληρώσουμε ως κράτος. Σαν να μην υπάρχει πρόβλεψη για νέο δανεισμό της τάξης των 63,5 ΔΙΣ ευρώ ούτε ότι στην ίδια την εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2014, προβλέπεται από την ίδια την κυβέρνηση συνολικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 23.1 ΔΙΣ ευρώ ή 12.6% του ΑΕΠ. [2] Σαν να μην οδηγούν την υποτελή κυβέρνηση  προς νέο δανεισμό, νέα μνημόνια και νέα μέτρα θανάτου και καταστροφής των πάντων, όλα αυτά τα απίστευτα χρέη.  

Όχι κύριοι, οι προτεραιότητες της «προεδρίας» δεν θα απασχολήσουν την υπόλοιπη Ε.Ε. με τέτοια γελοία και υποδεέστερα θέματα. Ούτε βεβαίως, την απασχολεί το γεγονός, ότι έχουμε ολοκληρωτική κατάλυση ακόμα και τις πιο ισχνής Δημοκρατίας, με την Αθήνα να λειτουργεί υπό καθεστώς στρατιωτικού νόμου και ο Λαός να βρίσκεται στην κυριολεξία κάτω από τους δολοφονικούς ελεύθερους σκοπευτές - υπερασπιστές των δυνάμεων αποικιοκρατίας που έχουν προ πολλού εισβάλει στη χώρα.  Αντί αυτού, θα την απασχολήσουν η λεγόμενη απασχόληση (άσχετα εάν αυτή θα γίνεται με μισθούς πέινας και εξαθλίωσης - στην καλύτερη περίπτωση), η εκ φύσεως ανύπαρκτη θαλάσσια πολιτική μιας υποτελούς αποικίας χρέους, η τραπεζική ενοποίηση ώστε να μπορούν να ελέγχουν και να κλέβουν καλύτερα τους Λαούς και βεβαιώς να μην ξεχάσουμε και τους λαθρομετανάστες βέβαια, οι οποίοι ως γνωστόν, αποτελούν τον υπ' αριθμόν ένα λόγο της κρίσης που ζούμε όλοι μας.

Σαν να μην ήταν ήδη αρκετή η ηθελημένη ασχετοσύνη του όμως, στην συνέχεια ο υποτακτικός του υποτελή σφαγέα Στουρνάρα, κάνει την απίστευτα τολμηρή κίνηση γι αυτόν, να μας παρουσιάσει τα λάθη και τα «ατοπήματα» της Ευρώπης, που είναι στην ουσία, το γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμα νοιώσει αρκετή Ευρώπη μέσα στο πετσί μας:

«Είναι γεγονός, ότι οι εξελίξεις στις ευρωπαϊκές οικονομίες θα ήταν διαφορετικές εάν η Ευρώπη είχε εγκαίρως μηχανισμούς αντίδρασης και αντιμετώπισης μιας τέτοιας κρίσης.

Δυστυχώς, όμως, όπως ήδη βιώσαμε, δεν είχε, καθώς η κρίση βρήκε το εγχείρημα της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης ημιτελές και τις ηγεσίες της Ευρωζώνης αδυνατούσες να διαχειριστούν τα προβλήματα που προέκυπταν.

Έτσι, κατά την πρώτη φάση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η αντίδραση της Ευρώπης χαρακτηρίστηκε από μια «κοντόφθαλμη» προσέγγιση, καθώς στους κόλπους της κυριάρχησαν δογματισμοί, πρακτικές επιβολής, γεωγραφικοί διαχωρισμοί.

Αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης ήταν να καθυστερήσει η συνειδητοποίηση ότι η κρίση ήταν και είναι «συστημική» και απειλεί την ίδια τη βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος,

Η Ευρώπη άργησε στην κατάληξη μιας συνολικής και συνεκτικής λύσης.

Αναγκάστηκε, αν και καθυστερημένα, έστω και συμβιβαστικά, να οδηγηθεί σε επιμέρους θεσμικές αποφάσεις.»

Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωζώνης, δεν είναι η αποτέφρωση των πάντων, που όλοι μας βλέπουμε στην καθημερινή μας ζωή. Όχι βέβαια, για τον Σταϊκούρα, το πρόβλημα είναι ότι υπήρξαν προβλήματα «μηχανισμού αντίδρασης», μιάς «ημιτελούς ενοποίησης» και κάποιες «κοντόφθαλμες» κατά την κρίση του προσεγγίσεις εκ μέρους της Ε.Ε.. Γι αυτό και ως διανοούμενος που είναι, μαζί με την κυβέρνηση που τώρα πια είναι στο τιμόνι της Ε.Ε., θα αγωνιστούν να αλλάξουν όλα αυτά - μέσα σε ένα και μόνο εξάμηνο, να μην ξεχνάμε - με κάποιες θεσμικές αποφάσεις. Δεν σας το είπα ότι είμαστε πολύ τυχεροί; Πως θα αλλάζαμε ολόκληρη την Ε.Ε. τώρα; Θα περιμέναμε τον Τσίπρα και την ιδιότυπη του αριστερά, για να το κάνει αργότερα; Όχι, εμείς έχουμε ήδη ότι καλύτερο θα μπορούσε να μας φέρει η τύχη τώρα.

Ως φερόμενος αναπληρωτής υπουργός οικονομικών βέβαια, ο Σταϊκούρας δεν θα μπορούσε να μην εστιάσει τις «φοβερές» προτάσεις του, τις οποίες βέβαια δεν επινόησε αυτός - πως θα μπορούσε άλλωστε - αλλά του υπαγορεύθηκαν από τα πραγματικά κέντρα αποφάσεων. Την περίφημη ολοκλήρωση της ενοποίησης των τραπεζών, η οποία δεν αποτελεί στην πραγματικότητα  κάποια ιδιοφυΐα του ίδιου ή ακόμα και του αφεντικού του στο Υπουργείο, αλλά είναι ένα από τα προμελετημένα εδώ και καιρό σχέδια - εγκλήματα - έτσι ώστε να μπορέσουν τα υπερ-διεθνή συμφέροντα να εκμεταλλευτούν ακόμα πιο αποτελεσματικά, όχι απλά τους πολίτες των κρατών της Ε.Ε., αλλά και ολόκληρα τα κράτη που συμμετέχουν σε αυτή. Παρ όλα αυτά, έχει κάποιο ενδιαφέρον, να δει κανείς πως μεταφέρει τις εντολές του ο Σταϊκούρας στο υποτελές πόνημά του...

«Συγκεκριμένα και κωδικοποιημένα, οι εν λόγω προτεραιότητες είναι:
Η περαιτέρω εμβάθυνση της οικονομικής διάστασης της ΟΝΕ μέσω της ενδυνάμωσης του συντονισμού των δημοσιονομικών και οικονομικών πολιτικών των κρατών–μελών, εστιάζοντας, μεταξύ άλλων, στην ευρύτερη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρωπαϊκού νομίσματος, στην προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, στη δημιουργία ενός εργαλείου σύγκλισης και ανταγωνιστικότητας και στην ανάδειξη της κοινωνικής διάστασης της οικονομικής πολιτικής.
Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, μέσω της διαμόρφωσης ενός νέου ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου που θα αποτελείται από τον ενιαίο μηχανισμό εξυγίανσης, τον ενιαίο εποπτικό μηχανισμό και τις θεσμικές και νομικές προβλέψεις για την εξυγίανση και ανάκαμψη των τραπεζών και για την εγγύηση των καταθέσεων.
Επιδίωξη του εν λόγω ενοποιητικού εγχειρήματος είναι αφενός η σταδιακή αποκατάσταση και –εν συνεχεία– ενίσχυση της επενδυτικής εμπιστοσύνης και ρευστότητας στο σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας και, αφετέρου, η διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρώπη, δημιουργώντας μηχανισμούς πρόληψης καταστάσεων αντιστοίχων αυτών που εντοπίζονται στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/2008.»
Τι μας λέει λοιπόν ο τύπος, με αυτή την ομολογουμένως πιστή μεταφορά των εντολών που ακολουθεί με απαράμιλλη πιστότητα; Θα το κάνουμε λιανά, για να μην χαθούμε μέσα στις αοριστίες και γενικότητες που στην ουσία αφήνουν όλα τα περιθώρια ανοιχτά για να μπορέσουν στην ουσία να περάσουν οτιδήποτε τους καπνίσει. Αυτό που μας λέει ο Σταϊκούρας, είναι ότι θα κάνουν τα πάντα, τα πάντα όλα, για τις Τράπεζες. Όχι όλες τις Τράπεζες βέβαια, γιατί υπάρχουν και αυτές που πρέπει να κλείσουν γιατί τους χαλάνε την πίτα. Μόνο τις μεγάλες Τράπεζες. Ότι χρειαστεί για να επιβιώσουν αυτές, ότι και αν απαιτηθεί για να «εξυγιανθούν» αυτά τα ιδρύματα που παραπαίουν κάτω από τα ανύπαρκτα αποθεματικά τους και ότι ακριβώς ζητήσουν τα πραγματικά αυτά αφεντικά της Ε.Ε. θα τους παρασχεθεί, όποιο και να είναι το κόστος. Το ότι το κόστος αυτό μετράται σε ανθρώπινες ζωές, καταστροφή ολόκληρων πληθυσμών και ξερίζωμα ακόμα και αυτής της λίγης Δημοκρατίας που έμεινε, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα μπροστά στον «μεγαλειώδη θεσμό» των υπαρχουσών τραπεζών, της "χρηματοπιστωτικής σταθερότητας" και –εν συνεχεία– όπως μας λέει ο Σταϊκούρας, ενίσχυση της επενδυτικής εμπιστοσύνης και ρευστότητας στο σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Αλλά νομίζω ότι ακόμα και αυτός βουτηγμένος στην απόλυτη υποτέλεια και υπηρετώντας απροκάλυπτα τα συμφέροντα των οργανισμών που δημιούργησαν το πρόβλημα, υποψιάζεται ότι κάτι λείπει, κάτι είναι λάθος στο άρθρο του μέχρι στιγμής. Λείπει σίγουρα κάποιο «μέλι», κάτι για «να δέσει το γλυκό» που λέμε. Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να κάνει και μια - τυπική έστω - αναφορά στην αλληλεγγύη και μάλιστα όχι απλά αλληλεγγύη, αλλά την ευρωπαϊκή και δημιουργική αλληλεγγύη. Καταλήγει λοιπόν, χωρίς ίχνος ντροπής, στα εξής «μελιστάλακτα»:


«Συνάμα, ωστόσο, με τις προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας σε γενικό αλλά και ειδικό επίπεδο, η Ελλάδα, από τη θέση της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα επιχειρήσει να επαναφέρει και να εδραιώσει, αποτυπώνοντάς την σε κάθε διάσταση πολιτικής, την έννοια της ευρωπαϊκής δημιουργικής αλληλεγγύης.
Μία έννοια που αποτέλεσε τον πυρήνα τόσο του οράματος των μεγάλων Ευρωπαϊστών, όσο και της διαδικασίας ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Άλλωστε, όπως προκύπτει μέσα από τη μελέτη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τα μεγαλύτερα βήματα εμβάθυνσης της Ένωσης ήταν αποτέλεσμα εξίσου μεγάλων κρίσεων και αμφισβητήσεων της ευρωπαϊκής ιδέας.
Σε μία τέτοια κρίσιμη φάση βρισκόμαστε σήμερα, όπου πρέπει να προσπαθήσουμε οι αποφάσεις για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα να εδράζονται στο στοιχείο της δημιουργικής αλληλεγγύης των εταίρων και να ενσωματώνουν τις προσδοκίες των Ευρωπαίων πολιτών για την προώθηση της μεγάλης ιδέας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Προσδοκίες της κοινωνίας των πολιτών για μια Ευρώπη της ισορροπίας και της αλληλεγγύης.»

Μελιστάλακτα; Μάλλον όχι. Για ξαναδιαβάστε καλύτερα τα παραπάνω. Τώρα το καταλάβαμε; Όλα τα προηγούμενα, περί ενοποίησης των τραπεζών και τα λοιπά, ήταν απλά ένα μέρος όλων αυτών των δράσεων, που θα ενδυναμώσουν τις «ισορροπίες» και την «αλληλεγγύη» των εταίρων, όσο τρελό και απίστευτα μακρυά από την πραγματικότητα είναι αυτό. Πάντως, όχι των Λαών ή των πολιτών. Οι πολίτες, κατά τον Σταϊκούρα, καλά θα κάνουν, απλά να «προσδοκούν» κάποια πράγματα, αποφεύγοντας να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση για να απαιτήσουν το οτιδήποτε.

Γιατί κατά τον ίδιο, η κρίση, που άσχετα με τον θάνατο και την καταστροφή που έφερε και θα συνεχίσει να έρχεται με επιταχυνόμενο ρυθμό, είναι στην ουσία μια ευεργετικότατη συγκυρία, που θα οδηγήσει στην περαιτέρω εμβάθυνση της Ένωσης και για να μην ξεχνάμε, την μετατροπή της σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, δια μέσου της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μας το λέει ο ίδιος αυτό. Το ότι δεν υπάρχει Ευρωπαίος πολίτης σήμερα που να έχει τα λογικά του, που να κόπτεται για την "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση", για την οποία αγωνίζεται ο Σταϊκούρας, είναι προφανές ότι δεν τον απασχολεί.

Τι να περιμένουμε λοιπόν, από την «Ελληνική Προεδρία»; Τίποτα διαφορετικό από ότι ήδη έχει σχεδιαστεί. Ή για να το πούμε καλύτερα, περιμένουμε όπως και τα τελευταία τρία χρόνια περίπου, μια τρομακτική αύξηση του Χρέους με παράλληλους νέους δανεισμούς και μέτρα, μια και κατά τα λεγόμενα του φερόμενου ως αναπληρωτή υπουργού, αυτό δεν είναι καν ένα θέμα που πρέπει να τους απασχολεί. Περιμένουμε προσπάθειες μετατροπής της Ε.Ε. σε ένα απροκάλυπτο ολοκληρωτικό καθεστώς, όπου η μόνη πρακτική εξουσία θα πηγάζει από τεράστιες ενοποιημένες τράπεζες τέρατα, που θα επιβιώνουν από το αίμα ολόκληρων λαών, παρά το γεγονός ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να διορθώσουν το τρομακτικά τιτάνιο αποθεματικό κενό στο οποίο στέκονται. 


Μήπως, σας φαντάζουν όλα αυτά «κάτι τις», λίγο διαφορετικά από την πραγματική αλληλεγγύη, την ουσιαστική ισορροπία και την Δημοκρατίας που οφείλει να πηγάζει από τον ίδιο τον Λαό; Όλα αυτά που μας παρουσιάζουν ως προτεραιότητες της «Ελληνικής Προεδρίας» είναι το άκρως αντίθετο της αλληλεγγύης, της ισορροπίας, της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας και όλων των αξιών και θεσμών που μπορούν να υπηρετήσουν τους Λαούς της Ευρώπης. Εμείς βέβαια, το ξέρουμε αυτό. Αλλά αυτό το ξέρει πολύ καλά και ο Σταϊκούρας. Η διαφορά μας, είναι ότι ο Σταϊκούρας δεν ενδιαφέρεται γι αυτό. Τον ενδιαφέρει να γράψει ένα αρθράκι όπου θα μηρυκάσει έτσι λίγο για την περίσταση, τις εντολές που έχει λάβει και έχουν προαποφασιστεί, έτσι ώστε να λάβει και αυτός μαζί με την παρέα του, ως γνήσιος υποτελής προδότης ένα μπράβο από τα αφεντικά του.

Αναφορές:
[1]  Χ. Σταϊκούρας: «Ελληνική Προεδρία: Για την Ευρώπη της Ισορροπίας και της Αλληλεγγύης» - http://www.cstaikouras.gr/2014/01/άρθρο-αναπλ-υπουργού-οικονομικών-χρ-σ-13/
[2] Δ. Καζάκης: Είναι ικανοί για το μεγαλύτερο ψέμα γιατί είναι ικανοί για τα χειρότερα! - http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2014/01/blog-post_7.html

* Ο Σταύρος Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου

Ένα πρωινό του 2015, κάπου σε κάποιο νησάκι της Ελλάδας...

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014 Category : , 0


...πάει που λέτε ο Τζέφρυ καταζαλισμένος, και παραπατώντας από την ναυτία στο γιατρό και του λέει:

- Γιατρέ μου, κάθε βράδυ βλέπω τον ίδιο τρομαχτικό εφιάλτη. Κάποιος με κυνηγά με άγριες διαθέσεις.

Τρέχω, τρέχω, τρέχω και φτάνω μπροστά σε μια μεγάλη πόρτα με τεράστια κόκκινη επιγραφή.



Σπρώχνω για να ανοίξω την πόρτα, σπρώχνω, ξανασπρώχνω αλλά δεν ανοίγει η ρημάδα!

Ο τύπος που με κυνηγά πλησιάζει συνεχώς, ουρλιάζοντας...

Φωνάζω στον ύπνο μου και ξυπνώ ιδρωμένος και κατατρομαγμένος.

- Μμμμ, ενδιαφέρον, και δεν μου λέτε, σας παρακαλώ, μήπως θυμάστε τι γράφει η επιγραφή πάνω στην πόρτα;

- “Έξοδος”…

- Μμμμ, ακόμα πιο ενδιαφέρον, έχετε μήπως κάνει κάτι και έχετε προβλήματα με τον νόμο;

- Απ όσο ξέρω όχι, αλλά είμαι πολιτικός ξέρετε.

- Μάλιστα, καταλαβαίνω, λοιπόν, έχω τα καλά νέα και τα κακά. Τα καλά νέα είναι ότι δεν είσθε τρελός. Τα κακά νέα, είναι ότι είστε φυλακή. Θα σας δώσω την ίδια θεραπεία που έδωσα και στον Αντώνη, δεν ξέρω εάν τον γνωρίζετε, είναι στο ίδιο κελί με σας.

- Κελί; Ποιο κελί; Εδώ που τα λέμε, ποια φυλακή; Και όχι δεν θυμάμαι κάποιον Αντώνη...

- Εντάξει, κατάλαβα. Το πρόβλημά σας, είναι αμνησία λόγω σοβαρού σοκ. Πρέπει σιγά σιγά να θυμηθείτε και πάλι γιατί βρίσκεστε εδώ.

- Ωραία πείτε μου τι να κάνω.

- Κάθε πρωί, πριν σηκωθείτε από το κρεβάτι, θα λέτε στον εαυτό σας, 50 φορές το εξής, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνετε, εντάξει;

( Ο «ήρωας» της ιστορίας μας, ζαλισμένος έτσι όπως ήταν, κατάλαβε ενστικτωδώς ότι δεν έιχε άλλη επιλογή... )
- Εντάξει. Τι να λέω;

- Θα λέτε:

"Η Τρόικα έφυγε, οι ΗΠΑ με εγκατέλειψαν, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει πια και η δίκη έγινε. Κρίθηκα ένοχος εσχάτης προδοσίας, δεν υπάρχει ελπίδα αποφυλάκισης για μένα. Πάλι καλά που με έβαλαν μόνο φυλακή ισόβια."

Και τότε ένοιωσε να ζωντανεύει το κομμάτι αυτό της μνήμης που είχε κοιμίσει και άρχισε πάλι να θυμάται...

... τα γεγονότα του 2014!

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!!


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ!!!

ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!!

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!!!!

Σ.Κατσούλης

Το νόμισμα ΔΕΝ είναι απλά ένα εργαλείο ή απλά ένα μέσο συναλλαγών!

Category : , 0

του Στάυρου Κατσούλη*

Πάρα πολλοί συμπολίτες μας, αρέσκονται στο να καταφεύγουν στο επιχείρημα ότι το Εθνικό Νόμισμα δεν είναι θέμα σημασίας. Οι ίδιοι σχεδόν πάντα, θα χρησιμοποιήσουν το επιχείρημα ότι το νόμισμα δεν έχει σημασία, γιατί αυτό αποτελεί απλά ένα εργαλείο συναλλαγών. Αυτό που έχει σημασία κατ αυτούς, μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την κοσμοθεωρία που έχουν ή/και τον ιδεολογικό χώρο από τον οποίο προέρχονται. 

Παρ όλα αυτά όμως, παρ όλες τις προσπάθειές τους να μας πείσουν ότι στην ουσία τα νομίσματα δεν έχουν καμιά σημασία πρωτογενώς, ακόμα και οι ίδιοι παραδέχονται ότι προτιμούν το Ευρώ, έναντι π.χ. του εθνικού νομίσματος. Προφανώς λοιπόν, εμμέσως, πλην σαφώς, παραδέχονται ότι το νόμισμα, δεν είναι απλά ένα εργαλείο, όπως αρέσκονται να λένε, αλλά είναι ένα σύνολο από πολιτικές και κανόνες, που έρχονται όλα μαζί για να εφαρμοστούν στην οικονομία μάς χώρας. Στην ουσία λοιπόν, για τους δικούς τους λόγους όλοι αυτοί, προτιμούν τους κανόνες που είναι συνυφασμένοι με το Ευρώ, και όχι κάποιους άλλους, που μπορούν να είναι συνυφασμένοι με κάποιο άλλο νόμισμα.  Αλλά ας δούμε λίγο τα βασικά που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν, όταν μιλάνε για την ιδέα του νομίσματος. 

Κανένα νόμισμα δεν έρχεται από μόνο του, αλλά ούτε και οι θεμελιώδεις οικονομικές πολιτικές χωρίς το νόμισμα.

Σήμερα, τα νομίσματα στην καλύτερη περίπτωση, υπάρχουν στον κύριο όγκο τους ώς χαρτονομίσματα που δεν έχουν φυσική αξία, και στην χειρότερη περίπτωση, μόνο ως λογιστικές εγγραφές, μέσα στα διατραπεζικά συστήματα συναλλαγών. Ποιος λοιπόν, είναι ο τρόπος με τον οποίο εγκαθιδρύεται η κοινή παραδοχή της αξίας ενός νομίσματος; Όπως είπαμε, σήμερα πλέον, δεν είναι δυνατόν να είναι η ίδια του η ονομαστική αξία. Η πραγματικότητα είναι ότι η αξία του κάθε νομίσματος υπάρχει μόνο μέσω της πίστης που του αποδίδουν οι χρήστες του. 


Αλλά φτάνει η πίστη σε ένα εικονικό μέσο συναλλαγής, που στην ουσία είναι μόνο μια ιδέα, για να υπάρξει πρακτική αξία; Προφανώς όχι, δεν φτάνει Οι κοινωνίες, θέλουν έστω και τυπικά, να έχουν γνώση κάποιων εγγυήσεων και άλλων λεπτομερειών που υπάρχουν πάντα μαζί με το κάθε νόμισμα, ώστε να μπορέσει να αποθέσει έναν βαθμό πίστης σε αυτό. Σε αυτές τις λεπτομέρειες και εγγυήσεις, συμπεριλαμβάνονται τουλάχιστον, το ποιος οργανισμός το εκδίδει, με ποιους βασικούς κανόνες, ποια η ισοτιμία του (έστω και εάν αυτή είναι παροδική), τι εγγυήσεις υπάρχουν για την διατήρηση της αξίας του στο μέλλον κ.ο.κ.

Η πρακτική αλήθεια για τουλάχιστον τα μείζονα νομίσματα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κοινωνίες, είναι ότι εκδίδονται από κεντρικές τράπεζες. Με αυτόν τον τρόπο, άσχετα εάν υπάρχει πραγματικό κύρος, τα νομίσματα αποκτούν ένα υποτιθέμενο κύρος το οποίο με την σειρά του προκαλεί την πίστη της κοινωνίας στην αξία που υποτίθεται ότι έχουν. Σε αυτό, παίζει και μεγάλο ρόλο το πως προωθεί και "διαφημίζει" το ίδιο το κράτος και οι συνεργαζόμενοι φορείς αυτό το υποτιθέμενο κύρος.  


Για τους πιο ενδιαφερόμενους βέβαια, υπάρχει στην συνέχεια και το καταστατικό της κεντρικής τράπεζας  το οποίο μπορούν να μελετήσουν, και το οποίο θέτει κάποιους από τους κανόνες της λειτουργίας του νομίσματος που εκδίδει η τράπεζα. Επίσης, υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις, τυπικά η εμπλοκή του κράτους ή υπέρ-κρατικού οργανισμού (στην περίπτωση του Ευρώ η Ε.Ε.) στην διαχείριση της κεντρικής τράπεζας. Και είναι συνήθως τυπικά και μόνο, γιατί οι κεντρικές τράπεζες στην συντριπτική πλειοψηφία των κρατών, είναι ιδιωτικοί οργανισμοί, όπου το κράτος δεν έχει παρά έναν πολύ μικρό μειοψηφικό έλεγχο στην διαχείρισή τους. Η πλειοψηφία βρίσκεται πάντα στους υπόλοιπους μετόχους, ο οποίοι σε πολλές περιπτώσεις είναι μάλιστα άγνωστοι.

Είναι λοιπόν, αυτονόητο, ότι το νόμισμα δεν έρχεται μόνο του. Συνδυάζεται πάντα με τους οργανισμούς που το εκδίδουν, το στηρίζουν και συνδιαχειρίζονται την λειτουργία του, καθώς και μια σειρά από νομοθετήματα, συμβάσεις και το καταστατικό της τράπεζας που το εκδίδει. Μάλιστα, στην ουσία, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει νόμισμα, που να μην έχει αυτά τα παρελκόμενα, γιατί δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει χωρίς αυτά. Ούτε όμως, μπορεί να υπάρξει νομισματική πολιτική, αλλά και θεμελιώδης αλλαγή στα οικονομικά ενός κράτους χωρίς νόμισμα. Όμως, για κάποιους, όλα αυτά τα παρελκόμενα (που στην ουσία δεν είναι απλά παρελκόμενα, αλλά είναι όλα αυτά που ορίζουν και αποτελούν την φύση του κάθε νομίσματος) απ' ότι ισχυρίζονται, δεν έχουν καμία σημασία. Είναι προφανές, ότι για όποιον καταλάβει αυτά τα έστω πολύ βασικά, ότι εάν η τράπεζα που το εκδίδει και το καταστατικό της, οι οργανισμοί που το στηρίζουν, και οι νόμοι και κανόνες που το διέπουν, αλλάξουν, τότε αλλάζει και η φύση του νομίσματος. 


Στην ουσια δηλαδή, δεν υπάρχει νομισματική πολιτική ούτε και γενικότερα βασική οικονομική διαχείριση, που να είναι ανεξάρτητη από το νόμισμα, όχι απλά με την απλοϊκή θεώρισή του ως μέσο συναλλαγών,αλλά ως ένα μέσο μαζί με τους κανονες που του δίνουν τον χαρακτήρα του. Για να αλλάξει κανείς τα σοβαρότερα προβλήματα που μας απασχολούν σήμερα, δεν αρκεί να μιλά για πολιτικές στο επίπεδο διακυβέρνησης, αλλά θα πρέπει να εστιάσει του ουσία και ρίζα του προβλήματος που είναι το νόμισμα, ο οργανισμός έκδοσής του, οι νόμοι και κανόνες που διέπουν το ίδιο το νόμισμα και το κάνουν αυτό που είναι. Εάν κανείς προσπαθήσει λοιπόν, να αλλάξει την γενικότερη "πολιτική" (άσχετης με το νόμισμα), χωρίς να αγίξει αυτήν που διέπει και δίνει λειτουργική υπόσταση στο ίδιο το νόμισμα, τότε έχει κάνει μιά τρύπα στο νερό.

Ένα παράδειγμα: "Δραχμή" (1) και "Δραχμή" (2)

Ας δεχθούμε ότι υπάρχει ένα νόμισμα το οποίο ονομάζεται "Δραχμή".  Το ερώτημα που μπορούμε να κάνουμε, είναι το εξής: Φτάνει αυτή η πληροφορία, για να καταλάβουμε τι είδους νόμισμα είναι αυτό; Προφανώς όχι, θα χρειαστούν και άλλες πληροφορίες. Εάν μάθουμε ότι το νόμισμα αυτό, το εκδίδει η Τράπεζα της Ελλάδος, φτάνει η πρόσθετη αυτή πληροφορία, για να ξέρουμε με τι ακριβώς έχουμε να κάνουμε; Προφανώς, και πάλι όχι. Ο κάθε σώφρων πολίτης, θα έπρεπε να ξέρει τουλάχιστον να γνωρίζει και το καταστατικό της Τράπεζας η οποία το εκδίδει, τον τρόπο με τον οποίο ιδρύθηκε αυτή η Τράπεζα, τους μετόχους της κλπ. Πείτε ότι τα μαθαίνουμε και αυτά. Τώρα ξέρουμε με τι είδους "Δραχμή" έχουμε να κάνουμε; Μερικώς, πιθανώς ναι, αλλά και πάλι μπορεί να μην φτάνει αυτό. Θα πρέπει να ξέρουμε τουλάχιστον
, τις όποιες συμβάσεις υπάρχουν μεταξύ των εμπλεκωμένων, αλλά και μιά σειρά από άλλο στοιχεία...

Θα χρειαστεί να γνωρίζουμε, το πως είναι διαχειρίσιμο και από ποιόν αυτό το νόμισμα. Θα πρέπει να ξέρουμε τουλάχιστον τι ρόλο παίζει και τι εξουσία έχει το κράτος στην λειτουργία του νομίσματος. Θα πρέπει να έχουμε την γνώση του ποιος έχει διαχρονικό έλεγχο ολόκληρου του οικοδομήματος, και μάλιστα, θα πρέπει να υπάρχει διαρκής γνώση των τυχόν αλλαγών που μπορούν να υπάρξουν στο συνολικό πλαίσιο της διαχείρισης της "Δραχμής". Και πάλι, τουλάχιστον.

Κάποια στιγμή στην υπόθεσή μας, έρχεται κάποιος, και λέει ότι η "Δραχμή" (1) έχει προβλήματα, και θα πρέπει να υπάρξει μια νέα "Δραχμή", την "Δραχμή" (2). Οπότε, το ίδιο ερώτημα εμφανίζεται και πάλι: Φτάνει η γνώση του ονόματος του νομίσματος, για να γνωρίζουμε με τι είδους νόμισμα έχουμε να κάνουμε; Προφανώς όχι. Θα χρειαστεί να γνωρίζουμε τουλάχιστον όλα τα παραπάνω που προαναφέρθηκαν.  Ποιο είναι το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από τα παράδειγμα αυτό; Ότι κανένα νόμισμα δεν είναι ίδιο, εφ όσον οι συνεργαζόμενοι οργανισμοί και οι κανονισμοί, νόμοι, συμβάσεις και πρόσωπα που έχουν συνδεθεί με αυτό, δεν είναι ίδια, άσχετα με το τι "διαφημίζεται" ότι είναι.

Πως οι κανόνες που διέπουν ένα νόμισμα, μπορούν να αλλάξουν τελείως τον χαρακτήρα του

Ας πάρουμε, για υπόθεση εργασίας, ένα βασικό νόμισμα, ας το πούμε "οβολό". Το νόμισμα αυτό, μια και είναι απλουστευμένο, έχει τρεις και μόνο κανόνες λειτουργίας:

1ον) Έχει ήδη εκδοθεί σε σταθερή κυκλοφορία ένα συγκεκριμένο ποσό.
2ον) Χρησιμοποιείται για τις συναλλαγές του κάθε προσώπου νομικού ή φυσικού στην επικράτεια.
3ον) Το εκδίδει μια τράπεζα, που δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα εκτός από την έκδοσή του και την διαφύλαξή των καταθέσεων όπως έχουν, χωρίς καμιά απολύτως άλλη μεταβολή ή πράξη.

Το κράτος λοιπόν, άσχετα πολιτικής και άσχετα με το γεγονός ότι τα παραπάνω είναι προφανώς απλουστευμένα, διανέμει μέρος του ποσού του νομίσματος στην κοινωνία, μέσω μισθοδοσίας, επιδομάτων, προγραμμάτων ανάπτυξης κλπ.  Τι γίνεται μετά; Η κοινωνία θα αρχίσει να χρησιμοποιεί  το νόμισμα για τις αγορές και συναλλαγές της. Κάποια περισσεύματα θα κατατεθούν στην Τράπεζα, και θα είναι διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή στον δικαιούχο, αλλά και στην ίδια την τράπεζα, που μέχρι στιγμής δεν έχει κανένα δικαίωμα εκτός από το να τα διαφυλάσει.  Αλλά ας δούμε στο βασικό τραζπεζικό σύστημα που παρουσιάζεται παραπάνω, τι γίνεται εάν το βασικό καταστατικό των τριών σημείων αλλάξει. Αλλάζει η όχι, η ίδια η φύση του νομίσματος;

Αλλαγή κανόνων, πρώτη:

Κάποια στιγμή, το κράτος δίνει το δικαίωμα επένδυσης μέρους των χρημάτων που έχει στην διάθεσή της η τράπεζα ανά πάσα στιγμή. Οπότε έχουμε αλλαγή, όχι πρωτογενή του ίδιου του νομίσματος, όπως θα ήταν π.χ. μια κατ ευθείαν αύξηση ή μείωση στον συνολικό όγκο της κυκλοφορίας τού, αλλά στους κανόνες λειτουργίας της τράπεζας. Ας δούμε δύο σενάρια υλοποίησης αυτής της αλλαγής:

Α) Η Τράπεζα επενδύει κάποιο μέρος των χρημάτων 
που έχει στην διάθεσή της (μετατρέποντας το από "οβολό" σε κάποιο άλλο νόμισμα χάνοντας στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι μέρος της αρχικής αξίας του κεφαλαίου) , στην διεθνή αγορά, και κερδίζει κάποιο κέρδος. Αποτέλεσμα: Με την επιστροφή των κερδών και του αρχικού κεφαλαίου, το συνολικό ποσό των χρημάτων που διαθέτει τώρα η τράπεζα, είναι το αρχικό κεφάλαιο σε μονάδες "οβολού", συν κάποιο κέρδος σε άλλο νόμισμα. Επειδή όμως, ο "οβολός" είναι σταθερής αξίας, δεν μπορεί να εισαχθεί στην εθνική οικονομία, κατ ευθείαν. Έτσι το κράτος, επιτρέπει στην περίπτωση αυτή την ενσωμάτωση του στο συνολικό όγκο της κυκλοφορίας του "οβολού". 

Β) Η Τράπεζα επενδύει κάποιο μέρος των χρημάτων (μετατρέποντας το από "οβολό" σε κάποιο άλλο νόμισμα χάνοντας στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι μέρος της αρχικής αξίας του κεφαλαίου) που έχει στην διάθεσή της, στην διεθνή αγορά, και λόγω κατάστασης της διεθνούς αγοράς χάνει κάποια αξία. Αποτέλεσμα: Με την επιστροφή του αρχικού κεφαλαίου μειωμένου αυτήν την φορά λόγω της απώλειας, το συνολικό ποσό των χρημάτων που διαθέτει τώρα η τράπεζα, είναι το αρχικό κεφάλαιο σε μονάδες "οβολού", μείον της απώλειας από την επενδυτική δραστηριότητα. Επειδή όμως, ο "οβολός" είναι σταθερής αξίας, δεν μπορούν να εισαχθούν στην εθνική οικονομία, κατ ευθείαν. Έτσι το κράτος, επιτρέπει στην περίπτωση αυτή την ενσωμάτωση της απώλειας στο συνολικό όγκο της κυκλοφορίας του "οβολού".


Είναι προφανές, ότι εφ όσον έμμεσα αλλάζει ο συνολικός όγκος της κυκλοφορίας του "οβολού", έχει αλλάξει και ο χαρακτήρας του νομίσματος. Συνεπώς, παρά το απλουστευμένο παράδειγμα, πρέπει να είναι κατανοητό πλέον, ότι οι αλλαγές στους κανόνες διαχείρισης ενός νομίσματος, δεν είναι απλά άσχετες, αλλά αλλάζουν ριζικά τον χαρακτήρα, την αξία και την φύση του ίδιου του νομίσματος. 

Αλλαγή κανόνων, δεύτερη:

Σε κάποια άλλη περίπτωση, το κράτος δίνει το δικαίωμα στην τράπεζα να δανείζει "οβολούς" με λογιστικές εγγραφές από το διαθέσιμο της κεφάλαιο. Έτσι, τώρα έχει το δικαίωμα να δίνει "οβολούς" που πιθανόν να μην έχει στο κεφάλαιο που διαχειρίζεται. Ας δούμε το σενάριο:

Ένα νομικό πρόσωπο, κάνει αίτηση για ένα δάνειο από την τράπεζα. Λαμβάνει το χρήμα σε μορφή "οβολών" με λογιστική εγγραφή. Η τράπεζα κάνει λογιστική εγγραφή στον λογαριασμό  του δανειολήπτη, και αναγκαστικά πλέον, πρέπει να κρατήσει και αυτή έναν δεύτερο λογαριασμό όπου κρατούνται όλες οι λογιστικές εγγραφές που κάνει, με σκοπό κάποτε να μπορέσει να λάβει πίσω τα χρέη, και να κάνει έναν μηδενισμό των λογιστικών εγγραφών, ώστε και πάλι να έρθει σε μια κατάσταση όπου θα υπάρχει και πάλι μόνο το χρήμα που αρχικά ορίστηκε ως το σταθερό ποσό κυκλοφορίας. Αλλά το νομικό πρόσωπο, δεν καταφέρνει να αποπληρώσει το δάνειο και η λογιστική εγγραφή αυτή μαζί με τους τόκους που υποτίθεται ότι έπρεπε να πληρωθούν, έχουν πλέον αλλάξει οριστικά την συνολική αξία που διαχειρίζεται η τράπεζα. Το διαθέσιμο ποσό των συναλλαγών στην κοινωνία, τώρα πια περιέχει και ένα μέρος, το οποίο δεν αντιστοιχεί με το αρχικό ποσό σταθερής κυκλοφορίας και μάλιστα τώρα θα υπάρχει πάντα ως λογιστική "τρύπα".

Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις διαχρονικά, είναι ότι μπορεί να αλλάξει η πρακτική αξία του νομίσματος αλλά και η γενικότερη υγεία του τραπεζικού συστήματος. Φαναστείτε, ο δανειολήπτης, να ήταν για παράδειγμα ένα ταμείο ασφάλισης, πράγμα καθόλου μακρυά από το πως έγιναν μερικά πράγματα στην χώρα μας.

Προφανώς, ολόκληρο το παραπάνω παράδειγμα είναι υπεραπλουστευμένο. Αλλά ο σκοπός δεν είναι να δείξουμε το πως λειτουργεί ένα ρεαλιστικό τραπεζικό σύστημα. Σκοπός ήταν να δείξουμε ότι οι αλλαγές στα δικαιώματα που έχει μια κεντρική τράπεζα όπως αυτά της έχουν δοθεί από το κράτος, έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν θεμελιωδώς το πως λειτουργεί το ίδιο το νόμισμα και εάν επεκταθούν οι κανόνες αυτοί πρακτικά, τότε τα αποτελέσματα είναι πάντα χειροπιαστά στους Λαούς οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να το χρησιμοποιούν. Ας αναρωτηθούμε τι γίνεται στην πραγματικότητα, όταν δεν εμπλέκεται μόνο ένα βασικό καταστατικό αλλά και συγκεκριμένοι άνθρωποι, αρχικά κεφάλαια, οργανισμοί και υποτιθέμενοι θεσμοί. Προφανώς λοιπόν, όχι μόνο το κάθε νόμισμα διαφέρει όσο διαφέρουν και όλα αυτά που το ορίζουν και το διαχειρίζονται, αλλά διαφέρει στην ουσία και ανάλογα ποιά πρόσωπα (νομικά ή φυσικά) συγκεκριμένα το διαχειρίζονται. 


Και όμως, παρ όλη την υπεραπλούστευση, οι αλλαγές στο "καταστατικό" που αναφέρονται στο παραπάνω παράδειγμα, δεν είναι και τόσο μακρυά από την πραγματικότητα. Στο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ (αριθ. 4) ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ, αναφέρονται συγκεκριμένα δικαιώματα της ΕΚΤ, που αν μη τι άλλο ομοιάζουν πολύ με τις δύο θεωρητικές αλλαγές στο καταστατικό του "οβολου" που αναφέρθηκαν παραπάνω:

«Άρθρο 17

Λογαριασμοί στην ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες

Για τη διεξαγωγή των εργασιών τους, η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες μπορούν να ανοίγουν λογαριασμούς υπέρ πιστωτικών ιδρυμάτων, δημόσιων οργανισμών και άλλων φορέων της αγοράς, και να δέχονται περιουσιακά στοιχεία, περιλαμβανομένων τίτλων υπό μορφήν λογιστικής εγγραφής, ως ασφάλεια.

Άρθρο 18

Πράξεις ανοικτής αγοράς και πιστωτικές εργασίες

18.1. Για την επίτευξη των στόχων του ΕΣΚΤ και την εκτέλεση των καθηκόντων του, η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες μπορούν:

    —  να συναλλάσσονται στις χρηματαγορές, αγοράζοντας και πωλώντας είτε με οριστικές πράξεις (άμεσης και προθεσμιακής εκτελέσεως) είτε με σύμφωνο επαναγοράς, είτε δανείζοντας και δανειζόμενες απαι­ τήσεις και διαπραγματεύσιμους τίτλους, εκφρασμένους σε ευρώ ή άλλα νομίσματα, καθώς και πολύτιμα μέταλλα,

    —  να διενεργούν πιστοδοτικές και πιστοληπτικές πράξεις με πιστωτικά ιδρύματα και άλλους φορείς της αγοράς, με επαρκή ασφάλεια προκειμένου για δάνεια.»



Συνεπώς, το επιχείρημα ότι όλα τα νομίσματα είναι στην ουσία ίδια, και ότι μόνο αποτυπώνουν κάποια αξία συναλλαγής, δεν μπορεί να σταθεί. Ένα νόμισμα π.χ. μπορεί να εμπλέκει ιδιωτικούς οργανισμούς και χρηματοπιστωτικές μηχανικές, κάθε φορά που χρησιμοποιείται, εκδίδεται, αλλάζει χέρι, μετατρέπεται ή επιστρέφεται στην Τράπεζα. Ένα νόμισμα μπορεί να μετατραπεί από την Κεντρική Τράπεζα που το διαχειρίζεται με βάση το καταστατικό της και τις ελευθερίες ή την στήριξη που του δίνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι οργανισμοί. Οι νόμοι που διέπουν την διαχείριση και λειτουργία του νομίσματος, μπορούν δηλαδή να αλλάξουν δραστικότατα  τον χαρακτήρα του νομίσματος, και μάλιστα μπορούν να δώσουν ροπή προς είτε την εκμετάλλευση κάποιου μέρους της κοινωνίας, είτε να χρησιμοποιηθεί για το συμφέρον κάποιων κοινωνικών ομάδων, μέσω του τρόπου χρήσης του από το σύστημα. 


Από την άλλη, ένα νόμισμα, μπορεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες που είναι ορισμένες έτσι ώστε να υπηρετούν τα πραγματικά συμφέροντα μιά χώρας, να αποτελεί πραγματική εγγύηση δικαιοσύνης στα οικονομικά,να παράχει πραγματική ασφάλεια στην δίκαιη κατανομή και συναλλαγή του πλούτου και να προστατεύει τόσο τον πολίτη όσο και το κράτος το οποίο το χρησιμοποιεί από υπερχρέωση και άλλα αρνητικά αποτελέσματα. Επίσης, έχει σημασία το ποιός ελέγχει τους κανόνες αυτούς, το ποιός μπορεί να τους αλλάζει προς όφελός του, και ποιός εν τέλη διαχειρίζεται την ραχοκοκαλιά ολόκληρου του οικονομικού συστήματος της χώρας του.

Τι γίνεται συγκεκριμένα με το Ευρώ;

Εάν κάποιος πολίτης θελήσει να κατανοήσει την ίδια την φύση του Ευρώ, θα πρέπει να καταναλώσει πολλές ώρες και μέρες μέσα στον κυκεώνα από συμβάσεις, συνθήκες, καταστατικά και πρωτόκολλα, θα πρέπει να έχει οικονομικές γνώσεις και να γνωρίζει να κατανοεί τις επιπτώσεις, είτε νομικές είτε οικονομικές είναι αυτές. Θα πρέπει να τα ξέρει όλα αυτά, για να έχει πλήρη εικόνα για το πως ακριβώς το ευρώ είναι πιθανώς ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο η χώρα μας έχει καταλήξει στην σημερινή κατάσταση και ακόμα πιο σημαντικά, γιατί δεν είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα μέσα στην ευρωζώνη. Γι αυτόν τον λόγο, θα παραθέσω τα επτά σημεία που αναφέρει στο εξαιρετικότατο πρόσφατο άρθρο του ο Δημήτρης Καζάκης, Οικονομικός αναλυτής και Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου για να παρουσιάσω εδώ, ποιοι είναι οι βασικοί κανόνες που διέπουν το Ευρώ και γιατί από την φύση τους δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά απολύτως ανάκαμψη όσο η Ελλάδα είναι αλυσοδεμένη σε αυτό:


«Ο χαρακτήρας και η ταυτότητα του νομίσματος

Ας αφήσουμε όλους αυτούς στο νιρβάνα του δικούς τους ιδεολογικού οπίου κι ας έρθουμε στο προκείμενο. Το ευρώ από τον τρόπο που σχεδιάστηκε και λειτουργεί εκφράζει αναγκαστικά συγκεκριμένες σχέσεις ισχύος:

Πρώτο:

Το ευρώ είναι ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα για τις διεθνείς τραπεζικές αγορές και τις αγορές συναλλάγματος. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να διατηρεί υψηλή συναλλακτική αξία διεθνώς, ανεξάρτητα από την κατάσταση των οικονομιών της ευρωζώνης. Κι αυτό μπορεί να γίνει, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης, μόνο σε βάρος των οικονομιών της ευρωζώνης. Σε βάρος ειδικά της ζωντανής εργασίας.

Δεύτερο:

Το ευρώ είναι ένα νόμισμα χωρίς την δυνατότητα προσαρμογής της συναλλαγματικής ισοτιμίας για κάθε χώρα μέλος. Όταν μια οικονομία αδυνατεί να προσαρμόσει στην κατάστασή της το νόμισμα, τότε είναι υποχρεωμένη να προσαρμοστεί η ίδια στο νόμισμα. Κι έτσι από την στιγμή που στερείται τη δυνατότητα «εξωτερικής υποτίμησης» του νομίσματος, θα πρέπει να ακολουθήσει αναγκαστικά πολιτικές «εσωτερικής υποτίμησης». Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Τρίτο:

Το ευρώ είναι ένα ιδιωτικό τραπεζικό νόμισμα που ελέγχεται από το πιο ισχυρό τραπεζικό καρτέλ που έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία και μάλιστα σε υπερεθνικό επίπεδο με επικεφαλής την ΕΚΤ. Επομένως το νόμισμα που χρειάζονται τα κράτη, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά πρέπει να το αγοράζουν από αυτό το τραπεζικό καρτέλ με συνέπεια την διόγκωση του ιδιωτικού και κρατικού χρέους.

Τέταρτο:

Το ευρώ είναι ένα ενιαίο νόμισμα σταθερής κυκλοφορίας και αξίας για πολύ διαφορετικές οικονομίες με ριζικά διαφορετικά χαρακτηριστικά ανάπτυξης, παραγωγής και παραγωγικότητας. Για τις οικονομίες με περίσσευμα κεφαλαίου και παραγωγής το ευρώ ενισχύει τα πλεονάσματά τους σε βάρος των οικονομιών με παραγωγική υστέρηση και ελλείμματα. Το γεγονός αυτό γεννά στις δεύτερες οικονομίες μεγαλύτερες ανάγκες χρηματοδότησης για την κάλυψη των ελλειμμάτων τους με αποτέλεσμα την έκρηξη του χρέους, τόσο του κρατικού, όσο και του ιδιωτικού.

Πέμπτο:

Η ευρωζώνη παρά τα περίφημα κριτήρια του Μάαστριχτ δεν απαλλάχθηκε ποτέ από τα ελλείμματα, δημοσιονομικά και παραγωγικά. Κι ούτε θα μπορούσε να απαλλαγεί μιας και μιλάμε για νομισματική ένωση τελείως άνισων οικονομιών. Το γεγονός αυτό πυροδότησε και πυροδοτεί διαρκώς πληθωριστικές πιέσεις, αλλά με το ευρώ ο πληθωρισμός των τιμών μετατράπηκε σε πληθωρισμό πιστωτικής επέκτασης με αποτέλεσμα να πνίγεται κυριολεκτικά η ευρωζώνη από τα τραπεζικά ενεργητικά που ξεπερνούν γύρω στις 4 φορές το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης.

Έκτο:

Νομισματική ένωση σημαίνει περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή δραστικός περιορισμός στην ελευθερία των κινήσεων κάθε εθνικής οικονομίας και της δυνατότητάς της να λειτουργήσει με βάση τις δικές της προτεραιότητες. Κοινό νόμισμα σημαίνει κοινές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές που επεξεργάζονται και επιβάλλονται από τα όργανα της ένωσης με κριτήρια που καθορίζονται όχι από την κατάσταση των επιμέρους οικονομιών, αλλά των αγορών εντός και εκτός της ευρωζώνης.

Έβδομο:

Το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα προϋποθέτει ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, προϊόντων, υπηρεσιών και εργασίας, όπου οι εθνικές ρυθμίσεις υποχωρούν και καταλύονται προς όφελος της φιλελευθεροποίησης των αγορών. Το αποτέλεσμα είναι ένας καταμερισμός εργασίας όπου εντείνονται οι μονοπωλιακές καταστάσεις παντού, μαζί με την ανισομέρεια, την ανισότητα και την αποικιακή εκμετάλλευση των αδύναμων οικονομιών από τις πιο ισχυρές.

Αντίθετα το εθνικό κρατικό νόμισμα μπορεί να συνδεθεί με την απεριόριστη έκδοση χαρτονομίσματος για να ενθαρρύνει την κερδοσκοπία, μέσα από τον πληθωρισμό, την υποτίμηση και την διολίσθηση του νομίσματος με συντριπτικά αποτελέσματα για την οικονομία και κυρίως για τα εργαζόμενα στρώματα του λαού. Όμως μπορεί κάλλιστα να δώσει την ευκαιρία για δραστικές παρεμβάσεις στην οικονομία υπέρ των εργαζομένων και των ασθενέστερων τάξεων του λαού. Αρκεί να συνοδευτεί με τις κατάλληλες πολιτικές εθνικοποιήσεων του τραπεζικού συστήματος και των βασικών μοχλών άσκησης οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Κάτι που είναι αδύνατον να γίνει με το ευρώ.»




Συμβιβάζεται το ευρώ, με την εθνική κυριαρχία και το συμφέρον της Πατρίδας;

Μπορεί, με βάση τα επτά σημεία που αναφέρονται παραπάνω, ένα κράτος το οποίο υποτίθεται ότι εργάζεται και λειτουργεί για το συμφέρον του Λαού του, να αφήνει ένα τέτοιο νόμισμα όπως το ευρώ, να κυβερνά και να διέπει κάθε οικονομική δραστηριότητα και ως εκ τούτου σχεδόν κάθε άλλη δραστηριότητά της κοινωνίας μας; Η λογική μας λέει πως όχι. Ο κάθε ενημερωμένος πολίτης που αγαπά την πατρίδα του, επίσης θα πει ανεπιφύλακτα όχι. 

Και όμως, η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση, θέλουν να μας πείσουν ότι το Ευρώ είναι μονόδρομος και οποιαδήποτε λύση πρέπει να γίνει μέσα σε αυτό. Υπόσχονται παντού στην υφήλιο ότι θα αναγκάσουν την χώρα να μείνει πάσα θυσία μέσα στο ευρώ.  Και την ίδια στιγμή, πρέπει πλέον να είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, ούτε καν της παραμικρής βελτίωσης μέσα σε ένα τέτοιο νόμισμα. Για να μπορέσει η Πατρίδα μας να σταθεί στα δυο της πόδια και να διαχειρίζεται τα του οίκου της, πρέπει να έχει το δικό της νόμισμα. Αλλά όχι αόριστα και γενικά, ούτε και απλά μια "επιστροφή στην Δραχμή".

Η λύση είναι τώρα πια αυτονόητη. Είτε γίνει σύντομα είτε όχι, όταν έρθει η στιγμή να ελευθερωθεί η Πατρίδα μας από τον ζουρλομανδύα του ευρώ και του ολοκληρωτικού καθεστώτος της Ευρωαικής Ένωσης που μας καταστρέφει, θα χρειαστεί, ίσως για πρώτη φορά, να ιδρυθεί μια πραγματικά κρατική Τράπεζα, και δια μέσου της να δημιουργήσει ένα νόμισμα, που δεν θα πίνει το αίμα του κάθε εργαζόμενου και θα καταστρέφει με την υπερχρέωση πλέον την οικονομία του κράτους και του Λαού της. Ένα νόμισμα δηλαδή, που δεν θα είναι εργαλείο των ιδιωτικών συμφερόντων, όπου τα συμφέροντα κρύβονται πίσω από έναν λαβύρυνθο από νομικά πλάισια, αλλά ένα θεμελιώδες μέσο συναλλαγής και περιβάλλον οικονομικής ευημερίας που θα παρέχει ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία. Γιατί, το νόμισμα καθορίζει σε τεράστιο βαθμό την ανεξαρτησία ενός νέου και πραγματικά δημοκρατικού και δίκαιου κράτους, όπου κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς όπως αυτό της Ε.Ε. να μην μπορεί να εκμεταλλεύεται τον Λαό της μέχρι θανάτου, όπως γίνεται σήμερα. Μόνο με αυτού του τύπου την ανεξαρτησία, μπορεί ένα κράτος να ορθώσει αποτελεσματικές άμυνες ενάντια στα υπερ-διεθνή συμφέροντα που θέλουν να εκμεταλλευτούν, όχι απλά κάποια τάξη, αλλά ολόκληρα κράτη και έθνη.

Δεν νοείται λοιπόν, κράτος και πολιτικός που έχει δώσει όρκο να υπηρετεί την εθνική ανεξαρτησία της χώρας του, την δικαιοσύνη και την δημοκρατία και την ίδια στιγμή να δέχεται την επικυριαρχία μιας κεντρικής τράπεζας και του καθεστώτος απ όπου πηγάζει. Δεν μπορεί να υπάρξει κανένα απολύτως όφελος από κάποιον πολιτευτή, όταν δέχεται την εκμετάλλευση τόσο τεραστίων διαστάσεων από ιδιωτικά συμφέροντα, όποια ιδεολογία και να φέρεται ότι υποστηρίζει, ότι και να υπόσχεται.  Εφ όσον λοιπόν η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό αλλά και το νομικό πλαίσιο που ορίζει το πολίτευμα ως απολύτως ελεγχόμενο από την Ε.Ε. και το νόμισμά της, δεν προτίθενται να κάνουν το αυτονόητο, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με το ίδιο το καθεστώς και πολίτευμα συνολικά.

Για να υλοποιηθούν τα βασικά οικονομικά λοιπόν, θα πρέπει πρώτα να γίνει πραγματικότητα μια ανατροπή του υπάρχοντος πολιτειακού και πολιτικού κατεστημένου. Του κατεστημένου που έχει πλέον γίνει εκ των πραγμάτων εχθρός του Λαού και δεν λαμβάνει υπ όψιν του ούτε καν τυπικά την θέληση του Λαού αλλά ούτε καν την κοινή λογική. Και πρέπει να γίνει αυτό, ώστε στην συνέχεια να υπάρξει επιτέλους μια  ανόρθωση τόσο ριζική, που θα έχει ως αποτέλεσμα την συνολική αναγέννηση του Γένους μας και επιτέλους να ανοίξει ο δρόμος διάπλατα για να μπορέσει να ευημερήσει.

*Ο Σ. Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Εννιαίου Παλλαϊκού Μετώπου

Σ. Κατσούλης. Από το Blogger.